Και τι έμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ; Φεύγει ο ένας, φεύγει ο άλλος, βουλευτές, στελέχη, φεύγουν άτομα που θεωρήθηκαν σημαντικά στο κόμμα αλλά δεν τους γνωρίζει η κοινωνία. Φεύγουν επειδή βαρέθηκαν, φεύγουν επειδή φτιάχτηκε άλλο κόμμα, πιο λαμπερό, πιο δυνατό.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό εμφανίζεται ο Παύλος Πολάκης. Όχι ως έκπληξη. Στην πολιτική, οι εκπλήξεις είναι σπάνιες. Πιο συχνά έχουμε επιστροφές, λογαριασμούς που δεν έκλεισαν και παλιούς πρωταγωνιστές που ξαναμπαίνουν στη σκηνή όταν τα φώτα χαμηλώνουν. Ο βουλευτής της Κρήτης είχε πάντα ειδικό βάρος, και σε διάφορες φάσεις οι σύντροφοι ανέμεναν την παρέμβασή του, ήθελαν να δουν τι θα πει. Συχνά η προσοχή ήταν στραμμένη πάνω του, για τους καλούς και για τους κακούς λόγους. Επειδή είχε κάτι προοδευτικό να πει ή επειδή ο τρόπος του είναι ιδιαίτερος.

Θέλει να γίνει λοιπόν πρόεδρος σε μια εποχή που έχουμε ξεχάσει τι ακριβώς εκπροσωπεί αυτό το κόμμα. Τα άλλα είναι δευτερεύοντα, αν είχε πάντα αρχηγικές βλέψεις ή δεν είχε. Λέει λοιπόν ο επίδοξος αρχηγός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει κόμμα χωρίς ταυτότητα. Μιλά για επιστροφή στις ρίζες, για σκληρή αντιπολίτευση, για σύγκρουση με συμφέροντα. Για όσους τον στηρίζουν, είναι η φωνή ενός κόσμου που αισθάνεται ότι η Αριστερά έχασε τον δρόμο της. Για όσους τον επικρίνουν, δεν έχει τίποτε να προσθέσει πέρα από την προσοχή επάνω στο άτομό του. Ο Πολάκης τραβά την προσοχή ως προσωπικότητα και σπάνια στρέφει την προσοχή στην πολιτική πρόταση.

Το πρόβλημα όμως του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλύτερο από τον Πολάκη. Ο Πολάκης είναι σύμπτωμα, όχι η ασθένεια. Ένα κόμμα που πρόσφατα κυβέρνησε, σήμερα συζητά κυρίως για τις εσωτερικές του ισορροπίες, τις αποχωρήσεις και τις προσωπικές στρατηγικές των στελεχών του. Κάποτε η αγωνία ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει την εξουσία για να κάνει αλλαγές. Σήμερα η αγωνία είναι πόσο γρήγορα θα διαλυθεί στα εκ ων συνετέθη. Από το «πώς θα αλλάξουμε τη χώρα» περάσαμε στο «ποιος θα κρατήσει το κόμμα όρθιο».

Η υποψηφιότητα Πολάκη έχει ένα παράδοξο. Από τη μία πλευρά εκφράζει την ανάγκη ενός κομματικού ακροατηρίου για καθαρό πολιτικό στίγμα. Από την άλλη πλευρά φέρνει ξανά στο προσκήνιο το πρόσωπο που για πολλούς συμβολίζει μια περίοδο έντονης σύγκρουσης και υψηλών τόνων. Τα κόμματα δεν χάνονται όταν χάνουν αρχηγούς. Χάνονται όταν χάνουν την αίσθηση του λόγου για τον οποίο υπάρχουν. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει σήμερα να ψάχνει όχι μόνο νέο αρχηγό αλλά και απάντηση σε ένα πιο δύσκολο ερώτημα: τι ακριβώς θέλει να είναι. Γιατί ένα πουκάμισο αδειανό μπορεί να κρατά ακόμη το σχήμα του ανθρώπου που το φορούσε. Αλλά δεν σημαίνει ότι υπάρχει ακόμη άνθρωπος μέσα.

Διαβάστε επίσης 

Η μεγάλη ληστεία των ασφαλίστρων υγείας – Αρθρο παρέμβαση

Η κοντή μνήμη του Αντώνη Σαμαρά

Citizen Vigilante: Από τη λογοκρισία στη διαφήμιση