Τα στοιχεία δεν είναι ενθαρρυντικά. Ότι είμαστε πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. δεν λέει και πολλά, γιατί οι μέσοι όροι δεν έχουν μεγάλη ουσιαστική σημασία.

Σημασία έχουν δύο άλλες παρατηρήσεις. Πρώτη, ότι σε όλη την διάρκεια του 2025 ο δομικός πληθωρισμός παρουσιάζει σταθερή, μηνιαία αύξηση. Ξεκίνησε με 3,6% τον Ιανουάριο και έφτασε το 4,3% τον Ιούλιο. Κόντρα στις ερμηνείες που δίνονται, έδειξε μικρή κάμψη τον Αύγουστο. Αν ήταν θέμα υπερβάλλουσας ζήτησης λόγω τουρισμού, δηλαδή, τότε η άνοδος όφειλε να είχε συνεχιστεί.

Δεύτερη, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει ενδείξεις υπερθέρμανσης—το παραγωγικό κενό εκτιμάται σε θετικά αυξανόμενα επίπεδα στα πρώτα τρία τρίμηνα (1,2% του ΑΕΠ, 1,5% και 1,7% αντίστοιχα). Το θετικό πρόσημο, για να είναι σαφές για τους αναγνώστες, σημαίνει ότι η οικονομία λειτουργεί πάνω από το δυνητικό της επίπεδο κι αυτό ενισχύει τον πληθωρισμό. Πολύ απλά ζητάμε περισσότερα απ’ ότι παράγουμε.

Πολλά γράφτηκαν για την πορεία του πληθωρισμού όπως τον υπολογίζει ο  Εναρμονισμένος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (ΕΔΤΚ) – στο κάτω-κάτω αυτός μετρά για την τσέπη του πολίτη. Οι ερμηνείες της κυβέρνησης και οι προσεγγίσεις της αντιπολίτευσης, όμως, αποφεύγουν να ακουμπήσουν το κρίσιμο θέμα της χαμηλής παραγωγής και παραγωγικότητας. Διότι μόνο στην βάση αυτή ερμηνεύεται με ουσιαστικό τρόπο η εμμονή των πληθωριστικών πιέσεων.

Σε μία στοιχειωδώς ελεύθερη οικονομία, η αυξημένη ζήτηση (που χρησιμοποιείται ως βολική ερμηνεία) θα είχε οδηγήσει σε αύξηση της προσφοράς. Η λογική υστέρηση της τελευταίας να ανταποκριθεί στην αλλαγή της πρώτης δεν ισχύει διότι ο πληθωρισμός πιέζει εδώ και σχεδόν τρία χρόνια—άπλετος χρόνος να αντιδράσει θετικά η προσφορά. Το αίτιο δεν είναι μονοσήμαντο. Ξεκινά από την επιθυμία για την αποκόμιση κερδών, περνά στην ύπαρξη ολιγοπωλίων και καταλήγει στην επιχειρηματική αδιαφορία για τον μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Είμαστε δυστυχώς ξανά, πολύ κοντά στην επαναφορά της εποχής «ότι αρπάξει ο κ….  μας», το αύριο είναι μακριά!

Το βαθύτερο πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι με την σημερινή της δομή παραγωγής και αγοράς η ελληνική οικονομία δεν έχει πολλά ακόμη να δώσει. Κι αυτό, πέρα από τις ανισότητες που δημιουργεί, πέρα από την αδυναμία της (άρνηση της;) να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της κλιματικής κρίσης, πέρα από την συνεχιζόμενη υστέρηση της στην έρευνα και καινοτομία. Οπότε, αναπόφευκτα, ο Τάκης Θεοδωρικάκος κατέρχεται σε πολιτικής ελέγχουν των τιμών που θυμίζουν (σε επικίνδυνο βαθμό) Κεδίκογλου του ΠΑΣΟΚ και η αγορά αντιδρά αν όχι με «συλλαλητήριο κατσαρόλας» αλλά με έξυπνα επιχειρηματικά κόλπα – άλλα λογαριθμικά και άλλα παλιάς και δοκιμασμένης κοπής (οίδε κρυφές συναντήσεις).

Αδήριτοι είναι οι νόμοι της οικονομίας—με τα σημερινά δεδομένα ο πληθωρισμός εξελίσσεται στο νέο φάσμα της ελληνικής οικονομίας. «Φάγαμε» το δημοσιονομικό έλλειμμα, έρχεται τώρα να μας «φάει» ο πληθωρισμός.