Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι η αντιπολίτευση, ως θεσμικό πολιτικό σώμα, είναι πολεμοχαρής. Ακόμη χειρότερα, θα πρέπει να πιστέψουμε ότι κατά την εκτίμηση τουλάχιστον των ηγετών της, οι Έλληνες πολίτες είναι επίσης πολεμοχαρείς. Δεν εξηγείται διαφορετικά, η ομόφωνη ομοβροντία κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη για το ραντεβού που δεν έγινε στη Νέα Υόρκη. Θα πείτε, ας μην είχε προσδώσει η ίδια η κυβέρνηση τόση σημασία σε μία έτσι κι αλλιώς δευτερεύουσα συνάντηση. Μόνη της άνοιξε στους ασκούς του Αιόλου.

Με δεδομένα την βαρύτητα και μακροχρονιότητα των θεμάτων που μόνιμα μας χωρίζουν από την Τουρκία, τον αναθεωρητισμό του Ερντογκάν και την ρευστότητα που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή μας, τι θα πετύχαινε μία ημίωρη (με μετάφραση) συνάντηση; Αυτό πάντως δεν δικαιολογεί φράσεις όπως «επικίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα» (Φάμελλος), «είστε ερασιτέχνες και επικίνδυνοι» (Θυμωμένος  Νίκος), «είστε ικέτες» (Βελόπουλος).

Από την φύση της, σε ώριμες μάλιστα κοινωνίες, η  ακρότητα χάνει την πειστικότητα. Προκαλεί αδιαφορία όταν δεν υπάρχει αντιπρόταση.  Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας όταν χρησιμοποιείται επί παντός επιστητού. Η χωρίς λόγο δραματοποίηση, χάνει το έλλογο της.

Η παγκόσμια κοινότητα βαδίζει σε αναμμένα κάρβουνα. Το πολυμερές σύστημα διακυβέρνησης που κατασκεύασαν οι νικητές μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καταρρεύσει.  Ο Τραμπ απήγγειλε τον επικήδειο του. Ο νόμος του ισχυρότερου πολεμικά και του deal οικονομικά είναι οι δύο νέοι άξονες… ηθικής! Η Τουρκία και πολεμική ισχύ έχει και οικονομία με αντοχές διαθέτει, και έτοιμη να παίξει το παιγνίδι είναι. Πιστεύει κανείς πως αν οι εξελίξεις είναι ευνοϊκές, ο Ερντογκάν θα διστάσει;  Όταν η Ρωσία δεν σέβεται τον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ σιωπούν, θα φοβηθεί η Τουρκία να μας  προκαλέσει;

Καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν θα επιβιώσει με ανοιχτό ενδοτισμό. Ορθά, αυτή η κυβέρνηση προετοιμάζεται για πόλεμο. Ορθά θα κάνει ότι είναι εθνικά επιτρεπτό για να τον αποφύγει. Για παράδειγμα, αν ξεπεραστούν οι «εσωτερικές» δυσκολίες, ο GSI πρέπει να υλοποιηθεί έστω κι αν οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο. Ως ταγοί και ως πολίτες οφείλουμε να είμαστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι και πλήρως προετοιμασμένοι για τις επιπτώσεις. Η γραμμή ανάμεσα στην φρόνηση και στον ενδοτισμό είναι λεπτή και δυσδιάκριτη. Εθνικό κίνδυνο αποτελεί η αδυναμία ορατότητάς της — όχι η ακύρωση μίας συνάντησης. Εθνικός κίνδυνος υπάρχει όταν οι κραυγές υποκαθιστούν την πρόταση και η εθνική σοβαρότητα θυσιάζεται στον βωμό της μικροπολιτικής.

Διαβάστε επίσης

Αντιπολίτευση: Δεν Έχω Πολιτικό Οξυγόνο