«Τούτο το καλοκαιράκι / κυνηγούσα ένα πουλάκι / κυνηγούσα προσπαθούσα / να το πιάσω δεν μπορούσα…»,  λέει το – απλοϊκόν φαινομενικά – δημώδες,  συμπονετικά μπορώ να πω, για τους αποτυχημένους κυνηγούς αυτού του κόσμου και τους άπιαστους στόχους, που πάντα ξεφεύγουν… Είτε είναι μια ωραία γυναίκα είτε το κύπελλο της ομάδας, ένα σπίτι με πισίνα, μια θέση σ’ ένα ψηφοδέλτιο,  ένα χειροκρότημα, μια καρέκλα υπουργική…  Ό, τι ποθήσει ένας άνθρωπος τέλος πάντων, τη σήμερον ημέρα και άμα το θέρος αρχομένω, όπου νάναι, που όλοι τρέχουν να κλείσουν ναύλο για μια θεσούλα κάπου, για να βολευτούν βρε αδερφέ:  Σ’ ένα κόμμα και σ’ έναν αρχηγό  μην και  ξεμείνουν στα αζήτητα, αν ο Μητσοτάκης σφυρίξει το εναρκτήριο λάκτισμα των εκλογών. (Τώρα, αν τους την σκάσει οπότε θα περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι, μένει να το διασκεδάσουμε.) 

Κόσμος πάει κι έρχεται, ως εκ τούτου, διότι σου λέει  …βάλε τώρα που γυρίζει… Τω  αυτώ και ο Τσίπρας αδημονεί ο άνθρωπος να ξανακλείσει τράπεζες, δεν κρατιέται, λέει -και ξαναλέει- κι αν εμείς σφυράμε  αδιάφορα, κακό τους κεφαλιού μας, λέω κι εγώ. Καθ’ όσον πιστός στο δόγμα του Ναπολέοντα, ότι  «Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική, δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου»  (δεν ξέρω αν το είπε πριν ή μετά το Βατερλό)  οφείλει να «σταθεροποιήσει», σου λέει, τη χώρα. Δεν του το ζητήσαμε. Μόνος του το αποφάσισε, μπορεί  να είδε όνειρο, να του το ΄παν τ’ άστρα, μπορεί κι η Πυθία εκεί στους Δελφούς που πήγε…  Πάντα βεβαίως, εννοώντας τη «σταθεροποίηση» κατά το γνωστό, τσιπρικό σύστημα και καθεστώς,  επί σειράν ετών πικρά δοκιμασμένο. Από την άλλη αν το νοιώθει ως υποχρέωση κι ως πατριωτική (!) ευθύνη, τι να πω, ανθρώπινα πάθη είναι αυτά, μακριά από μας, όμως. 

1

Να ησυχάσουν πάντως, κι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ – διαλυμένη διαδήλωση  ένα πράγμα – που φουσκώσαν τα μυαλά τους και τα πανιά τους ωσαύτως γι’ άλλη γη κι άλλα μέρη, κατά Τσίπρα για την ακρίβεια, παίζοντας με περισσή αναισθησία με τα νεύρα του Φάμελλου και μερικών ακόμα. Πόσων ακριβώς, θα σας γελάσω, στα δάχτυλα του χεριού θα μετρώνται σε λίγο οι εναπομείναντες, που θα έχουν πάντως, όλη την Κουμουνδούρου δικιά τους, να παίζουν μπάλα στα γραφεία και τους διαδρόμους που λέει ο λόγος, μαζί όμως, και μια εφημερίδα κι ένα ραδιόφωνο και  κρατική επιχορήγηση. Γερή προίκα δηλαδή αλλά, τι να την κάνεις, αφού ο νυμφίος το ΄σκασε…     

Μωραίνει ο κύριος ον βούλεται απολέσαι, που έλεγαν και οι αρχαίοι κατόπιν αυτού, για την ακρίβεια στην περίπτωση προβεβλημένου ευρωβουλευτή, πλην  με απελπισμένη πλέον αναζήτηση μιας θέσης εκ νέου στα ψηφοδέλτια, από αυτές τις πολυπόθητες και καλοπληρωμένες. «Πειραγμένες», σου λέει ήταν οι προηγούμενες εκλογές –ασχέτως που κι ο Τσίπρας παραδεχόταν  την ήττα – και «αλλοιωμένη η συνείδηση» του εκλογικού σώματος. Το οποίο αν κατάλαβα καλά υστερεί, κατά την εκτίμηση του κ. Αρβανίτη σε σθένος, κομματική πειθαρχία αλλά και διανοητική ευελιξία.  Τον καταλαβαίνω όμως, διότι όσα χρόνια κι αν περάσουν τέτοια συντριβή δεν ξεχνιέται. Τώρα, αν δεν ξεχνούν κι οι ψηφοφόροι, τι να πω. Εγώ πάντως, το γάλα ξέρω ότι αλλοιώνεται, όταν παρέλθει ο χρόνος κι ένα αυγό του Πάσχα που βρήκα χαλασμένο στο ψυγείο. Για ψηφοφόρους, δεν ξέρω. 

-Ναύαρχε στον αιώνα σου τι βλέπεις; θα ήθελα  όμως να ρωτήσω τον αγαπημένο το πάλαι,  καπετάνιο και συνταξιδευτή  του Στέφανος σ’ εκείνη την επική κρουαζιέρα στα νησιά, Ευάγγελο Αποστολάκη. Αλλά  τέρμα οι βαρκάδες, γι’ αλλού πανιά κι αυτός, κατά ΠΑΣΟΚ ή κατά Τσίπρα άγνωστο, ή μάλλον κατά πού φυσάει ο άνεμος. Διότι στην περίπτωση του Κασσελάκη, άπνοια σκληρή και ανελέητη, 0 τα Μποφόρ στο κόμμα, χωρίς πρόβλεψη αλλαγής από τα μετεωρολογικά δεδομένα.

Τέτοια βλέπει και το λατρεμένο μου είδωλο η Θεοδώρα η Μεγάλη –και πολύ άντεξε τόσο καιρό στην απ’ έξω  η βουλευτής, καθ’ όσον έχει κι η αυτοθυσία τα όρια της – κι είπε να πάρει κι αυτή των ομματιών της για πιο σίγουρες θάλασσες, πρασίνου χρώματος. (Μα, τι dream  team είναι αυτή που ετοιμάζει τέλος πάντων, ο πρόεδρος Νίκος!).  Ήταν βέβαια κι εκείνα τα αδειάσματα που της έκανε ο αρχηγός της, κάτι σνομπισμούς  εκ του μακρόθεν, μ’ έναν ωκεανό ανάμεσά τους  -κυριολεκτικά-  και να μην έχει όρεξη να της μιλήσει, «δεν είμαι σε mood» και άλλες τέτοιες αβρότητες.. . Βουνό το δίκιο της γυναίκας, λοιπόν. Διότι όπως είπε κι ο Καβάφης   «Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει. / Τον έπαινο του Δήμου και των σοφιστών, / Τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε»…

Διαβάστε επίσης:
Αλλαγές στα δρομολόγια του Τραμ: Έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις από σήμερα

Αμαλία Παυλίδου: Η Ελληνίδα που έστησε «βιομηχανία» εναλλακτικών θεραπειών με χιλιάδες πελάτες και εκατομμύρια κοινό

Ά. Γεωργιάδης – Ε. Αγαπηδάκη: «Κλειδωμένα» 3 προγράμματα «Προλαμβάνω» και μετά το Ταμείο Ανάκαμψης