«Και τώρα τι θα το κάνω; Το αγόρασα αφού»,  προβληματίσθηκε η αθώα κορασίς και κοίταξε ολόγυρα, κρατώντας στέφανον πανηγυρικόν και δαφνηφόρον ανά χείρας  αναζητούσα λύση εν τω άμα. Όλα κι όλα. Τέτοια η ψυχρολουσία, ούτε που να την φανταστεί η γυναίκα, τέτοια προσβολή ούτε που να την ξαναζήσει η πρόεδρος. Εκεί που μιλιούνια κόσμου την ζητωκραύγαζαν  στο Σύνταγμα – ένα «ωσαννά»,  ένα «εύγε», ένα «μπράβο», κι ένα «βίβα» μπορώ να σας πω, στα χείλη όλων-  κι αντιβούιζε η Αθήνα απ΄ άκρη σ΄άκρη, κι άστραφτε ο ουρανός από τη λάμψη της, ιδού τώρα στην γενέτειρα, ως διάτων ο αστήρ της να ξεπέσει, και να τρέχει ολομόναχη σ΄ολη τη Θεσσαλονίκη να βρει άγαλμα για να το δαφνοστεφανώσει. Ας όψεται όμως, η κακία και ζήλια των αντιπάλων της, οπότε θα τους δείξει αυτή. 

Απαράδεκτο, συμφωνώ και επαυξάνω. Να είναι όλοι τους στημένοι και να καμαρώνουν στις εξέδρες κι εκείνη παράμερα και παραπεταμένη να στέκεται μονάχη «όπως του πελάγου οι βράχοι…»,  κατά το άσμα…  Να παιανίζουν οι μουσικές και ν΄ αντιλαλούν τα εμβατήρια αλλά μόνο για τους άλλους;  Από την άλλη Sic transit gloria mundi, που έλεγαν και οι Λατίνοι και θα συμφωνήσω και με αυτό.

1

Τη χαρά της στήλης και εμού προσωπικώς, επιθυμώ να εκφράσω όμως, για την ευτυχή κατάληξη της περιπέτειας της Θεοδώρας της Μεγάλης  – darling της στήλης, το ομολογώ – χάρις στο φιλόστοργο ΠΑΣΟΚ βεβαίως, που βγήκε παγανιά κι ό,τι κυκλοφορεί αδέσποτο, το μαζεύει. Πίστη αιωνία δεν υπόσχεται βεβαίως, να προσφέρει η εν λόγω, και ορθώς φρονώ, καθ΄ όσον, αν θέλετε να ξέρετε, κι άλλοι επιθυμούν μερίδιο από Τζάκρη, αλλά δεν το ομολογούν και καταπίνουν σιωπηλά την πίκρα τους. Τρία κόμματα, τρία μνημόνια- αν και φανατικά αντιμνημονιακή κατά δήλωσιν- άπειρα μοντελάκια και δωδεκάποντα παπουτσάκια -ξέρετε αυτά με την κόκκινη σόλα, που κάνουν «τάκα τάκα στο τσιμέντο στα πλακάκια»- του σαλονιού και του χωραφιού, και των εθνικών οδών ομοίως, καθ ΄ότι πρώτη στα μπλόκα και στις εξεγέρσεις και στα τρακτέρ βεβαίως …τι καλύτερο να ζητήσει κανείς… 

Τώρα αν νομίζει ο πρόεδρος Νίκος  ότι δεν θα πετάξει και σ΄αυτόν ένα «σύντροφοι, τον ήπιαμε» ή ακόμη καλύτερα το τελευταίο, «τον ρουφήξαμε»,  δοθείσης ευκαιρίας ασφαλώς  και πιθανής αποτυχίας βεβαίως, τι να πω, άξιος της τύχης του.

Άξιος κι ο προηγούμενος που είχε για λίγο έστω, την ευαρέσκεια της Θεοδώρας. Αλλά δεν την κράτησε. Κακό του κεφαλιού του. Κι έμεινε μοναχός του ο Στέφανος να οργανώνει συνέδριο με belly dancing, λες κι είναι υποψήφιος στο Ντουμπάι ή ως ατραξιόν αλά Αμέρικα σε ανατολίτικη εκτέλεση. Προς τέρψιν πάντως, όπως μου λένε, του συγκεντρωμένου  πλήθους –εντάξει λέμε και καμιά υπερβολή, για καμιά διακοσαριά νοματαίους μιλάμε, ετεροκλήτου προελεύσεως  και κατευθύνσεως. Κάτι σαν freak show το όλον, αν και η παρότρυνση συνέδρου τινός «ανοίξτε  το παράθυρο και πηδήξτε» δεν βρήκε απήχηση μεταξύ των παρισταμένων και έτσι γλυτώσαμε τα χειρότερα. Στέφανε, ξέρεις από βέσπα; ερωτώ. Διότι  «Ας αφήσουμε τα λόγια. Γνώση του ποταμιού σημαίνει νάσαι μέσα στο ποτάμι», όπως έλεγε κι ο αγαπημένος μου ποιητής Τάκης Σινόπουλος.

«Τιμή μας που έρχεστε στο πανεπιστήμιο», του είχε πει ο Ουμπέρτο Έκο. Και παρ΄ότι αγνοώ αν ζήλεψαν οι συμφοιτητές του από την προσφώνηση, ομολογώ ότι προσωπικά συνταράχθηκα. Ειδικά εκεί όπου ο έλληνας συνθέτης Χρήστος Θηβαίος πληροφόρησε τον μεγάλο διανοούμενο ότι και την αρχαία ελληνική κατέχει και την λατινική! (Εβραϊκά, λέει, έμαθε αργότερα.) Μπράβο του! Αυτά είναι! Διότι η «Επιστήμη ποιητική ευδαιμονίας», όπως έλεγε ο Πλάτωνας – για να πω κι εγώ το  αρχαιοελληνικό μου.   Όχι σαν κι εμάς δηλαδή, που μείναμε στο «Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο…» και στο «Regina rosas amat» -θυμάμαι και τη συνέχεια:Agricola silvam et umbram silvarum amat- αλλά προφανώς δεν πιάνω τα στάνταρ. 

Πόσο βοήθησε όμως, τον εν λόγω στη συνέχεια η Φιλοσοφία –την οποία σπούδασε κατά δήλωσή του – δεν γνωρίζω, αν και εκ του αποτελέσματος,  προφανώς δεν ήταν η κλίση του. Επίσης ούτε στα οικονομικά όμως, αν θυμάμαι καλά, αφού πεπεισμένος δήλωνε προ δεκαετίας –φουλ ΣΥΡΙΖΑ κατάσταση- ότι «μια πενταμελής οικογένεια μπορεί να ζήσει και με πέντε παξιμάδια, τρεις ελιές και μια ντομάτα». Την ίδια στιγμή που η Θεανώ Φωτίου ως υπουργός μας έλεγε πως με τα γεμιστά χορταίνει ολόκληρη οικογένεια κι ο Φίλης θεωρούσε τα μακαρόνια είδος πολυτελείας… Τι εποχές. Να πάνε στον αγύριστο που έλεγε η γιαγιά μου.

Έτσι κομψά, τα έλεγαν παλιά, όχι σαν τον Τραμπ, που χαρακτήρισε τη Νορβηγία «χώρα απόπατο», φέρνοντας στο προσκήνιο τις υπέροχες …τουαλέτες της. Βαθύ το μένος του προέδρου που δεν του έδωσαν το Νόμπελ Ειρήνης –άκαρδοι κι αυτοί, να τους παρακαλάει τόσα χρόνια. Και να του βγαίνουν κι από πάνω με τις εντυπωσιακότερες δημόσιες τουαλέτες στον κόσμο.  Μου θύμισαν τις μοναδικές επίσης, του Τόκιο, που έγιναν και ταινία από τον Βέντερς. Άντε να δείξει τις δικές μας ο Δούκας. Μοσχολίβανο και πασχαλιές αντάμα. «Λούζεται η αγάπη μου στο Γουαδαλκιβίρ, και τ΄ άνθη παίρνουν ευωδιά  απ΄ το γλυκό κορμί της…».

  Διαβάστε επίσης 

Ουίλιαμ Κέντριντζ: «Μοναδικό προνόμιο για μένα η έκθεσή μου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο»

Το Παρίσι και η Μπελ Επόκ – Ο καθρέφτης μιας χρυσής εποχής

Μόδα και μοναρχία – Φορέματα από το Τατόι σε έκθεση στη Μαδρίτη