Οσοι είναι παλιές… καραβάνες της δημοσιογραφίας σίγουρα τη ΔΕΘ την βλέπουν σαν ένα ακόμη επεισόδιο μιας πολυετούς τηλεοπτικής σειράς που κρατάει χρόνια χωρίς να έχει κάτι να πει.

Όπως τότε που βλέπαμε… Τόλμη και Γοητεία και στα 1000 επεισόδια είχαμε τις ίδιες και τις ίδιες καταστάσεις, ατάκες, πρόσωπα.

Ετσι και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει μετατραπεί σε ένα σήριαλ που μοιάζει τόσο ίδιο ώστε να βαριέσαι να το παρακολουθήσεις.

Βέβαια, φέτος είμαστε σε προεκλογικό mood, οπότε οι Μαυρογυαλούροι όλων των κομμάτων θα έχουν ένα λόγο παραπάνω να βρεθούν στην συμπρωτεύουσα και να υποσχεθούν τα πάντα.

Και το πολιτικό σύστημα δείχνει να έχει πάθει μια ιδιότυπη εμμονή. Η ΔΕΘ, αντί να αποτελεί την αφετηρία μιας σοβαρής συζήτησης για την οικονομία, την παραγωγή, τις επενδύσεις και το μέλλον της χώρας, έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο πολιτικό χρηματιστήριο υποσχέσεων.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μετρούν δισεκατομμύρια, φοροελαφρύνσεις, επιδόματα και μέτρα, σαν να διεξάγεται ένας πλειστηριασμός πολιτικής εύνοιας.

Ποιος θα πει τα περισσότερα «θα», ποιος θα εξαγοράσει ψηφοφόρους. Εδώ φέτος φτάσαμε να τσακωνόμαστε γιατί ο Τσίπρας θα πάει 2 Σεπτέμβρη να ανακοινώσει το οικονομικό του πρόγραμμα, θέλοντας να προλάβει –επικοινωνιακά- τον Μητσοτάκη. Δηλαδή τσακωμός ακόμη και για το ποιος θα πει πρώτος πώς θα εξαγοράσει συνειδήσεις.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι ότι μια κυβέρνηση δεν πρέπει να μειώνει φόρους, να στηρίζει τα νοικοκυριά, να δίνει από τα περισσευούμενα που έχει μαζέψει (πάλι από φόρους). Ούτε είναι κακό η αντιπολίτευση να υπόσχεται χωρίς να έχει το ταμείο στα χέρια της.

Βεβαίως και οι πολίτες χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις στο εισόδημά τους. Αλλωστε η ακρίβεια, η στεγαστική πίεση, το κόστος ενέργειας και η αδυναμία πολλών οικογενειών να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ανάγκες απαιτούν συγκεκριμένες λύσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι η ΔΕΘ έχει καταλήξει να λειτουργεί σαν πολιτικό ταμείο: Πόσα θα πάρει ο ένας, πόσα θα δώσει ο άλλος και ποιος θα πλειοδοτήσει περισσότερο.

Η κυβέρνηση θα παρουσιάσει τις δικές της παροχές, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για κοστολογημένες και δημοσιονομικά υπεύθυνες παρεμβάσεις. Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, θα επιχειρήσει να ανεβάσει τον πήχη, παρουσιάζοντας ένα ακόμη μεγαλύτερο πακέτο υποσχέσεων. Ήδη η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το «καλάθι» της ΔΕΘ, το ύψος των μέτρων και το ποιος μπορεί να δώσει περισσότερα.

Μόνο που έτσι η πολιτική γίνεται λογιστήριο παροχών. Και ο πολίτης αντιμετωπίζεται περίπου ως πελάτης.

Ή μήπως είναι; Στη λογική «εγώ θα σου δώσω τόσα. Όχι εγώ θα σου δώσω περισσότερα»;

Μόνο που πολλές από αυτές τις επιταγές είναι πολιτικά «πέτσινες». Όχι απαραίτητα επειδή δεν υπάρχει πρόθεση να εφαρμοστούν, αλλά επειδή αποσπώνται από το πραγματικό πρόβλημα.

Το κράτος που εξακολουθεί να παράγει ακριβά, αργά και αναποτελεσματικά. Μια εφάπαξ ενίσχυση μπορεί να ανακουφίσει έναν οικογενειακό προϋπολογισμό για λίγους μήνες. Δεν αλλάζει όμως τη δομή που κάνει αυτόν τον οικογενειακό προϋπολογισμό να ασφυκτιά κάθε χρόνο.

Μπορείς να δώσεις ένα επίδομα και να αφήσεις άθικτη τη στεγαστική κρίση. Μπορείς να μειώσεις έναν φόρο και να αφήσεις ένα δημόσιο σύστημα να λειτουργεί με δεκαετίες καθυστερήσεων. Μπορείς να αυξήσεις ένα εισόδημα και ταυτόχρονα να αφήσεις την παραγωγικότητα της οικονομίας να παραμένει χαμηλή. Μπορείς να μοιράσεις χρήματα και να μην έχεις αλλάξει ούτε μία από τις παθογένειες που θα ζητήσουν ξανά χρήματα την επόμενη χρονιά.

Εδώ είναι το πρόβλημα. Κανένα κόμμα δεν τολμά να πάει στη ΔΕΘ χωρίς πακέτο παροχών, αλλά με ένα γεμάτο, συνεκτικό, οικονομικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η απαξίωση της ίδιας της ΔΕΘ.

Μια έκθεση που θα μπορούσε να είναι η μεγάλη ετήσια συνάντηση της Ελλάδας με την παραγωγική της οικονομία έχει μετατραπεί σε πολιτική σκηνή. Οι επιχειρήσεις, η τεχνολογία, η βιομηχανία, η καινοτομία, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές περνούν σε δεύτερο πλάνο. Το πραγματικό γεγονός είναι πλέον το βράδυ του πρωθυπουργικού λόγου και η επόμενη ημέρα των αντιπολιτευτικών απαντήσεων.

Η ΔΕΘ δεν θα έπρεπε να είναι η έκθεση των παροχών. Θα έπρεπε να είναι η έκθεση του εθνικού σχεδίου. Εκεί θα έπρεπε να ακούσουμε, με αριθμούς και χρονοδιαγράμματα, πώς θα αλλάξει η Ελλάδα μέχρι το 2030 και μετά.

Πώς θα γίνει το κράτος πραγματικά ψηφιακό και όχι απλώς ένα σύνολο ψηφιακών θυρίδων πάνω σε μια γραφειοκρατική μηχανή.

Να ακούσουμε για την ταχύτερη και καλύτερη απονομή δικαιοσύνης. Για το πώς θα μειωθεί το κόστος ενέργειας και πώς θα μπορούμε να νοικιάσουμε ένα σπίτι με όρους αξιοπρέπειας.

Για το πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα κι όχι να είμαστε απλά καλύτερα «γκαρσόνια» για τους απανταχού τουρίστες. Ναι, είναι υπέροχος ο τουρισμός, αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να στηρίζεται στη… μονοκαλλιέργεια.

Θα περίμενα να ακούσω επίσης πώς θα συνδεθεί επιτέλους η εκπαίδευση με την αγορά εργασίας. Όχι απλά λόγια. Αλλά σχέδιο με αρχή μέση και τέλος.

Θα ήθελα να ακούσω πώς θα αποκτήσει η χώρα σοβαρή βιομηχανική πολιτική, πώς θα γίνουν οι επενδύσεις ταχύτερες, φθηνότερες και ασφαλέστερες, πώς ο εργαζόμενος θα αποκτήσει περισσότερο εισόδημα.

Αλλά και λιγότερο οικονομικά μέτρα. Όπως το πώς θα αντιμετωπιστεί το τεράστιο πρόβλημα του δημογραφικού ή πώς η σχέση πολίτη και κράτους θα γίνει καλύτερη και αποτελεσματικότερη.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η καλύτερη φοροελάφρυνση δεν είναι αυτή που ανακοινώνεται ως προεκλογικό δώρο. Είναι αυτή που γίνεται μόνιμη επειδή το κράτος έχει γίνει αποτελεσματικότερο, η οικονομία παραγωγικότερη και η φορολογική βάση ευρύτερη.

Η καλύτερη κοινωνική πολιτική δεν είναι να επιστρέφεις κάθε τόσο ένα έκτακτο βοήθημα. Είναι να δημιουργείς συνθήκες ώστε όλο και λιγότεροι άνθρωποι να χρειάζονται βοήθημα.

Και η πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι να ανακοινώνεις ότι «θα αλλάξεις» κάτι. Είναι να αλλάζεις τον μηχανισμό που παράγει το πρόβλημα.

Αυτό είναι το μεγάλο κενό της ελληνικής πολιτικής συζήτησης. Έχουμε πολιτικούς που ανταγωνίζονται για το ύψος της επιταγής, αλλά όχι αρκετούς που ανταγωνίζονται για το ποιος θα σχεδιάσει καλύτερα το κράτος.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό.

Δεν χρειάζεται άλλη μία ΔΕΘ όπου ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να «κλείσει πληγές» με μέτρα και η αντιπολίτευση θα απαντήσει με ακόμη περισσότερες υποσχέσεις.

Χρειάζεται μια ΔΕΘ που θα παρουσιάσουν όλοι μετρήσιμους στόχους για το 2030, το 2035 και το 2040. Να δεσμεύονται για μεταρρυθμίσεις που δεν χωρούν σε προεκλογικό φυλλάδιο.

Για τη δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, την υγεία, την παιδεία, την ενέργεια, την παραγωγή, τις επενδύσεις, τις υποδομές, το δημογραφικό, την άμυνα, την τεχνολογία.

Αλλά γιατί να περιμένω κάτι από αυτά όταν κάθε χρόνο εγκαινιάζουμε και ένα τμήμα του μετρό (παλιότερα βέβαια εγκαινιάζαμε μουσαμάδες, είναι μια πρόοδος) λες κι αυτό είναι τόσο σημαντικό εν έτει 2026.

Όμως, διακρίνω μια αποτυχία στο σύνολο της κοινωνίας, όχι μόνο του πολιτικού συστήματος. Κι αυτό λέγεται μικροφιλοδοξία. Ο συμβιβασμός προς τα κάτω. Όταν δηλαδή όλοι βολευόμαστε με τα ήσσονα και οι πολιτικοί τρίβουν τα χέρια τους που πέτυχαν να περάσουν την κοντόφθαλμη στρατηγική τους.

Συμπερασματικά: Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία μάχη παροχών στη ΔΕΘ.

Χρειάζεται ένα σχέδιο για να μην χρειάζεται οι πολιτικοί να γίνονται Μαυρογυαλούροι.

Διαβάστε επίσης:

ΔΥΠΑ: Πρόγραμμα κατάρτισης με επίδομα 1.475 ευρώ – Ποιοι μπορούν να κάνουν αίτηση
Μητσοτάκης από Θεσσαλονίκη: Έρχονται 300 εκατ. ευρώ έργα επενδύσεων στην Εγνατία – Σε λίγα χρόνια θα είναι ένας εντελώς νέος δρόμος
Επαγγελματική ασφάλιση: Νέο φορολογικό καθεστώς, εισφορές έως 35% και Ανοιχτά Ταμεία – Τι αλλάζει για ασφαλισμένους