Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό τον Ηλία Κασιδιάρη, τον νεοναζί καταδικασμένο για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Και τον «διαβάζω» διότι βλέπω έναν κίνδυνο που αποφεύγουν να δουν τα κόμματα. Ο Κασιδιάρης και η παρέα του, δεν εμφανίζονται πλέον με σηκωμένα τα χέρια του στη γνωστή στάση του χαιρετισμού των ναζί.

Δεν εμφανίζονται σε ρόλο τσαμπουκά, να δείρουν, να βρίσουν, να ασχημονήσουν κατά της Δημοκρατίας.

Πλέον εμφανίζονται ως… λάιτ ακροδεξιοί ή ακόμη χειρότερα ως… πατριώτες. Εθνικιστές που αγαπάνε την Ελλάδα ενώ όλοι οι άλλοι είναι ξεπουλημένοι.

Με απλά λόγια ο λύκος έβαλε την προβιά του πατριώτη και διεκδικεί ρόλο στα πολιτικά πράγματα, ειδικά σε μια περίοδο γεωπολιτικών αναταράξεων και ελληνοτουρκικών συγκρούσεων.

Και σκέφτομαι το εξής: Βλέπω ότι υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό λάθος που κάνουν εδώ και χρόνια τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και το οποίο, αντί να περιορίζει την Ακροδεξιά, της προσφέρει ζωτικό χώρο.

Έχουν εκχωρήσει, σχεδόν αμαχητί, την έννοια της πατρίδας και του πατριωτισμού στους ακροδεξιούς.

Τους άφησαν να εμφανίζονται ως οι μόνοι που «νοιάζονται για την Ελλάδα», οι μόνοι που μιλούν για τα εθνικά θέματα, τα σύνορα, την εθνική κυριαρχία και την απειλή από την Τουρκία. Και όταν ένα μεγάλο μέρος του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος αποφεύγει να μιλήσει για όλα αυτά, η Ακροδεξιά βρίσκει έτοιμο το πεδίο για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: Να μετατρέπει τις πραγματικές αγωνίες των πολιτών σε ακραίο λαϊκισμό.

Το πρώτο λάθος είναι η σύγχυση του πατριωτισμού με τον εθνικισμό. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο εθνικισμός μπορεί να στηρίζεται στην αντίληψη της εθνικής ανωτερότητας, στην εχθρότητα απέναντι στους άλλους και στην ιδέα ότι τα εθνικά συμφέροντα δικαιολογούν τα πάντα.

Ο πατριωτισμός, αντίθετα, είναι η σχέση ευθύνης με τη χώρα σου. Είναι η υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής συνοχής και των συμφερόντων της χώρας.

Είναι απολύτως δυνατό να είσαι πατριώτης χωρίς να είσαι εθνικιστής, να αγαπάς την Ελλάδα χωρίς να μισείς την Τουρκία, την Ευρώπη ή οποιονδήποτε άλλο λαό. Είναι δυνατό να υπερασπίζεσαι τα ελληνικά συμφέροντα χωρίς να θεωρείς ότι η Ελλάδα έχει πάντοτε δίκιο.

Κι όμως, μεγάλο μέρος του δημοκρατικού χώρου μοιάζει να φοβάται ακόμη και τη λέξη «πατρίδα».

Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια στελέχη του ΠΑΣΟΚ απέφευγαν να την αναφέρουν στα δελτία τύπου μη τυχόν και… παρεξηγηθούν.

Σαν να πιστεύουν κάποιος ότι όποιος μιλήσει για εθνική κυριαρχία, για άμυνα, για σύνορα ή για τις τουρκικές διεκδικήσεις κάνει ένα βήμα προς την Ακροδεξιά. Το αποτέλεσμα είναι παράδοξο: Αντί να απομονώνουν την Ακροδεξιά, της παραχωρούν το μονοπώλιο ενός ολόκληρου λεξιλογίου.

Και όταν δεν μιλάς εσύ για κάτι που απασχολεί την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι κάποιος άλλος θα μιλήσει. Κάποιος άλλος θα γεμίσει το κενό. Είτε είναι ο Αντώνης Σαμαράς που έτσι κι αλλιώς όλη του η καριέρα βασίζεται στα εθνικά θέματα, είτε οι ακροδεξιοί που «μακιγιάρονται» για να εμφανιστούν ως «συστημικοί» πατριώτες.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι ακόμη. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να υιοθετήσει κανείς τον πατριωτισμό των πατριδέμπορων. Εκείνων δηλαδή που κάνουν πολιτική καριέρα «πουλώντας» πατρίδα, που μετρούν τον πατριωτισμό σε σημαίες και κραυγές, που μετατρέπουν κάθε εθνικό ζήτημα σε διαγωνισμό πλειοδοσίας και κάθε διαφωνία με την Τουρκία σε ευκαιρία για εύκολο χειροκρότημα.

Αυτή δεν είναι η πρόταση. Η σωστή πρακτική είναι να τα κόμματα να αισθάνονται ότι πρέπει να απολογούνται όταν μιλούν για την Ελλάδα.

Γιατί υπάρχει και η άλλη όψη του προβλήματος. Υπάρχουν άνθρωποι και πολιτικές δυνάμεις που αποφεύγουν συστηματικά να μιλήσουν για τα εθνικά θέματα.

Που θεωρούν ότι η αναφορά στην τουρκική απειλή είναι περίπου εθνικιστική παρέκκλιση. Που περιορίζουν την εξωτερική πολιτική σε γενικόλογες εκκλήσεις για ειρήνη και «ήρεμα νερά».

Φυσικά και η ειρήνη είναι στόχος. Φυσικά και η αποκλιμάκωση είναι επιθυμητή. Αλλά τα «ήρεμα νερά» δεν είναι εθνική στρατηγική. Είναι μια τακτική επιλογή και, όπως κάθε τακτική, πρέπει να υπηρετεί μια ευρύτερη στρατηγική.

Η Ελλάδα οφείλει να ξέρει τι υπερασπίζεται, ποια είναι τα συμφέροντά της, ποια θεωρεί αδιαπραγμάτευτα και πώς αντιμετωπίζει τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της Τουρκίας. Και γι’ αυτό δεν μπορεί για παράδειγμα η ΝΔ να εγκλωβίζεται στη θεωρία των «ήρεμων νερών» όταν ο απέναντι αλλάζει στάση.

Δεν μπορεί επίσης η συζήτηση για τα θαλάσσια σύνορα, την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τα χωρικά ύδατα και τα κυριαρχικά δικαιώματα να αντιμετωπίζεται ως κάτι περίπου ενοχλητικό που καλό θα ήταν να μην συζητάμε.

Δεν χρειάζονται ούτε πολεμικές κραυγές ούτε εθνικιστικές υπερβολές. Χρειάζεται γνώση, σοβαρότητα και καθαρή θέση. Χρειάζεται να μπορεί ένας δημοκρατικός πολιτικός να πει ότι η Ελλάδα έχει συγκεκριμένα συμφέροντα και δικαιώματα και ότι θα τα υπερασπιστεί, χωρίς να φοβάται ότι την επόμενη ημέρα θα κατηγορηθεί πως «χαϊδεύει την Ακροδεξιά».

Ακόμη και το ΚΚΕ έχει αντιληφθεί αυτή την ανάγκη, χρησιμοποιώντας πλέον τον όρο «λαϊκός πατριωτισμός». Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με την πολιτική του προσέγγιση, το γεγονός έχει τη σημασία του.

Δείχνει ότι η έννοια της πατρίδας δεν μπορεί να διαγραφεί από την πολιτική ζωή επειδή κάποιοι φοβούνται ότι θα τη χρησιμοποιήσουν οι ακροδεξιοί.

Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα δώσει περιεχόμενο στον πατριωτισμό. Σίγουρα όχι οι αναλυτές και αρθρογράφοι που αγνοούν ακόμη και το τι σημαίνει πατρίδα.

Λόγω έλλειψης εκπαίδευσης ή λόγω ιδεολογικής εμμονής.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο πλεονέκτημα της Ακροδεξιάς. Έρχεται και λέει στον πολίτη: «Εγώ τουλάχιστον μιλάω για την πατρίδα». Ανεξάρτητα από το τι προτείνει, ανεξάρτητα από το πόσο ακραία είναι η ρητορική της, ανεξάρτητα από το πόσο λαϊκιστικά εκμεταλλεύεται τους φόβους και τις ανασφάλειες της κοινωνίας, αποκτά ένα συγκριτικό πλεονέκτημα.

Εμφανίζεται ως η δύναμη που «τολμά να πει τα πράγματα με το όνομά τους», ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται αμήχανοι, φοβισμένοι ή αποκομμένοι από τις ανησυχίες της κοινωνίας.

Εκεί βρίσκεται και η περίπτωση του Κασιδιάρη και κάθε Κασιδιάρη. Η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να πείσει την πλειοψηφία ότι έχει μια σοβαρή πρόταση για την εξωτερική πολιτική.

Της αρκεί να πείσει ότι οι υπόλοιποι δεν έχουν καμία.

Δεν χρειάζεται να έχει λύσεις αλλά αρκείται να αξιοποιήσει τον φόβο, την ανασφάλεια και την αγανάκτηση και να παρουσιάσει τον εαυτό της ως τον μοναδικό αυθεντικό υπερασπιστή της πατρίδας.

Αυτό ακριβώς πρέπει να αντιμετωπίσει το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Όχι υιοθετώντας την ακροδεξιά ατζέντα, αλλά διεκδικώντας ξανά την έννοια της πατρίδας. Ο δημοκρατικός πατριωτισμός υπάρχει και είναι ισχυρός.

Είναι ο πατριωτισμός μιας χώρας που υπερασπίζεται τα σύνορά της χωρίς να μισεί τους γείτονές της, υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα χωρίς να επιδιώκει τον πόλεμο, υπερασπίζεται την ιστορία της χωρίς να φυλακίζεται σε αυτήν και ενισχύει την άμυνά της χωρίς να μετατρέπει κάθε διαφωνία σε εθνική προδοσία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερους πατριδέμπορους. Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να πουν καθαρά ότι η πατρίδα είναι δημοκρατική υπόθεση και όχι ιδιοκτησία της Ακροδεξιάς.

Χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική που να είναι ταυτόχρονα ψύχραιμη και αποφασιστική, ειρηνική αλλά όχι φοβική, ευρωπαϊκή αλλά όχι άβουλη.

Και βεβαίως τα κόμματα να μπορούν να μιλούν για τα εθνικά συμφέροντα χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη.

Γιατί το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει κανείς στην Ακροδεξιά δεν είναι να συμφωνήσει μαζί της. Είναι να της αφήσει μόνη της να μιλά για την πατρίδα.

Διαβάστε επίσης:

Νέα πρόκληση Ερντογάν κατά Ισραήλ: Οι γενοκτόνοι θα ηττηθούν, ξεκίνησε ο αιώνας της ισχυρής Τουρκίας
Πιερρακάκης: Με τις πρόωρες αποπληρωμές εξουδετερώνουμε τη νάρκη του 2032 – Δεν θα στείλουμε ξανά τον λογαριασμό στα παιδιά μας
Ηλίας Σ.: Ο 39χρονος εφοπλιστής του jet set – Η εντυπωσιακή βίλα στη Μύκονο, το πολυτελές διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και η ζωή στα «high»