Ταλαιπώρησε τα θύματα του βιαστή και εκείνες, με τη σειρά τους, δεν πρόκειται να την αφήσουν σε χλωρό κλαρί. Θα θυμίζουν στον κόσμο, ξανά και ξανά, τον ρόλο της στη δίκη του «βιαστή με τις τυρόπιττες».

Η Νάταλι Κάρνιφ έδωσε μία ακόμη συνέντευξη. Είπε πάλι ότι επί μια δεκαετία δεν ερχόταν στην Ελλάδα για διακοπές. Ερχόταν για να παραστεί σε δίκες. Πλήρωνε αεροπορικά εισιτήρια επειδή το ελληνικό δικαστικό σύστημα, με τη συνδρομή της Ζωής Κωνσταντοπούλου, δεν της επέτρεπε να αποκοπεί από τον βιαστή της.

Άντε, να επαναλάβουμε τα αυτονόητα. Κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα υπεράσπισης. Είναι θεμέλιο του κράτους δικαίου. Ακόμη κι ένας άνδρας που κατηγορείται ότι νάρκωσε και βίασε τέσσερις γυναίκες, έχει το δικαίωμα να εκπροσωπηθεί νομικά. Τα ερωτήματα τίθενται όταν ο συνήγορός του μετατρέπει το δικαστήριο σε μηχανισμό εξουθένωσης των θυμάτων. Ιδίως όταν ο συνήγορος είναι ενεργή πολιτικός. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως δικηγόρος του κατηγορούμενου, δεν αρκέστηκε στη νομική του υπεράσπιση. Επέλεξε μια τακτική διαρκών καθυστερήσεων, αιτημάτων αναβολής, ενστάσεων και τεχνασμάτων που αποσκοπούσαν στην εξάντληση των τεσσάρων γυναικών, οι οποίες χρειάστηκε να ξαναζήσουν τον βιασμό τους επί σειρά ετών.

Χρειάστηκε μια δεκαετία για να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Τα θύματα κλήθηκαν να δώσουν αλλεπάλληλες καταθέσεις, να ξαναμπούν στην αίθουσα, να αντιμετωπίσουν τον άνθρωπο που τις κακοποίησε. Αυτό δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι οργανωμένη στρατηγική πίεσης. Μπορεί να είναι νόμιμη, δεν είναι όμως ηθική. Και το χειρότερο: έγινε με τη σφραγίδα ενός δημόσιου προσώπου που μιλά διαρκώς για ανθρώπινα δικαιώματα, αξιοπρέπεια και αποκατάσταση των αδικημένων.

Η Κωνσταντοπούλου, αντί να αποδείξει πως μπορεί να είναι δικηγόρος με πολιτική συνείδηση, επέλεξε να εμφανιστεί ως νομικός πολεμιστής. Η στάση της δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες: σκοπός της ήταν η αποδόμηση μέσα από την κόπωση των μαρτύρων. Αυτός είναι ο αντίποδας της δίκαιης δίκης. Γιατί μια δίκαιη δίκη δεν αφορά μόνο τον κατηγορούμενο. Αφορά και τα θύματα. Και σε αυτή την περίπτωση, τα θύματα έζησαν την περιφρόνηση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει την απόλυτη σύγκρουση. Είναι ίσως η πρώτη φορά που αυτή η επιλογή έχει συνέπειες για την ίδια. Δεν πρόκειται για μια πολιτική διαφωνία, ούτε για ιδεολογική αντιπαράθεση. Πρόκειται για γυναίκες που ναρκώθηκαν, υπέστησαν βιασμό και έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια δικανική εκτροπή. Όταν η υπεράσπιση γίνεται με γινάτι, όταν το δικαστήριο μετατρέπεται σε θέατρο ισχύος, τότε παύουμε να μιλάμε για έννομη τάξη.

Η Κωνσταντοπούλου συνηθίζει να εμφανίζεται ως υπερασπίστρια των αδυνάμων, των καταπιεσμένων, των αποκλεισμένων. Όμως εδώ βρέθηκε στην απέναντι όχθη. Και δεν είναι ότι υπερασπίστηκε έναν κατηγορούμενο. Είναι ότι κακομεταχειρίστηκε τη διαδικασία. Χωρίς καμία συμπόνοια για το τραύμα που αναπαρήγαγε. Χωρίς καμία δημόσια συγγνώμη. Χωρίς ούτε μία στιγμή αυτοκριτικής.

Αυτό, τελικά, είναι που μένει από την υπόθεση: ένα θεσμικό πρόσωπο, μια γυναίκα πολιτικός, που φρόντισε ώστε ο βασανισμός των θυμάτων να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο.

Διαβάστε επίσης

Όταν το κόμμα γίνεται «Νέα Μητσοτακία»