Είχαν ρωτήσει προ εικοσαετίας έναν εργοδότη γιατί αμείβει με υψηλότερο μισθό μια εργαζόμενη που δεν είχε καλύτερες επιδόσεις ούτε μεγαλύτερη εμπειρία από τις συναδέλφους της. Η απάντηση ήταν χαρακτηριστική της εποχής: «επειδή έχει πιο ωραία οπίσθια». Οι συνομιλητές έβαλαν τα γέλια καθώς τέτοιες πρακτικές θεωρούνταν χαριτωμένες.

H περιγραφή της καλλιπύγου υπαλλήλου είχε δυο προβλήματα. Ήταν σεξιστική και δεν είχε διαφάνεια. Το πρώτο πρόβλημα, αυτό με τις παρενοχλήσεις, έχει λυθεί νομοθετικά από καιρό. Το δεύτερο αλλάζει από σήμερα. Οι εργοδότες θα εξηγούν με ποια κριτήρια διαμορφώνονται οι μισθοί.

Η Νίκη Κεραμέως υπογράφει τον νόμο, ως αρμόδια υπουργός Εργασίας. Δεν τον σχεδίασε η ίδια ούτε η Νέα Δημοκρατία αλλά πρόκειται για Ευρωπαϊκή Οδηγία. Κεντρική ιδέα είναι να μην υπάρχει μυστικότητα στους μισθούς και βασικός στόχος η εξάλειψη της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Θα θυμηθούν ορισμένοι ότι κάτι ανάλογο προσπάθησε να κάνει και ο Μπαράκ Ομπάμα. Ο νόμος για τη Δίκαιη Πληρωμή (γνωστός ως Lilly Ledbetter Fair Pay Act του 2009) ήταν ο πρώτος που υπέγραψε όταν ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ. Δεν θα μπούμε στις λεπτομέρειες του νόμου Ledbetter αλλά θα σταθούμε σε έναν αριθμό που τα λέει όλα. Οι γυναίκες στις ΗΠΑ εξακολουθούν να κερδίζουν κατά μέσο όρο γύρω στα 75 έως 84 σεντς για κάθε δολάριο που βγάζει ένας άντρας.

Αυτό που έλειπε στις ΗΠΑ αλλά θα το εφαρμόσει η Κεραμέως είναι η διαφάνεια. Σε μια αγγελία θα πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά: για τη θέση προβλέπεται μισθός από τόσα μέχρι τόσα. Όποιος προσλαμβάνεται, πληροί τα κριτήρια, άρα δεν θα μπορεί να πέσει κάτω από την ψαλίδα αμοιβής που ανακοινώθηκε. Επιπλέον θα γίνεται γνωστός ο μέσος όρος των μισθών σε ένα τμήμα ή σε έναν ρόλο ώστε καθένας να ξέρει αν αδικείται. Μια ακόμα παράμετρος αφορά το μισθολογικό παρελθόν. Ο εργοδότης δεν θα μπορεί να ρωτάει «πόσα παίρνεις εκεί που είσαι τώρα» έτσι κανείς δεν θα αδικείται επειδή ήταν κακοπληρωμένος στην προηγούμενη εργασία.

Οι εταιρείες με περισσότερους από εκατό υπαλλήλους θα δίνουν πληροφορίες για τις αμοιβές ανά φύλο. Αν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη απόκλιση που ξεπερνά το 5%, ο εργοδότης θα κάθεται στο τραπέζι με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και θα προχωρά σε διορθωτικές αυξήσεις. Πολύ μεγάλη αλλαγή και απελευθέρωση είναι ότι όλοι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να μιλάνε ανοιχτά για τον μισθό τους. Καταργούνται οριστικά οι ρήτρες εμπιστευτικότητας που απαγόρευαν στο προσωπικό να συζητά για τους μισθούς του. Αν κάποιος νιώσει ότι αδικείται, ο νόμος αλλάζει το βάρος της απόδειξης. Δεν θα χρειάζεται να αποδείξει ο εργαζόμενος τη διάκριση, αλλά ο εργοδότης ότι η διαφορά στον μισθό βασίζεται σε αντικειμενικά προσόντα και όχι στο φύλο ή στις προσωπικές του συμπάθειες.

Όποιος εργοδότης επιμείνει στις παλιές συνήθειες, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με βαριά διοικητικά πρόστιμα από την Επιθεώρηση Εργασίας αλλά και υποχρέωση καταβολής αναδρομικών αποζημιώσεων. Όλα αυτά βεβαίως είναι λέξεις πάνω στο χαρτί και ο νόμος έρχεται να αλλάξει παλιές νοοτροπίες. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσει ο εκπολιτισμός των βαρβάρων. Το αν τα ωραία οπίσθια θα συνεχίσουν να εκτιμώνται στην ιδιωτική ζωή είναι άλλο θέμα, πάντως δεν λαμβάνονται υπόψη στο εκκαθαριστικό σημείωμα.

Διαβάστε επίσης:
Κλέφτες χαλκού: Κυκλώματα που δρουν με το ίδιο αντικείμενο

Δημοφιλία ή θάνατος

Ο Μπεκίρης και οι εθελοντές της εξουσίας