Στην ομιλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, πρώτη σειρά στα καθίσματα θα κάθεται ο Τζάμπο, το ελεφαντάκι.

Θα ακούσει για αυξήσεις μισθών, μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών και φορολογικές ελαφρύνσεις, μαζί με τα μέτρα για την ακρίβεια και τον πρωτογενή τομέα. Ο Τζάμπο θα συμπληρώσει το σκηνικό. Είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, αυτό που όλοι βλέπουν, αλλά η κυβέρνηση αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα.

Το φετινό πακέτο εξαγγελιών αφορά την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Η κυβέρνηση εξετάζει παρεμβάσεις που θα αφήσουν περισσότερα χρήματα στην τσέπη των μισθωτών. Λένε για αύξηση της κάρτας σίτισης στα 10 ευρώ τη μέρα, κάτι που αναμφίβολα θα ανακουφίσει μια μερίδα πολιτών, αλλά όχι τη μεγάλη μάζα.

Ένα φορολογικό σύστημα δεν κρίνεται από το πόσα επιστρέφει το κράτος στους πολίτες με τη μορφή παροχών. Κρίνεται πρωτίστως από το αν οι φόροι είναι τέτοιοι ώστε να εισπράττονται. Να είναι τέτοιοι ώστε να μην εμπνέουν την αποφυγή. Οι υψηλότατοι φορολογικοί συντελεστές, που, από όσα καταλαβαίνουμε, παραμένουν, οδηγούν στην παραοικονομία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συντελεστής ΦΠΑ 24%. Όταν μια συναλλαγή επιβαρύνεται τόσο πολύ, είναι εύκολη η συναίνεση στην πληρωμή χωρίς απόδειξη. Στην περίπτωση αυτή, το Δημόσιο δεν χάνει μόνο τον ΦΠΑ της συγκεκριμένης συναλλαγής. Χάνει και τον φόρο εισοδήματος από το εισόδημα που δεν δηλώθηκε. Κι αν ο συντελεστής ήταν τόσο χαμηλός ώστε να μην είναι αποτρεπτικός; Κι αν οι αποδείξεις αποτελούσαν τεκμήριο ελάφρυνσης, όπως γινόταν στο παρελθόν; Όχι όμως, αντί για ελάφρυνση, έχουμε τιμωρία. Μια παράλογη τιμωρία που δεν στοχεύει τον επαγγελματία που φοροδιαφεύγει, αλλά τον φορολογούμενο που δεν έκανε αρκετές ηλεκτρονικές συναλλαγές.

Το κράτος έχει αποφασίσει πόσα θα ξοδεύει καθένας μας και σε τι. Γίνονται αποδεκτά ως έξοδα τα φαγητά στις ταβέρνες, οι αγορές παπουτσιών, το κομμωτήριο και μια σειρά άλλων εξόδων που επέλεξε πριν από εμάς, για εμάς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν υπολογίζεται ως έξοδο η αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου, τα δίδακτρα ενός παιδιού στο εξωτερικό ή τα αεροπορικά εισιτήρια. Η κυβέρνηση ζητά από τον πολίτη να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές πληρωμές και του υποδεικνύει πού θα ξοδεύει τα λεφτά του για να μην τιμωρηθεί φορολογικά. Και ποιος του είπε του Μητσοτάκη ότι όλοι θέλουν να ξοδεύουν; Δεν έχουν δικαίωμα στην τσιγκουνιά ή στην αποταμίευση;

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της αδικίας που υπάρχει στο εισόδημα από ενοίκια, το οποίο κλιμακωτά ανεβαίνει σε συντελεστή 45%. Η κυβέρνηση έχει ήδη προχωρήσει σε αλλαγές που μειώνουν την επιβάρυνση στα χαμηλότερα και μεσαία εισοδήματα από ενοίκια, κάτι που είναι λογικό. Το 45%, όμως, παραμένει και είναι ληστρικό. Και όχι, δεν θα πούμε ότι ο ιδιοκτήτης πληρώνει επισκευές, συντήρηση, ασφάλιση και φόρους. Ακόμη κι αν δεν πλήρωνε τίποτε από αυτά, πρόκειται για ακραία επιβάρυνση που αφορά λίγους, οπότε κανείς δεν το συζητά.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να παρουσιάσει στη ΔΕΘ ένα πακέτο μέτρων που θα αφήσει περισσότερα χρήματα στις τσέπες των πολιτών. Θα είχε, όμως, μεγαλύτερη σημασία να αντιμετωπίσει τον Τζάμπο που θα κάθεται απέναντί του. Η ουσιαστική φορολογική μεταρρύθμιση δεν είναι μόνο να μειώνει έναν φόρο κάθε Σεπτέμβριο. Είναι να σχεδιάζει ένα σύστημα στο οποίο ο πολίτης δεν χρειάζεται να βρει τρόπο να ξεφύγει από τον φόρο, να καταναλώσει επειδή φοβάται το πρόστιμο ή να αισθάνεται ότι η αποταμίευση και η ιδιοκτησία αποτελούν φορολογικά παραπτώματα.

Ο Τζάμπο θα κάθεται στην πρώτη σειρά. Το ερώτημα είναι αν ο πρωθυπουργός θα του κάνει ένα νεύμα: «Σε βλέπω».

Διαβάστε επίσης:

Νύχτα Κρυστάλλων, Μέρες οθονών

Ζωντανεύοντας το πεθαμένο χωριό

Αν δεν ήταν το 8%, δεν θα ασχολιόμασταν