Όχι, δεν θα γράψω για την κακοψυχιά όλων εκείνων που χαίρονται γιατί ο Γιώργος Μυλωνάκης χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και δίνει αγώνα για να ξαναδεί τα παιδιά του.

Δεν θα μιλήσω για την τοξικότητα στην πολιτική διότι εκεί υπάρχουν αντίπαλοι και θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει.

Θα μιλήσω όμως, για το δικό μου παιδί, για το δικό σου, για το παιδί όλων μας, για τη Μυρτώ όλης της Ελλάδας.

Θα μιλήσω για ένα ακόμη θύμα των ναρκωτικών, του σιωπηλού θανάτου από τις ουσίες που δημιουργούν πρόσκαιρους παραδείσους και διαφυγή από την πραγματικότητα.

Και θα μιλήσω για τη δεύτερη δολοφονία της, πριν καν αυτό το κορίτσι ταφεί, πριν καν το αποχαιρετήσουν οι δικοί της.

Ο θάνατος ενός 19χρονου κοριτσιού δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι αφορμή για «σχόλια». Θα έπρεπε να είναι αφορμή για σιωπή. Για σκέψη. Για ευθύνη. Θα έπρεπε να είναι ένα μεγάλο καρφί στην καρδιά όλων μας, κι εκείνων που έχουν παιδιά και εκείνων που δεν έχουν.

Όταν ένα παιδί που δεν πρόλαβε να γνωρίσει τη ζωή πεθαίνει με τέτοιο τρόπο, μόνο μαχαιριά στην καρδιά είναι και τίποτε άλλο.

Δεν θα έπρεπε καν να συζητάμε οτιδήποτε άλλο.

Κι όμως, μέσα σε λίγες ώρες, το διαδίκτυο γέμισε με δηλητήριο. Ανώνυμα προφίλ, πρόθυμοι… δικαστές χωρίς πρόσωπο και χωρίς συνέπειες, έσπευσαν να εξηγήσουν «τι έκανε λάθος». Να υπονοήσουν. Να κατηγορήσουν. Να αποφασίσουν ότι «τα ήθελε και τα έπαθε».

Αυτό δεν είναι απλώς σκληρότητα, είναι κοινωνική αποτυχία. Και είναι η πιο επικίνδυνη νομιμοποίηση της αθλιότητας και κανονικοποίηση της βρομιάς.

Η τοξικότητα του διαδικτύου δεν είναι ένα αφηρημένο φαινόμενο. Είναι πολύ συγκεκριμένη: Είναι η ευκολία με την οποία αφαιρούμε την ανθρώπινη υπόσταση από τον άλλον. Πίσω από μια οθόνη, ο πόνος γίνεται περιεχόμενο, γίνεται… content, ο θάνατος γίνεται αφορμή για likes, και η αξιοπρέπεια ενός παιδιού μετατρέπεται σε δημόσιο λιθοβολισμό.

Το σκότωσαν το κοριτσάκι. Πρώτα με τη σκόνη τη λευκή και με την εγκατάλειψη στο δρόμο αντί να της δοθεί η ευκαιρία να ζήσει σε ένα νοσοκομείο και μετά με τον διαδικτυακό λιθοβολισμό.

Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από την «ανωνυμία». Αυτό που βλέπουμε δεν γεννήθηκε στο internet. Το internet απλώς το απογυμνώνει.

Γιατί όταν μια 19χρονη πεθαίνει και η πρώτη αντίδραση είναι να εξεταστεί η «ηθική» της, οι επιλογές της, η ζωή της, τότε μιλάμε για κάτι βαθύτερο.

Μιλάμε για μια κοινωνία που εξακολουθεί να κουβαλάει βαριά την πατριαρχική της κληρονομιά.

Μια κοινωνία που ακόμη και μπροστά σε έναν θάνατο τόσο τραγικό δεν διστάζει να πει: «Αυτή φταίει, τα ήθελε και τα ‘παθε».

Πόσο μπορεί να φταίει ένα κοριτσάκι που δεν πρόλαβε να ζήσει;

Από την άλλη, θα λέγαμε τα ίδια αν ήταν αγόρι; Θα αναλύαμε τη ζωή του με την ίδια χαιρεκακία; Θα ψάχναμε τι «έκανε» για να το αξίζει;

Η απάντηση, δυστυχώς, είναι προφανής.

Η πατριαρχία δεν εκφράζεται μόνο με μεγάλες δηλώσεις και θεσμικές ανισότητες. Εκφράζεται και σε αυτές τις μικρές, καθημερινές στιγμές απανθρωπιάς, κακοψυχιάς. Στην ανάγκη να ελέγξουμε, να κρίνουμε και τελικά να τιμωρήσουμε τη γυναικεία ύπαρξη, ακόμη και μετά θάνατον.

Και κάπου εκεί, χάνεται το ουσιαστικό ερώτημα.

Όχι «τι έκανε εκείνη». Αλλά «τι δεν κάναμε εμείς».

Πού ήταν η πρόληψη; Πού ήταν η ενημέρωση; Πού ήταν οι δομές στήριξης για νέους ανθρώπους που δοκιμάζουν, που κάνουν λάθη, που εκτίθενται σε κινδύνους; Πού είναι η παιδεία γύρω από τις εξαρτήσεις, την ψυχική υγεία, την ασφάλεια;

Που είναι η ίδια η οικογένεια να βρει λύσεις στα αδιέξοδα του παιδιού της;

Γιατί η αλήθεια είναι απλή και άβολη: Τέτοιες ιστορίες δεν είναι «εξαιρέσεις», αλλά πιθανά σενάρια για κάθε οικογένεια. Για κάθε παιδί. Για κάθε κοινωνία που προτιμά να κρίνει αντί να προστατεύει.

Και τότε η φράση «μπορεί να ήταν το δικό μας παιδί» παύει να είναι σχήμα λόγου. Γίνεται πραγματικότητα.

Ο τρόπος που μιλάμε για τους νεκρούς λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνους. Και αυτή τη στιγμή, δεν λέει κάτι καλό.

Αντί να ψάχνουμε ενόχους σε ένα άψυχο σώμα, ας κοιτάξουμε ζωντανούς καθρέφτες.

Την κουλτούρα που καλλιεργούμε. Την ανοχή που δείχνουμε στη χυδαιότητα. Τη σιωπή μας όταν βλέπουμε τον δημόσιο εξευτελισμό να γίνεται κανονικότητα.

Γιατί στο τέλος, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί πέθανε ένα κορίτσι.

Είναι γιατί, ακόμη και μετά τον θάνατό της, δεν της επιτρέπουμε ούτε την ελάχιστη αξιοπρέπεια.

Αυτή την αξιοπρέπεια που της αφαίρεσαν οι «φίλοι» της όταν την μετέφεραν σαν σακί και την πέταξαν στο δρόμο. Αυτήν την αξιοπρέπεια που της αξίζει γιατί έζησε ρε γαμώτο 19 χρόνια, και κανείς δεν μπορεί να της στερήσει το χνάρι που άφησε στη ζωή.

Μην είστε, λοιπόν, άθλιοι. Μην είστε κακοί. Μπορεί να ήταν το δικό σας παιδί.

Ή μήπως η Μυρτώ ήταν και θα παραμείνει παιδί όλων μας;