Τα προχωρημένα μαθηματικά δεν έχουν σχέση με την αριθμητική του δημοτικού. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, όπως μαθαίνουμε, αφιέρωσε χρόνια στη μελέτη σύνθετων εξισώσεων ρευστομηχανικής. Στην απλή πράξη του πολλαπλασιασμού όμως φαίνεται να δυσκολεύεται.

Δεκαεπτά φορές ισόβια κατέληξαν σε περίπου 25 χρόνια φυλακής. Εντάξει μωρέ, ας μην ακριβολογούμε. Τα «ισόβια» είναι ελαστική έννοια. Σημαίνουν ότι κάποιος μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία έχοντας δεκαπέντε χρόνια ζωής μπροστά του. Και παραπάνω από δεκαπέντε.

Ο Γιωτόπουλος αποφυλακίζεται στα 82 του, έχοντας εκτίσει την ποινή που προβλέπει ο νόμος για υφ’ όρον απόλυση. Μπορεί να φτάσει τα 95 ή τα 98, κι ας στέρησε από τους δολοφονημένους αυτήν την προοπτική. Μπορεί να τα εκατοστήσει ελεύθερος.

Ακούμε λοιπόν «δεκαεπτά φορές ισόβια», βγάζουμε τον άβακα και μετράμε μέχρι το 25, που τελικά δεν έχει καμία σχέση με τα ισόβια. Ειδικά όταν μιλάμε για έναν κοτσονάτο, ογδοντακοντούτη, διδακτορικό φοιτητή. Αν ήταν διασωληνωμένος ή παράλυτος, θα το συζητούσαμε, επειδή η φυσική φθορά θα λειτουργούσε τιμωρητικά από μόνη της (και θα αύξανε παράλληλα τα έξοδα κράτησης).

Λένε ορισμένοι ότι τα αληθινά ισόβια δεν θα αναστήσουν τα θύματα της 17 Νοέμβρη. Ούτε θα βελτιώσουν τη ζωή των οικογενειών τους. Ούτε αποτελούν εκδίκηση. Η ποινή ισοβίων στην πραγματικότητα συνδέεται με την τιμωρία, με την προστασία της κοινωνίας και με τον σωφρονισμό του εγκληματία.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο διαφωνούμε με την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου. Δεν υπάρχει ένδειξη σωφρονισμού ή μεταμέλειας. Δεν ζήτησε συγγνώμη. Και πώς να ζητήσει, εφόσον δεν παραδέχτηκε ποτέ τον αρχηγικό του ρόλο;

Πού βασίζεται λοιπόν το σκεπτικό της αποφυλάκισής του; Κατά τη διάρκεια της κράτησης ήταν, λένε, υποδειγματικός. Πήρε άδειες και τις τήρησε χωρίς παραβίαση. Δεν έφυγε με ελικόπτερο από την ταράτσα, δεν έσκαψε τούνελ. Ολοκλήρωσε μάλιστα διδακτορική διατριβή, διαδυκτιακά, στο Université Paris Diderot.

Όλα αυτά αξιολογήθηκαν θετικά από τους δικαστές. Δεν μας είπαν βέβαια αν εγκατέλειψε το υπεροπτικό υφάκι που είχε για τα δουλάκια του συστήματος, των δικαστών συμπεριλαμβανομένων. Τον ρώτησαν άραγε ποια είναι σήμερα η άποψή του για την τρομοκρατία;

Η αποφυλάκιση δεν σημαίνει ότι το κράτος εγκρίνει τις πράξεις του. Εντούτοις ο πολύ-δολοφόνος ευνοήθηκε από τη νομοθεσία και από την κρίση του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά. Κανείς πολίτης όμως δεν είναι υποχρεωμένος να θεωρήσει αυτή την εξέλιξη ηθικά σωστή. Επειδή, στο τέλος, υπάρχει και η κοινή λογική των βασικών πράξεων. Ένα κι ένα κάνουν δύο.

Διαβάστε επίσης

Ελπίδα χωρίς πυξίδα