Η δήλωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή, ότι η Ελλάδα προτίθεται να καλέσει όλα τα παράκτια κράτη της Ανατολικής Μεσογείου σε ένα κοινό φόρουμ διαλόγου, δεν είναι μια ακόμη γενικόλογη αναφορά. Αν μετατραπεί σε πράξη, μπορεί να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής για την περιοχή, εποχής συνεννόησης, σταθερότητας και σεβασμού του Δικαίου της Θάλασσας.

Η φράση του Πρωθυπουργού ότι «η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από το να καθίσει στο τραπέζι με οποιονδήποτε» αντικατοπτρίζει μια νέα, πιο ώριμη προσέγγιση στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Διότι πράγματι, ο διάλογος δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά πράξη αυτοπεποίθησης και δύναμης.

Όπως είχα επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο μου στο mono news, η επανένωση της Κύπρου αποτελεί προϋπόθεση για την οριστική και δίκαιη οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Όσο η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη, το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα μπορούσε να χτιστεί ένα σταθερό περιφερειακό σύστημα συνεργασίας παραμένει ρηγματωμένο.

Η Κύπρος δεν είναι μόνο ένα πολιτικό ζήτημα. Είναι ο γεωστρατηγικός πυρήνας της Ανατολικής Μεσογείου, σημείο συνάντησης Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Μια επανενωμένη Κύπρος, λειτουργική και ασφαλής, θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την οριστική χαρτογράφηση των θαλάσσιων ορίων, την κοινή αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων και τη δημιουργία ενός δικτύου συνεργασίας που θα ωφελεί όλους.

Την ίδια ώρα, η ειρήνευση στη Μέση Ανατολή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε σοβαρή περιφερειακή πρωτοβουλία. Χωρίς σταθερότητα στη Γάζα, στη Συρία και στον Λίβανο, η Μεσόγειος θα παραμένει πεδίο εντάσεων και όχι προόδου. Καμία θαλάσσια συμφωνία και κανένα ενεργειακό σχέδιο δεν μπορεί να αντέξει πάνω σε κινούμενη άμμο συγκρούσεων.

Η συγκυρία είναι κρίσιμη αλλά και ευνοϊκή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενθαρρύνουν πλέον πιο ενεργά τη διευθέτηση εκκρεμοτήτων στην περιοχή. Η Ελλάδα, με το ιστορικό της βάθος και την ευρωπαϊκή της ιδιότητα, μπορεί και πρέπει να αναλάβει ρόλο καταλύτη. Όχι ως θεατής, αλλά ως διαμορφωτής των εξελίξεων.

Η Ανατολική Μεσόγειος μπορεί να γίνει εργαστήριο ειρήνης και συνύπαρξης εφόσον υπάρξει πολιτικό θάρρος, στρατηγική συνέπεια και όραμα. Η επανένωση της Κύπρου και η ειρήνευση στη Μέση Ανατολή είναι τα δύο θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να οικοδομηθεί η νέα εποχή συνεργασίας.

Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι νέες δηλώσεις, αλλά σταθερή πολιτική βούληση. Η θάλασσα που για αιώνες χώριζε, μπορεί ξανά να ενώσει.