Ένας 20χρονος βρίσκεται στο Παπαγεωργίου με κάταγμα στο κρανίο. Συνολικά επτά φοιτητές νοσηλεύονται. Αυτοί που τους έδειραν, γύρισαν σπίτι τους, έχοντας περάσει μια εθιμοτυπική βόλτα από το τμήμα.

Μπήκαν λοιπόν ξανά κουκουλοφόροι με ρόπαλα και καπνογόνα στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο. Δεν μας ενδιαφέρει τι ήθελαν, αν έχουν όραμα, αν κουτσοδιάβασαν κάποτε Μπακούνιν. Είναι εγκληματίες με πρόγραμμα.

Διάλεξαν να εισβάλουν μια ημέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές. Τι σύμπτωση. Μπήκαν μέσα στις σχολές και έδερναν αδιακρίτως. Κυρίως μέλη της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Οι κουκουλοφόροι έδερναν τους αντικαπιταλιστές. Βγάλτε συμπεράσματα.

Έγιναν 40 προσαγωγές. Οι 39 αφέθηκαν ελεύθεροι. Να μην πούμε ότι δεν υπήρξε αντίδραση. Υπήρξε. Καταδίκες από όλα τα κόμματα, δηλώσεις αποτροπιασμού, μπόλικα «δεν έχει θέση η βία…».

Κι ύστερα, η φοιτητική ζωή συνεχίζεται. Όπως πάντα. Με ορισμένους καθηγητές και φοιτητές να νοιάζονται περισσότερο για το πανεπιστημιακό άσυλο παρά για τους δαρμένους φοιτητές.

Όσοι είμαστε σήμερα 45 ή 55 ετών, θυμόμαστε ακριβώς τις ίδιες εικόνες στα ελληνικά πανεπιστήμια των μεγάλων πόλεων. Όχι παρόμοιες. Ίδιες. Τους ίδιους διαδρόμους, τους ίδιους κουκουλοφόρους, την ίδια επόμενη μέρα που δεν συνέβαινε τίποτα. Και πόσα εξάμηνα χαμένα στον βωμό των καταλήψεων…

Κάθε κυβέρνηση που πέρασε στο ενδιάμεσο είδε το ίδιο σκηνικό και πήρε την ίδια απόφαση: να μην πάρει μέτρα που θα έμοιαζαν με καταστολή. Υπήρχε πάντα αυτό το κόμπλεξ, η αγωνία μην τυχόν θιγεί η τάχα-μου ελευθερία έκφρασης.

Ποια έκφραση; Αυτή με τα ρόπαλα; Γιατί αυτή είναι η έκφραση που προστατεύτηκε επί δεκαετίες. Ελευθερία έκφρασης που στην πράξη σημαίνει ελευθερία ξυλοδαρμών και καταστροφών.

Κανείς δεν εκπλήσσεται. Τα ΜΑΤ ήξεραν τι θα βρουν όταν μπήκαν. Οι φοιτητές ήξεραν ότι αυτό μπορούσε να γίνει. Οι δράστες ήξεραν ότι μέχρι το βράδυ θα είναι ελεύθεροι. Όλοι ήξεραν τα πάντα, και όλα πήγαν ακριβώς όπως ήξεραν.

Μπράβο στα παιδιά, μπράβο που έφτιαξαν μια παράδοση, ένα σύστημα που λειτουργεί με συνέπεια εδώ και δεκαετίες. Βεβαίως δεν είναι τα ίδια πρόσωπα που κρατούν τα ρόπαλα: δίδαξαν τις τεχνικές στους επόμενους, βρήκαν διαδόχους και παραμένουν ατιμώρητοι. Κάπου έχουν μαζευτεί τώρα και γελάνε.

Κυβερνήσεις αλλάζουν, συνθήματα αλλάζουν, πρόσωπα αλλάζουν. Το αποτέλεσμα μένει σταθερό. Αυτό δεν είναι αποτυχία των αρχών. Αποτυχία είναι όταν θέλουν να αλλάξει κάτι και δεν το καταφέρνουν. Δεν φαίνεται όμως να υπάρχει κάποιος αποφασισμένος να σταματήσει τις επιθέσεις.

Θα ξανασυμβεί λοιπόν. Επειδή κανείς δεν έχει αποφασίσει ότι αξίζει τον κόπο να σταματήσει ένα τσούρμο αληταράδες, που αντικατέστησαν τους προηγούμενους αληταράδες και πιο πριν άλλους αληταράδες. Στο διηνεκές.

Διαβάστε επίσης: 

Χρυσοχοΐδης για Τιροθέα: «Παρακολουθούσαμε εδώ και πολύ καιρό τους ληστές» – Πώς έφτασε στα ίχνη τους το ελληνικό FBI

Του Αδωνι τα φιλιά

Ένας κόσμος χωρίς κανόνες