«Ανέβηκα στην πιπεριά, να κόψω ένα πιπέρι, κι η πιπεριά τσακίστηκε, και μου ΄κοψε το χέρι…»,  έλεγε το τραγουδάκι της γιαγιάς μου -και πολλών άλλων φαντάζομαι.  Στο σουρεαλιστικό κόσμο του παιδικού παραμυθιού και στην τρυφερή ηλικία του μονοψήφιου αριθμού, φυσικά και δεν υπήρχε απορία γι΄αυτήν την …πιπεριά – γίγαντας, που και να σκαρφαλώσεις μπορούσες πάνω της.  Όλα τα ωραία όμως, τελειώνουν γρήγορα κι ο μανάβης μου, που δεν καταλαβαίνει από σουρεαλισμούς και  τα τοιαύτα –και δεν θα τον κατηγορήσω γι΄αυτό- έβγαλε προχθές την ετυμηγορία: Έξι ευρώ οι πιπεριές το κιλό. Που μας κάνει  ένα ευρώ την πιπεριά, διότι …ο πόλεμος, ο Τραμπ, οι πύραυλοι, τα στενά του Ορμούζ, η βροχή που δεν έπεσε ή έπεσε πολύ, η πεθερά του που τον γκρινιάζει και δεν ξέρω τι άλλο…  Αλλά με τι τα ποτίζουν αυτά τα ζαρζαβατικά, τέλος πάντων; Με αμόλυβδη 100 οκτανίων; Σαλάτα θέλω να φτιάξω καλέ μου, όχι να γεμίσω την Λαμποργκίνι που δεν έχω…

 Άδικος κόπος όμως οι διαμαρτυρίες, ως εκ τούτου δεν μπορώ να μην αναφωνήσω κι εγώ … ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια!  Όχι τα σημερινά του Ανδρουλάκη, μην τρελαθούμε κιόλας, εκείνα τα παλιά, τα μεθυστικά… με τον πράσινο ήλιο, τα Κάρμινα Μπουράνα και τις λαοθάλασσες του Αντρέα, που αφηγούνται όλοι σαν να είχε ανοίξει ο κήπος της Εδέμ με ελευθέρας. Πάρε κόσμε τώρα που γυρίζει!  Εξ ου και απολύτως κατανοητή η γλώσσα λανθάνουσα του Προέδρου, που αν είχαν λιγάκι μυαλό εκεί στο κόμμα σήμερα, αντί να τον τρολάρουν με περισσή σπουδή κι αναίδεια, μόνον ευχαριστήρια και υποκλίσεις έπρεπε να του κάνουν. Αχάριστοι άνθρωποι.  Τέτοιο support δεν έχει ξαναγίνει βέβαια, και θα κατηγορηθεί για μεροληψία, να μου το θυμηθείτε ο Πρόεδρος αν δεν προσφέρει το κατιτίς και στ΄ άλλα κόμματα, δικαιωματικά, μπορώ να πω. Καθ΄ όσον το υπαγορεύει φυσικά, και το  fair play.

1

 Άλλα είναι τα σοβαρά και φλέγοντα όμως, στο ΠΑΣΟΚ. Μ΄ έναν Πελεγρίνη να διαπρέπει στο θέατρο  – «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», σου λέει, πιραντελικά και σιβυλλικά-   κι έναν Φαραντούρη στο πιάνο – «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς…» κρούει στο κλειδοκύμβαλο αυτός – μιλάμε για τρομερό θίασο … συγνώμη κόμμα.  Ο δεύτερος βέβαια, στο φλερτ είναι ακόμα αλλά … «Μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι΄ αγάπη», που λέει κι ο Σαίξπηρ, για να παραμείνω στην τέχνη. Επιτέλους  όμως, να έχουμε κι ένα κόμμα του πολιτισμού, να φύγει και η ρετσινιά της ταβερνομπουζουκιάδας των παλαιοπασόκων και με νέο αίμα –τρόπος του λέγειν βέβαια – να μπολιαστεί το κίνημα!

Κι αν δεν είχε φύγει κι ο Λοβέρδος με τα κρουστά του και τα διπλώματά του –πως λέμε …Μαλάμω με τη φούρια σου βάρα τα κουμπούρια σου… – θα είχαμε όλο το πακέτο. Κρίμα. Αν και μπορώ να ελπίζω. Υπάρχουν και οι διακομματικές.

Τέτοια κάνουν όλοι αυτοί όμως, κι ο Αλέξης έχει μείνει να ψάχνει υποψήφιους με το κιάλι. Εξ ου και περιμένω εναγωνίως φυσικά, την βαρυσήμαντη συνέντευξη που θα παραχωρήσει  στην τηλεόραση και δι΄ αυτής στον ελληνικό λαό. Μεγάλες στιγμές θα ζήσουμε και πάλι με τον ακατονόμαστο.  «Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε», είναι λέει, το νέο σύνθημα του πλέον καταστροφικού πρωθυπουργού στα νεώτερα χρόνια μας και για το μεν πρώτο συνθετικό δεν μου πέφτει λόγος, ας θέλει ό,τι θέλει ο καθένας, αρκεί να μη μας αφορά.  Όσο για τ΄ άλλα δύο όμως …δώσαμε! Και δώσαμε και πολλά.  Συμπέρασμα …μακριά από μας και καθόλου αγαπημένοι.  Διότι  «Ύβρις φυτεύει τύραννον», που μας είπε και ο Σοφοκλής.

Διαβάστε επίσης:

Τα πυρηνικά της Ζωής, ο εξολοθρευτής Νίκος, τα εξαπτέρυγα του Λαφαζάνη και το καμάρι του ΠΑΣΟΚ