Το Βιετνάμ δεν φημίζεται για τη βαριά ποδοσφαιρική του παράδοση. Φημίζεται όμως για κάτι άλλο: για τη φιλοδοξία του να «χτίζει μέλλον» σε κλίμακα που ζαλίζει.

Και το νέο «Trong Dong Stadium», που άρχισε να κατασκευάζεται τον Δεκέμβριο στα νότια του Ανόι, είναι ακριβώς αυτό. Ένα έργο-δήλωση ισχύος, οικονομικής αυτοπεποίθησης και γεωπολιτικής πρόθεσης, ακόμη κι αν –προς το παρόν– δεν συνοδεύεται από μια ανάθεση Παγκοσμίου Κυπέλλου ή Ολυμπιακών Αγώνων.

1

Το στάδιο σχεδιάζεται για 135.000 θεατές και, εφόσον ολοκληρωθεί εντός χρονοδιαγράμματος το καλοκαίρι του 2028, θα γίνει το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στον κόσμο, ξεπερνώντας το «Rungrado 1st of May Stadium» της Βόρειας Κορέας και το υπό κατασκευή «Grand Stade Hassan II» στο Μαρόκο.

Ένα στάδιο, ένα σύμβολο

Η αρχιτεκτονική του Trong Dong δεν είναι τυχαία. Εμπνέεται από το χάλκινο τύμπανο Dong Son, ιερό αντικείμενο της αρχαίας βιετναμέζικης παράδοσης, σύμβολο δύναμης, συλλογικότητας και μακροζωίας. Οι δημιουργοί του project θέλησαν το στάδιο να λειτουργεί όχι μόνο ως αθλητική εγκατάσταση αλλά ως πολιτιστικό τοπόσημο, ένα νέο οπτικό brand για την πρωτεύουσα.

Το κέλυφος θα διακοσμείται με μοτίβα του μυθικού πουλιού Lạc, ενώ στο εσωτερικό προβλέπεται η μεγαλύτερη αναδιπλούμενη οροφή παγκοσμίως και πλήρως ανασυρόμενος αγωνιστικός χώρος, με χρόνο αλλαγής χρήσης από έξι έως δέκα ώρες. Το μήνυμα είναι σαφές: πρόκειται για ποδοσφαιρικό στάδιο, αλλά με υποδομή επιπέδου συναυλιακού megavenue.

Οικονομία… βιετναμέζικου τύπου

Ο προϋπολογισμός προκαλεί το πρώτο σοκ. Το συνολικό sports και commercial complex κοστολογείται σε περίπου 30 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αφορά όχι μόνο το στάδιο αλλά ολόκληρη την Olympic Sports City. Μιλάμε για μια έκταση περίπου 90 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων, δηλαδή μια κανονική πόλη, σχεδιασμένη να φιλοξενήσει έως και 750.000 κατοίκους.

Μέσα σε αυτήν, τα καθαρά αθλητικά έργα καταλαμβάνουν πάνω από 4 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα, με μικρότερα στάδια, κολυμβητικό κέντρο, esports arena, νοσοκομεία, ερευνητικά ιδρύματα, ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα και ένα νέο δίκτυο μεταφορών. Όχι, δεν μιλάμε απλώς για ένα γήπεδο. Μιλάμε για real estate, logistics, τουρισμό και soft power πακεταρισμένα σε ένα project.

Χωρίς διοργάνωση, αλλά όχι χωρίς στόχο

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το έργο προχωρά χωρίς να υπάρχει «καπάκι» κάποια μεγάλη διοργάνωση. Ούτε Μουντιάλ, ούτε Ολυμπιακοί, ούτε Ασιατικοί Αγώνες έχουν ακόμη ανατεθεί στο Βιετνάμ. Παρ’ όλα αυτά, το project έχει εγκριθεί με προδιαγραφές FIFA, AFC και Ασιατικού Ολυμπιακού Συμβουλίου.

Με απλά λόγια: πρώτα χτίζουμε το στάδιο, μετά ζητάμε τη διοργάνωση. Μια προσέγγιση παλιάς σχολής, σχεδόν αναχρονιστική, αλλά καθόλου αφελής. Στην Ασία του 21ου αιώνα, η υποδομή προηγείται της διεκδίκησης.

Το στοίχημα και το ρίσκο

Φυσικά, το ερώτημα αιωρείται: τι γίνεται αν οι μεγάλες διοργανώσεις δεν έρθουν ποτέ; Η απάντηση των επενδυτών –με επικεφαλής τον όμιλο Vingroup– είναι κλασική και κυνική: το στάδιο θα δουλέψει ως πολυχρηστική μηχανή εσόδων. Συναυλίες, φεστιβάλ, διεθνή events, corporate shows. Στον κόσμο των mega-venues, η μπάλα είναι μόνο ένα κομμάτι του puzzle.

Το Βιετνάμ ποντάρει ότι το μέλλον ανήκει σε όσους το χτίζουν πριν τους ζητηθεί. Και αν κάτι μας έχει διδάξει η ιστορία των μεγάλων έργων, είναι ότι συχνά δεν έχουν σημασία οι άδειες που έχεις σήμερα, αλλά αυτές που θα μπορείς να πάρεις αύριο.

Το Trong Dong Stadium δεν είναι απλώς το μεγαλύτερο στάδιο του κόσμου. Είναι μια δήλωση: «είμαστε εδώ, έχουμε χώρο, έχουμε χρήμα και σκοπεύουμε να παίξουμε στο ίδιο γήπεδο με τους μεγάλους». Αν αυτό θα αποδειχθεί όραμα ή υπερβολή, θα το δείξει ο χρόνος. Αλλά το τσιμέντο έχει ήδη αρχίσει να μιλά.