Σε πρακτικό επίπεδο με σχεδόν μετέωρα βήματα, σε ιδεολογικό ίσως αντιφατικά, περπατά η κυβέρνηση.

Η διαπίστωση δεν εμπεριέχει μομφή, αποτυπώνει την αναγκαιότητα της πολυπλοκότητας που χαρακτηρίζει το ελληνικό όσο και το παγκόσμιο περιβάλλον. Εθνικές πινελιές ιδιαιτερότητας υπάρχουν σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Της Ελλάδος, ως κράτος-μέλος της Δύσης (και της Ε.Ε.) τονίζουν συγκριτικά (ίσως και υπέρ το δέον) την ιδιομορφία της, καθώς ανάγλυφα αναδεικνύουν τις βαθιές παθογένειες της.

Είναι ενθαρρυντικό ότι η κυβέρνηση φαίνεται να βγήκε από τον αναπάντεχο καθοδικό στροβιλισμό των Τεμπών χρησιμοποιώντας ως μοχλό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Διόλου αναπάντεχα, βοηθά σ’ αυτό σύσσωμη η αντιπολίτευση με τις ακραίες θέσεις της και την εθελοτυφλία της για τις δικές της ευθύνες. Ούτε καν ο Άδωνις Γεωργιάδης ισχυρίστηκε πως η διαχρονικότητα του σκανδάλου ισοδυναμεί με αθώωση. Δίκαια, όμως, πάσα η κυβέρνηση υποστηρίζει την ηθική προσταγή για την κοινή ανάληψη ευθυνών.  Η αντιπολίτευση ως αθώα περιστερά δεν έχει καμία απήχηση στην κοινωνία.

Για τη Ν.Δ. η καθυστέρηση είναι μεγάλη – ερμηνεύεται έτσι η πίεση να υπάρξουν ορατά αποτελέσματα μέχρι τον Μάρτιο του 2027, το εγγύτερο χρονικό όριο για τις επόμενες εκλογές. Οι παρεμβάσεις εντυπωσιάζουν: του Πιερρακάκη για την προσπάθεια των τραπεζών να μην μειωθούν οι παράλογες χρεώσεις τους στους πολίτες, του Λιβάνιου για το αξιακά διάτρητο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων. Του Θεοδωρικάκου για τις ψεύτικες πιστοποιήσεις βιολογικής  καλλιέργειας, του Παπασταύρου για την επάρκεια του ενεργειακού συστήματος και τις γεωτρήσεις, του Δένδια για την άμυνα, του Χατζηδάκη για την λειψυδρία.

Οι ανοιχτές πληγές, όμως, είναι πολλές: μεταξύ της διαφθοράς της γραφειοκρατίας και την έφεσης του Έλληνα να κάνει τις δουλειές του από την πίσω πόρτα, έχει ιδρυθεί μία ιδιότυπη  μορφή παρακράτους που δύσκολα παρακάμπτεται. Παράδειγμα το κρυφτούλι των δημοσίων λειτουργών από τους πολίτες με ασπίδα το ψηφιακό κράτος. Καμία κυβέρνηση, όποιου κόμματος και όποιας ιδεολογικής απόχρωσης, όσο αποτελεσματική κι αν είναι δεν προλαβαίνει το τιτάνιο έργο που έχει μπροστά της.  Παράδειγμα, οι ανεξέλεγκτες χωματερές, παράδειγμα και οι μονάδες «ανακύκλωσης» που μόνο ανακύκλωση δεν κάνουν.

Κατά κύριο λόγο (και δεν είναι οι μόνοι) τρεις παράγοντες, , δυσκολεύουν το κυβερνητικό έργο. Σε πρώτη θέση είναι το μεταναστευτικό, όπου μία από την φύση της κεντροδεξιά κυβέρνηση είναι εθνικά υποχρεωμένη να πάρει μία αμιγή δεξιά (για αρκετούς ακροδεξιά) θέση. Ακολουθεί η έλλειψη ικανού προσωπικού, διατιθέμενου να ασχοληθεί με τα δημόσια. Είναι τυχαίο, άραγε, το γεγονός ότι ο καθόλα πετυχημένος Γιώργος Στάσσης καλείται να αναλάβει το τεράστιο έργο αντιμετώπισης της λειψυδρίας όταν έχει τα χέρια του «γεμάτα» με την ΔΕΗ; Είναι τυχαίο το γεγονός ότι και  πάλι στον Γιώργο Πιτσιλή απευθύνθηκε η κυβέρνηση για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, όταν κι αυτός «πνίγεται» με τα θέματα της ΑΑΔΕ;

Σε τρίτη θέση είναι η πλέον σχεδόν έμφυτη δειλία του ελληνικού πολιτικού κόσμου να αναλάβει, πολύ περισσότερο να διεκπεραιώσει, πρωτοβουλίες που αναγκαία ενέχουν κομματικό (και πολιτικά προσωπικό) κόστος.  Η συνειδητοποίηση πως η κοινωνική πλειοψηφία δεν αποδέχεται αυτήν την δικαιολογία ως λόγο για απραξία φαίνεται πως δεν έχει ακόμη εισχωρήσει στην πολιτική συνείδηση βουλευτών και παραγόντων.

Διαβάστε επίσης

Στην Κόψη του Ξυραφιού: Η Δύση Τζογάρει με την Ρευστότητα, το Ρίσκο και την Αυταπάτη του Ελέγχου