Ο Φραπές είχε μια δύσκολη μέρα στη Βουλή. Όχι ότι φάνηκε να τον αγχώνει ιδιαίτερα, αφού επαναλάμβανε το μότο «επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής». Το έλεγε ξανά και ξανά με την επιμονή που άλλοι χτυπούν το σέικερ του καφέ. Ενώ για όλα έμεινε σιωπηλός, για την Τυχεροπούλου άνοιξε επιτέλους το στόμα του. Ακόμα και ο πιο καλοχτυπημένος φραπές μπορεί να ξεχειλίσει αφρό.

Η Νέα Δημοκρατία έστειλε τα πρακτικά στον εισαγγελέα για τα περαιτέρω, πιθανότατα αναζητώντας απαντήσεις εκεί όπου δεν ακούστηκαν. Στη Βουλή το μόνο που ακούστηκε ήταν η ηχώ του δικαιώματος στη σιωπή. Ο επονομαζόμενος Φραπές, ο συνδικαλιστής Γιώργος Ξυλούρης, χύθηκε σαν λεκές πάνω σε άσπρο τραπεζομάντηλο.

Υπάρχει και ηθικός καφές. Αυτός που πήρε το όνομά του από μοναχούς καπουτσίνους. Τα ράσα τους είχαν καφέ χρώμα που θυμίζει την τέλεια αναλογία καφέ με αφρόγαλα. Η κουκούλα τους, το περίφημο cappuccio, άλλαξε νόημα, μπήκε σε φλιτζάνι, δημιουργώντας ένα ρόφημα με υπαινιγμό ασκητισμού και προσευχής. Τούτων δοθέντων ο καπουτσίνο, με ή χωρίς ζάχαρη, θα μπορούσε να είναι σύμβολο τάξης και πειθαρχίας.

Ο φραπές δεν υπόσχεται τάξη ούτε κατανυκτική ηρεμία. Είναι ο καφές της παραλίας, του χαζολογήματος, της ατέλειωτης κουβέντας που δεν καταλήγει πουθενά. Είναι ο καφές που ανακατεύεται, χτυπιέται, αφρίζει και στο τέλος κατακάθεται, όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα ελληνικά σκάνδαλα. Αν ο καπουτσίνο παραπέμπει σε πειθαρχημένο καλόγερο ο Φραπές είναι ο ξάδερφος που έρχεται απρόσκλητος στο μοναστήρι με σορτσάκι, πλαστικό ποτήρι και καλαμάκι.

Το παιχνίδι των ονομάτων δίνει μια αναλογία που θα ζήλευε και ο ποιητής. Από τη μια οι καπουτσίνοι, ήρεμοι, σταθεροί, με την κουκούλα τους. Από την άλλη ο Φραπές, χτυπημένος, αφρισμένος, ενοχλητικός και έτοιμος να απαιτήσει κάποιο δικαίωμα. Εκεί όπου ο μοναχός ζητάει περισυλλογή, ο συνδικαλιστής δηλώνει ότι δεν έχει τίποτα να πει. Κι εκεί όπου το ιταλικό ρόφημα συμβολίζει αρμονία, το ελληνικό παρατσούκλι συμβολίζει αμηχανία, μηχανορραφία, υπεροψία και μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Μένει να αναρωτηθούμε τι θα συνέβαινε αν ο Φραπές αντί να επικαλείται το δικαίωμα της σιωπής επικαλούνταν το δικαίωμα του αφρού. Ίσως τότε η εξεταστική να είχε περισσότερη δράση, ίσως να μαθαίναμε τι κρύβεται κάτω από το καφετί χρώμα του σκανδάλου. «Καφετιά» ή «να κεράσω ένα καφεδάκι» ήταν παλιά το συνθηματικό για χρηματισμό. Όχι από το ρόφημα αλλά από το χρώμα του χαρτονομίσματος των χιλίων δραχμών.

Οι νεότεροι, που δεν ξέρουν από δραχμές ούτε έχουν ζήσει άλλα αγροτικά σκάνδαλα, μπορούν να αρκεστούν στο δίπολο: ο καπουτσίνο με το φραγγέλιο της πειθαρχίας, ο φραπές με τους υπαινιγμούς και την ατιμωρησία. Ο καλόγερος κάτι φοβάται. Τον Θεό, την κόλαση, κάτι. Ο συνδικαλιστής δεν φοβάται τίποτα και φαίνεται.