Προ ολίγων ημερών μια έγκριτη δικηγόρος μου θύμισε μια ιστορία που μάλλον οι περισσότεροι την έχουμε ξεχάσει.

Ο περίφημος Ρασπούτιν, δηλαδή ο Δημήτρης (Μίμης) Παπαγγελόπουλος, όπως διαβάζουμε την κατάθεση της Εισαγγελέως Ελένης Ράικου, απειλούσε δικαστές ότι εάν δεν προωθήσουν διάφορες ποινικές υποθέσεις μεταξύ αυτών και την Novartis θα τον έβρισκαν μπροστά τους.

Όμως η σκευωρία Novartis δεν ήταν η μοναδική. Η δικηγόρος μου θύμισε και την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, τότε που το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά με ψήφους 14-11.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο, χωρίς να δοθεί προθεσμία στο ΕΣΡ για να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις. 

Οι δικαστές αποφάσισαν ότι ο νόμος ακυρώνεται και όλη η διαδικασία που έχει γίνει έως τότε «κατεδαφίζεται» και δεν υπάρχει δυνατότητα διόρθωσής της.

Όμως της απόφασης αυτής, λένε δικηγόροι και δικαστές, είχαν προηγηθεί περιστατικά απειλών. Δικαστές του ΣτΕ πιέστηκαν να μην κρίνουν αντισυνταγματικό τον νόμο, γεγονός που εξόργισε τότε το Σώμα των Συμβούλων της Επικρατείας.

Μάλιστα εκείνη την εποχή είχαν δημοσιοποιηθεί και διάλογοι δικαστή του ΣτΕ με φιλενάδα του που είχε συμβεί χρόνια πριν. 

Οι συνοδοιπορούντες 

Όποιον δικαστή και εάν ρωτήσει κάποιος τη γνώμη του για τον Παπαγγελόπουλο είναι η χείριστη. 

Φυσικά ο Παπαγγελόπουλος όλο αυτό το διάστημα, δηλαδή από το 2015 εως το 2019, βρήκε αρκετούς δικαστές, δημοσιογράφους και εκδότες για να τον βοηθήσουν στο έργο του. Αρκετούς συνοδοιπορούντες. Όποιος έχει διαβάσει τις καταθέσεις για την Novartis έχει ενημερωθεί πλήρως. Επίσης όποιος έχει δει τις φωτογραφίες από τις ταβέρνες,  που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες ημέρες, έχει καταλάβει. 

Το ερώτημα είναι τώρα που όσο περνούν οι μήνες και δυσκολεύουν τα πράγματα για τον Μίμη και τους συνοδοιπόρους του, ποιοι θα προτιμήσουν να χαθούν στο σκοτάδι και ποιοι να “καρφώσουν” την παρέα. 

Και τότε θα μάθουμε πολλά για τους χρήσιμους ηλίθιους. 

ΥΓ: Την εποχή της παντοδυναμίας του, ο Σοβιετικός δικτάτωρ Ιωσήφ Στάλιν εισήγαγε τον πολιτικό όρο του «χρήσιμου ηλίθιου» για να προσδιορίσει εκείνη την κατηγορία πολιτών που εκ προαιρέσεως αγαθής ακολουθούσαν ακρίτως τη μοσχοβίτικη πολιτική ως συνοδοιπορούντες.