Η συζήτηση που άνοιξε μετά τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου και την επίθεση που δέχθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, την Λατινοπούλου και άλλους «επαγγελματίες» της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας δεν αφορά τελικά την ίδια την υπουργό.

Αφορά το αν η ελληνική πολιτική θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κοινωνία όπως πραγματικά είναι ή όπως κάποιοι νοσταλγούν να ήταν πριν από μισό και πλέον αιώνα.

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Όχι αν η παραδοσιακή οικογένεια έχει αξία. Ασφαλώς και έχει.

Ποιος δεν θα ήθελε μεγάλες οικογένειες με δύο και τρία παιδιά, λιγότερα διαζύγια και καλύτερες σχέσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιώνq

Αλλά τελικά πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι η λεγόμενη «πυρηνική οικογένεια» δεν είναι η μοναδική μορφή οικογένειας που υπάρχει σήμερα και ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να στηρίζει όλους τους πολίτες και όλα τα παιδιά, όχι μόνο εκείνους που χωρούν σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό καλούπι.

Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 1960. Οι κοινωνίες αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, οι συνθήκες αλλάζουν. Και η πολιτική που αρνείται να δει αυτή την αλλαγή δεν υπερασπίζεται αξίες, απλώς αρνείται την πραγματικότητα.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να μιλάμε σαν να υπάρχει μόνο ένας τρόπος να είναι κανείς οικογένεια.

Οικογένεια είναι και η μητέρα που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της, όχι επειδή το επέλεξε πάντα, αλλά επειδή έτσι της τα έφερε η ζωή.

Οικογένεια είναι και ο πατέρας που μετά από ένα διαζύγιο παλεύει καθημερινά να είναι παρών. Οικογένεια είναι οι διαζευγμένοι γονείς που, παρά τις διαφορές τους, συνεργάζονται για το καλό των παιδιών τους.

Οικογένεια είναι οι θετοί γονείς που απέδειξαν στην πράξη ότι η γονεϊκότητα δεν μετριέται με το DNA αλλά με τη φροντίδα, την ευθύνη και την αγάπη.

Οικογένεια είναι οι παππούδες που μεγαλώνουν τα εγγόνια τους όταν οι γονείς αδυνατούν.

Οικογένεια είναι κάθε σπίτι όπου ένα παιδί νιώθει ασφάλεια, προστασία και αποδοχή.

Και ναι, οικογένεια είναι και τα ομόφυλα ζευγάρια. Όμως συμπερίληψη και διαφορετικότητα -για τα οποία μίλησε η Δόμνα Μιχαηλίδου σε μια τοποθέτησή της άψογη από όλες τις απόψεις- δεν είναι μόνο τα ομόφυλα ζευγάρια για τα οποία «καίγονται» οι συντηρητικοί κύκλοι.

Είναι και άλλα πολλά. Και όταν επιτίθεσαι στην υπουργό Οικογένειας που οφείλει να είναι υπουργός για όλες τις οικογένειες τότε ακυρώνεις όλους εκείνους που δεν συγκροτούν τη λεγόμενη παραδοσιακή, πυρηνική οικογένεια.

Και στο κάτω – κάτω, το να το αναγνωρίζεις αυτό δεν είναι κάποια ιδεολογική υποχώρηση. Είναι στοιχειώδης επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα.

Ακούγεται συχνά, τονίστηκε ιδιαίτερα και από τους «ιέρακες» της πολιτικής ορθότητας Σαμαρά και Λατινοπούλου, ότι αυτές οι διαπιστώσεις αποτελούν προϊόν μιας δήθεν «woke ατζέντας».

Είναι ίσως η πιο βολική και πιο επιφανειακή απάντηση για όσους δεν θέλουν να συζητήσουν επί της ουσίας.

Από πότε έγινε «woke» να μην αφήνεις ένα παιδί ή μια μονογονεϊκή οικογένεια χωρίς στήριξη;

Από πότε είναι προοδευτική υπερβολή να λες ότι το κράτος οφείλει να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους πολίτες;

Από πότε η κοινωνική πολιτική πρέπει να μοιράζει δικαιώματα ανάλογα με το οικογενειακό μοντέλο που προτιμά ο εκάστοτε ιδεολογικός μηχανισμός;

Το κράτος δεν είναι ούτε εκκλησιαστικό συμβούλιο, ούτε επιτροπή ηθικής που θα δίνει πιστοποιητικά νομιμότητας και οικογενειακής ορθότητας;

Η κοινωνική πολιτική δεν υπάρχει για να αποφασίζει ποια οικογένεια είναι αρκετά «κανονική».

Υπάρχει για να προστατεύει τους πολίτες.

Ολους κι όχι κατ’ επιλογήν και όπως βολεύει τα πολιτικά αφηγήματα της δεξιάς.

Και κυρίως τα παιδιά, που ποτέ δεν ευθύνονται για τις επιλογές ή τις περιπέτειες των ενηλίκων.

Η μεγαλύτερη, όμως, αντίφαση του ακραίου συντηρητισμού είναι η επιλεκτική του ευαισθησία.

Υπερασπίζεται με πάθος μια εξιδανικευμένη εικόνα της παραδοσιακής οικογένειας, αλλά σιωπά όταν μέσα σε αυτήν εκτυλίσσονται τραγωδίες.

Γιατί η οικογένεια δεν είναι αυτομάτως ιερή και άσπιλη επειδή αποτελείται από έναν πατέρα, μια μητέρα και δύο παιδιά.

Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά ότι πίσω από πολλές κλειστές πόρτες «πυρηνικών οικογενειών» υπήρξαν και υπάρχουν ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση παιδιών, ψυχολογική τρομοκρατία, οικονομικός εκβιασμός, βιασμοί μέσα στον γάμο, εξωσυζυγικές σχέσεις, φόβος και σιωπή.

Κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού και δεν είναι «βαφτισμένοι» άγιοι όσοι υπηρετούν -πολλές φορές και για τα μάτια του κόσμου- την πυρηνική οικογένεια.

Η πιο σκληρή μορφή της πατριαρχίας δεν εμφανίζεται στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εμφανίζεται μέσα σε σπίτια που προς τα έξω μοιάζουν «υποδειγματικά» και στα οποία η εικόνα στα social media έχει μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Εντάξει, μην τρελαθούμε τελείως. Δεν είναι οικογένεια μόνο οι οικογενειακές φωτογραφίες με τον πατέρα, τη μητέρα και τα παιδιά που βλέπαμε πριν 50 χρόνια.

Ούτε βεβαίως η… ιντσαγκραμική ευτυχία που ξεχειλίζει σε κάθε έξοδο και στις διακοπές…

Αντίθετα, υπάρχουν μονογονεϊκά σπίτια, χωρισμένες οικογένειες ή οικογένειες που δημιουργήθηκαν με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο, όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με αγάπη, σεβασμό, ελευθερία και ασφάλεια.

Ποια από τις δύο περιπτώσεις υπηρετεί πραγματικά τον θεσμό της οικογένειας;

Όσοι επιχειρούν να παρουσιάσουν τη σημερινή πραγματικότητα ως απειλή για την οικογένεια κάνουν ένα θεμελιώδες λάθος.

Η οικογένεια δεν αποδυναμώνεται επειδή αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν διαφορετικές μορφές της. Γίνεται αδύναμη και τελικά καταρρέει όταν οι νέοι αδυνατούν να αγοράσουν σπίτι, όταν εργάζονται με μισθούς που δεν τους επιτρέπουν να αποκτήσουν παιδιά, όταν η ακρίβεια μετατρέπει τη γονεϊκότητα σε οικονομικό άθλο, όταν λείπουν οι παιδικοί σταθμοί, όταν οι εργαζόμενες μητέρες αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια.

Oταν οι γονείς δεν έχουν ελεύθερο, ποιοτικό χρόνο για τα παιδιά τους.

Αυτές είναι οι πραγματικές απειλές.

Όχι η αναγνώριση της πραγματικότητας. Είναι εύκολο να κάνεις ιδεολογικές διακηρύξεις περί «παραδοσιακών αξιών».

Είναι πολύ δυσκολότερο να διαμορφώσεις πολιτικές που επιτρέπουν στους ανθρώπους να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν οικογένεια, όποια μορφή κι αν έχει αυτή.

Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη κοινωνική συνοχή και λιγότερους ιδεολογικούς Ταλιμπάν.

Χρειάζεται μια συντηρητική παράταξη που να συνομιλεί με την κοινωνία όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι, αλλά και μια προοδευτική παράταξη που να μην αντιμετωπίζει όποιον μιλά για την αξία της παραδοσιακής οικογένειας ως εχθρό.

Οι μεγάλες κοινωνικές συναινέσεις χτίζονται πάνω στην αλήθεια και όχι στα στερεότυπα.

Και η αλήθεια είναι απλή. Δεν υπάρχουν παιδιά δύο κατηγοριών.

Δεν υπάρχουν γονείς δύο κατηγοριών. Δεν υπάρχουν οικογένειες πρώτης και δεύτερης διαλογής.

Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που προσπαθούν, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, να μεγαλώσουν παιδιά με αξιοπρέπεια.

Αν η Πολιτεία αρχίσει να ξεχωρίζει ποιοι αξίζουν τη στήριξή της ανάλογα με το αν ταιριάζουν σε μια ιδεολογική εικόνα της οικογένειας, τότε έχει ήδη αποτύχει στον πιο βασικό της ρόλο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας η οικογένεια δεν ορίζεται από μια φωτογραφία, ούτε από έναν εκκλησιαστικό τύπο, ούτε από μια πολιτική ρητορική.

Ορίζεται από αυτό που συμβαίνει όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού.

Αν υπάρχει αγάπη αντί για φόβο, σεβασμός αντί για βία, ισότητα αντί για κυριαρχία, φροντίδα αντί για εγκατάλειψη, τότε υπάρχει οικογένεια.

Όλα τα υπόλοιπα είναι μια μάχη συμβόλων που βολεύει την πολιτική, αλλά δεν λύνει κανένα πραγματικό πρόβλημα των ανθρώπων.

Και η πολιτική οφείλει να υπηρετεί τους ανθρώπους, όχι τα στερεότυπα.

Για όλα αυτά συμφωνώ απόλυτα με όσα είπε η Δόμνα Μιχαηλίδου, ακόμη κι αν διαφωνώ για τις πολιτικές της κυβέρνησης.