Θα περιμέναμε να ξεκινήσει τη θητεία της με μια ομιλία για τη γεωστρατηγική σταθερότητα ή με επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης. Αντ’ αυτών, η νέα πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πήγε στα μπουζούκια. Για την πρώτη της κοινωνική εμφάνιση διάλεξε Κωνσταντίνο Αργυρό και συρτάκι ανάμεσα σε επιχειρηματίες και γνωστά πρόσωπα.

Φορούσε ασημένιο φόρεμα που περισσότερο θύμιζε σταρ του Χόλιγουντ παρά διπλωμάτη κι αυτό προκάλεσε σχόλια. Άλλοι τη βρήκαν μοντέρνα και προσιτή, άλλοι είδαν στο στιλ και τη συμπεριφορά της κάτι παράταιρο με το αξίωμα.

Η αλήθεια είναι πως και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Από τη μια, σε όποιο αξίωμα κι αν βρίσκεται, μια γυναίκα είναι ελεύθερος άνθρωπος και με αυτή την οπτική δεν υπάρχει προσήκουσα ευπρέπεια. Μια κοινωνία που επικροτεί το δικαίωμα του ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται και να εκφράζεται μέσα από την εμφάνισή του οφείλει να στηρίξει και το δικαίωμα κάθε γυναίκας να το κάνει.

Δεν υπάρχει «σωστή» και «λάθος» ελευθερία. Η Γκιλφόιλ έχει κάθε δικαίωμα να φορέσει μια αστραφτερή τουαλέτα και να χορέψει συρτάκι, ακόμη κι αν αυτό δεν χωρά στο πρότυπο της αυστηρής διπλωματίας που έχουμε συνηθίσει.

Από την άλλη, οι πολίτες έχουν κι αυτοί δικαίωμα να σχολιάζουν. Η δημοκρατία δεν είναι μονόδρομος ανοχής αλλά πεδίο ανταλλαγής κρίσεων. Ο δημόσιος λόγος περιλαμβάνει τη δυνατότητα να εκφράζουμε άποψη για όσους εκπροσωπούν χώρες, θεσμούς ή συμφέροντα, αρκεί να το κάνουμε με ευπρέπεια. Δεν είναι σεξισμός να αναρωτιέται κανείς αν μια πρέσβης έπρεπε να ξεκινήσει τη θητεία της από τα μπουζούκια, είναι πολιτική παρατήρηση για το πώς επιλέγει να σκηνοθετήσει την παρουσία της.

Η Ελλάδα δεν είναι Χόλιγουντ και το σκηνικό της νύχτας κουβαλά άλλους συμβολισμούς. Η εικόνα μιας Αμερικανίδας διπλωμάτη να γλεντάει δεν συμβαδίζει με την παραδοσιακή εικόνα του διπλωμάτη. Αυτό μπορεί να ειπωθεί χωρίς να σημαίνει ότι αμφισβητούμε το δικαίωμά της να το κάνει.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η κριτική μετατρέπεται σε προσωπική χλεύη. Το ύφος, τα ρούχα, οι κινήσεις, όλα γίνονται εργαλείο απαξίωσης, κυρίως όταν πρόκειται για γυναίκα σε θέση εξουσίας. Θυμόμαστε όλοι τον Γάλλο πρέσβη που ήξερε τις πίστες απέξω κι ανακατωτά αλλά δεν γράφτηκε ποτέ κάτι αρνητικό, ίσως επειδή δεν οργάνωσε ποτέ επίσημη έξοδο σε μαγαζί. Καλό θα ήταν λοιπόν εδώ να μη διαγνώσουμε «σεξισμό». Τα ίδια σχόλια θα γίνονταν και για άντρα διπλωμάτη με λαμέ κοστούμι και γαρύφαλλο στη μπουτονιέρα.

Η κυρία Γκιλφόιλ, λοιπόν, έχει κάθε δικαίωμα να χορεύει και να ντύνεται όπως θέλει, και οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να το σχολιάζουν. Το ένα δικαίωμα δεν ακυρώνει το άλλο, αντίθετα το επιβεβαιώνει. Η ελευθερία δεν είναι προνόμιο κανενός φύλου, καμίας θέσης και καμίας σημαίας.

Διαβάστε επίσης

Σοφία Ζαχαράκη κι ένα μπουρλότο που χρειάζεται

Έχει έργο ο Χάρης Δούκας;

Εξώδικο Βασίλη Κικίλια στο mononews.gr – H απάντηση της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα