«Φρένο» από το Εφετείο Αθηνών σε παλαιά κόκκινα δάνεια: Από €53.000 στα €294.000 λόγω πολυετούς αδράνειας – Απόφαση με ευρύτερη σημασία για τους δανειολήπτες

Μία ιδιαίτερα σημαντική δικαστική εξέλιξη για τους δανειολήπτες με παλαιά «κόκκινα» δάνεια φέρνει η υπ’ αριθ. 183/2026 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία έβαλε φρένο σε διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης για απαίτηση συνδεόμενη με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η οποία μέσα σε περίπου εννέα χρόνια είχε εκτοξευθεί από 53.033 ευρώ σε 293.982 ευρώ.

Το Εφετείο πιθανολόγησε ότι η πολυετής αδράνεια στην επιδίωξη και ουσιαστική διαχείριση της απαίτησης, σε συνδυασμό με την τεράστια διόγκωση του χρέους και τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης, μπορεί να υπερβαίνει τα όρια που θέτει το άρθρο 281 ΑΚ περί απαγόρευσης καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος.

Την υπόθεση χειρίστηκε η δικηγόρος Μαρία Μοσχοπούλου, Founder & Managing Partner της MMLEGAL, η οποία πέτυχε ενώπιον του Εφετείου την αναστολή της αναγκαστικής εκτέλεσης.

Η απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο για τη συγκεκριμένη δανειολήπτρια. Αναδεικνύει ένα πολύ ευρύτερο πρόβλημα που αφορά παλαιά δάνεια πιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία τέθηκαν σε ειδική εκκαθάριση και των οποίων οι απαιτήσεις παρέμειναν επί χρόνια σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς διαχείρισης.

Από 53.000 ευρώ, σχεδόν 294.000 ευρώ

Οι αριθμοί της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι ενδεικτικοί. Το 2016 η απαίτηση ανερχόταν σε 53.033,03 ευρώ. Όταν, σχεδόν εννέα χρόνια αργότερα, ενεργοποιήθηκε εκ νέου η διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, το απαιτούμενο ποσό είχε φθάσει στα 293.982,73 ευρώ.

Πρόκειται για ποσό μεγαλύτερο κατά περισσότερο από 5,5 φορές!

Το κρίσιμο, όμως, στοιχείο της απόφασης είναι ότι το Εφετείο δεν αντιμετώπισε την παρέλευση αυτού του χρονικού διαστήματος ως νομικά αδιάφορη. Συνεκτίμησε ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχε υπάρξει πρόσφορη ενέργεια για την ουσιαστική διευθέτηση της απαίτησης, ενώ παράλληλα η οφειλή εξακολουθούσε να επιβαρύνεται.

Το Δικαστήριο έλαβε επίσης υπόψη τη συμπεριφορά της ίδιας της οφειλέτριας, τις προσπάθειες που είχαν γίνει για την αντιμετώπιση της οφειλής και τη συνολική εξέλιξη της πιστωτικής σχέσης.

Και τελικά ανέστειλε την αναγκαστική εκτέλεση χωρίς εγγύηση, πιθανολογώντας την ευδοκίμηση της δικαστικής προσβολής.

Η δικηγόρος Μαρία Μοσχοπούλου, η οποία χειρίστηκε την υπόθεση και πέτυχε την έκδοση της απόφασης, εξηγεί ότι η σημασία της βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο το Εφετείο αντιμετωπίζει τη συμπεριφορά του πιστωτή κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών.

«Το κρίσιμο στοιχείο της απόφασης είναι ότι η αδράνεια του πιστωτή δεν αντιμετωπίζεται ως ένα γεγονός χωρίς συνέπειες, όταν στο μεταξύ η απαίτηση διογκώνεται σε τέτοιο βαθμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για μία απαίτηση περίπου 53.000 ευρώ που έφθασε σχεδόν τις 294.000 ευρώ.»

Όπως επισημαίνει:

«Δεν υποστηρίζουμε ότι η απλή παρέλευση του χρόνου αρκεί για να καταστήσει μία απαίτηση καταχρηστική. Το ζήτημα είναι διαφορετικό: εάν ο πιστωτής παραμένει επί σειρά ετών αδρανής και στη συνέχεια επιχειρεί αναγκαστική εκτέλεση για μία απαίτηση πολλαπλάσια της αρχικής, το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει συνολικά τις συνθήκες υπό τις οποίες δημιουργήθηκε αυτή η διόγκωση.»

Κατά τη Μαρία Μοσχοπούλου, αυτή ακριβώς είναι και η πρακτική σημασία της ΕφΑθ 183/2026:

«Δεν αρκεί πλέον να κοιτάξει κανείς το ποσό που αναγράφεται στην τελευταία επιταγή προς πληρωμή. Σε τέτοιες παλαιές υποθέσεις πρέπει να ανοίξει ολόκληρος ο φάκελος: από την αρχική σύμβαση και την καταγγελία μέχρι τις καταβολές, τους τόκους, τις περιόδους αδράνειας, τις μεταβιβάσεις της απαίτησης και τις ενέργειες που έγιναν ή δεν έγιναν όλα αυτά τα χρόνια.»

Τι σημαίνει για τους δανειολήπτες του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου

Η απόφαση δημιουργεί, όμως, ένα σημαντικό νομολογιακό προηγούμενο ως προς τον έλεγχο της συμπεριφοράς του πιστωτή. Και αυτό μπορεί να αφορά μεγάλο αριθμό υποθέσεων στις οποίες παλαιές απαιτήσεις έμειναν επί χρόνια χωρίς ουσιαστική διαχείριση και επανήλθαν αργότερα με σημαντικά αυξημένο υπόλοιπο.

Η κάθε υπόθεση πρέπει να γίνεται εξατομικευμένα: πόσο ήταν το αρχικό κεφάλαιο, πότε καταγγέλθηκε η σύμβαση, ποιες καταβολές έγιναν, πόσο διάστημα μεσολάβησε, τι ενημέρωση είχε ο οφειλέτης, ποιες προσπάθειες ρύθμισης πραγματοποιήθηκαν και πώς ακριβώς διαμορφώθηκε η σημερινή απαίτηση.

Η ΕφΑθ 183/2026 αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή αγγίζει ένα πρόβλημα που συναντάται σε χιλιάδες παλαιές πιστωτικές σχέσεις: ποιος τελικά επιβαρύνεται με το κόστος μιας πολυετούς αδράνειας στη διαχείριση της απαίτησης;

Η ύπαρξη μιας απαίτησης δεν σημαίνει ότι ο τρόπος, ο χρόνος και οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτή ασκείται βρίσκονται εκτός δικαστικού ελέγχου. Και όταν μια οφειλή των περίπου 53.000 ευρώ εμφανίζεται, σχεδόν εννέα χρόνια αργότερα, ως απαίτηση σχεδόν 294.000 ευρώ, το πώς δημιουργήθηκε αυτή η διαφορά αποτελεί πλέον ουσιώδες μέρος της δικαστικής συζήτησης.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο η ΕφΑθ 183/2026 μπορεί να αποκτήσει σημασία πολύ πέρα από τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Διαβάστε επίσης:

«Κόκκινα» δάνεια: Νέο πλαίσιο για ρυθμίσεις με πραγματικό «κούρεμα» – Στόχος να μειωθούν τα €80 δισ. ιδιωτικού χρέους

Δυο Εφετειακές αποφάσεις που δυναμιτίζουν -ξανά- την αγορά των κόκκινων δανείων
Στουρνάρας για κόκκινα δάνεια: Αναγκαία και χρήσιμη η ρύθμιση για το Ν. Κατσέλη