Καθένας κουβαλά τις δικές του αναμνήσεις. Άλλος θυμάται προσωπικές αντιπαλότητες και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Άλλος θυμάται τις στιγμές που σημάδεψαν τη χώρα. Αν ο Αντώνης Σαμαράς θυμάται ακόμη την ήττα της Ντόρας Μπακογιάννη στην εσωκομματική αναμέτρηση πριν από δεκαεπτά χρόνια, πολλοί πολίτες θυμούνται κάτι πιο σημαντικό: την απόφασή του να μην υπερψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο το 2010.

Η Ελλάδα, η Πατρίδα που λέει και ο Σαμαράς, είχε φτάσει σε αδιέξοδο. Οι επιλογές ήταν δύο: είτε η χώρα θα υπέγραφε τη συμφωνία χρηματοδότησης με τους δανειστές είτε θα οδηγούνταν σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, με ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στη δραχμή. Η πραγματικότητα εκείνης της εποχής έχει αναλυθεί και συζητηθεί αμέτρητες φορές. Το πολιτικό κόστος ήταν μεγάλο, αλλά και το δίλημμα υπαρκτό.

Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε τότε να καταψηφίσει. Λίγα χρόνια αργότερα, ως πρωθυπουργός πλέον, έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια και υπάκουσε στα αφεντικά τα οποία είχε παρακούσει. Και Μνημόνιο υπέγραψε, και πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής εφάρμοσε. Η εξέλιξη αυτή δικαίωσε όσους υποστήριζαν ότι η χώρα δεν διέθετε εύκολες εναλλακτικές εκείνη την περίοδο.

Ενόψει δημιουργίας προσωποπαγούς κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς αναλώνεται σε αναφορές εσωκομματικών αντιπαραθέσεων πριν από δεκαεπτά χρόνια. Τουλάχιστον δεν έκανε δήλωση για το Σχέδιο με τα επτά σημεία ή όπως ακριβώς ονομαζόταν τότε η πρόταση για την οποία εκδιώχτηκε από την κυβέρνηση του Μητσοτάκη του Α΄. Αντί λοιπόν να κάνει αυτοκριτική για επιλογές που επηρέασαν εκατομμύρια Έλληνες αναλώνεται στα εσωκομματικά. Περιφρονεί μια βασική αρχή: η Ιστορία καταγράφει τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία της χώρας και όχι όσα πλήγωσαν ή όσα φούσκωσαν το Εγώ των συμμετεχόντων.

Καταλαβαίνουμε την αγωνία του Σαμαρά να πιάσει χώρο στις ειδήσεις. Φτιάχνει κόμμα. Είναι δικαίωμά του και δικαίωμα κάθε πολίτη να τον στηρίξει ή να τον απορρίψει. Ωστόσο, το πολιτικό περιβάλλον του 2026 δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνο των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας. Ο χώρος δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας είναι ήδη κατακερματισμένος, με αρκετούς σχηματισμούς να διεκδικούν το ίδιο εκλογικό ακροατήριο.

Είναι πιθανό ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά να αφαιρέσει ένα μικρό ποσοστό από τη Νέα Δημοκρατία, ιδιαίτερα από ψηφοφόρους που διαφωνούν με πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εξελιχθεί σε κυρίαρχη δύναμη ή θα ανατρέψει τους συσχετισμούς. Ακόμη και αν καταφέρει να ξεπεράσει το όριο εισόδου στη Βουλή, είναι δύσκολο να αποκτήσει καθοριστικό ρόλο ή να διαμορφώσει τις εξελίξεις.

Η πολιτική επιρροή δεν μετριέται μόνο με το όνομα του αρχηγού ούτε με τη δημοσιότητα που συνοδεύει μια ίδρυση κόμματος. Απαιτεί κοινωνικό ρεύμα, ανανέωση προσώπων, πειστικές προτάσεις και, κυρίως, αξιοπιστία. Και η αξιοπιστία κρίνεται από τη συνέπεια ανάμεσα σε όσα υποστηρίζει ένας πολιτικός στην αντιπολίτευση και σε όσα εφαρμόζει όταν αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση.

Οι πολίτες έχουν μνήμη και κρατούν τα σημαντικά. Θυμούνται πολύ καλά τις αποφάσεις που επηρέασαν τη ζωή τους. Τα άλλα περί Ντόρας είναι για να τα λένε στο καφενείο, με το κομπολογάκι, πίνοντας βαρύ και όχι.

Διαβάστε επίσης:

Στέφανος Κασσελάκης και το κοκτέιλ της «κοινής λογικής»

Citizen Vigilante: Από τη λογοκρισία στη διαφήμιση

Χρυσοχοΐδης: Γκαζάκια και τελενοβέλα