Η εργαλειοποίηση του θέματος του Αγνώστου Στρατιώτη από τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης και, οπωσδήποτε, από τον παρασκηνιακό Αλέξη Τσίπρα, ήταν αναμενόμενη – όσο κι αν ήταν ηθικά αποκρουστική. Αλλά για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη υπήρχαν ελπίδες – που αποδείχθηκαν φρούδες.

Ο διαχωρισμός ως προς την κατάθεση της πρότασης αντισυνταγματικότητας προφανέστατα δεν έχει καμία σημασία. Μαζί ή ξεχωριστά από την λοιπή αντιπολίτευση ο Θυμωμένος Νίκος απέδειξε ότι είναι πολιτικά ανεύθυνος. Η εργαλειοποίηση του θέματος δεν επιδέχεται καν τον χαρακτηρισμό της ως τακτική επικοινωνίας.

Η αντιπολίτευση έχει θέμα θεσμικής αδυναμίας. Αυτό ακριβώς το έλλειμμα είναι που οδηγεί στην εργαλειοποίηση του δυστυχήματος των Τεμπών (με τις απίθανες ιστορίες συνομωσίας)  του νομοσχεδίου για τα εργασιακά (που οι περισσότερες διατάξεις του έβρισκαν την αντιπολίτευση σύμφωνη) και τώρα της ρύθμισης για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη– όπου πρώτα δημιουργήθηκε η αίσθηση της κρίσης και στην συνέχεια ξεκίνησε η εκμετάλλευση της  για κομματικούς ή και προσωπικούς (λέγε με Σωκράτη Φάμελλο) σκοπούς.

Η εργαλειοποίηση δεν είναι ούτε πρόσφατο ούτε αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Παρόμοια παιγνίδια έχουν παίξει η Τουρκία και η Λευκορωσία με τους πρόσφυγες, η Ουγγαρία και οι ΗΠΑ του Τραμπ με την δικαιοσύνη, η Ρωσία ακατάπαυστα και σε όλα τα μέτωπα,  μεγάλο μέρος της Ευρώπης με αφορμή τα εμβόλια κατά της πανδημίας. Η εργαλειοποίηση μπορεί να είναι θεσμική (δικαιοσύνη, ανεξάρτητες αρχές), επικοινωνιακή (ΜΜΕ), κοινωνική (μειοψηφικές ομάδες), εθνική (φυσικές καταστροφές αλά Ντάνιελ).

Στόχος είναι πάντα η νομιμοποίηση έναντι του εσωτερικού ακροατηρίου. Αυτήν τη νομιμοποίηση επιδιώκει η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, με την διαφορά ότι έχει κατέλθει σε τόσο ακραία μέσα και την έχει επεκτείνει σε όλες της τις μορφές, ώστε να υπονομεύει πλέον την φιλελεύθερη δημοκρατία.  Ο διάλογος δεν προάγεται—σκόπιμα υπονομεύεται. Η ανθρώπινη δυστυχία δεν γίνεται σεβαστή—σκόπιμα προβάλλεται  ως σύνθημα. Η ουσία δεν αναγνωρίζεται – σκόπιμα αγνοείται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η προσπάθεια της Ζωής Κωνσταντοπούλου να χρησιμοποιήσει την λογοδοσία (την ανάκριση και δίκη για τα Τέμπη) ως  εργαλείο συμψηφισμού και καθυστέρησης προκειμένου να παραμείνει στο προσκήνιο και να αποκομίζει δημοσκοπικά οφέλη, αδιαφορώντας για την παραπληροφόρηση που προωθεί και τον κοινωνικό και πολιτικό διχασμό που  προξενεί.

Στην γραμμή του συμψηφισμού εντάχθηκε και ο Νίκος Ανδρουλάκης στην ομιλία του στην Βουλή, ρίχνοντας μάλιστα την μπάλα σε άλλο γήπεδο όταν αναφέρθηκε σε κάθε άλλο θέμα παρά στην τροπολογία της Ν.Δ. Με θράσος, μάλιστα επιχείρησε να αντιστρέψει την κατηγορία της εργαλειοποίησης αποδίδοντάς στην κυβέρνηση. Εμφανίστηκε με ειρωνεία και ανίκανος να ελέγξει τον θυμό του, απόλυτα δικαιολογώντας τον χαρακτηρισμό του Θυμωμένου Νίκου.

Το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης ουσιαστικά βαδίζει στα βήματα της Πλεύσης Ελευθερίας ουδόλως φαίνεται να τον απασχολεί. Τυπικά είναι …ανεξάρτητος, Ουσιαστικά, με τα λόγια του και τις πράξεις του, είτε συμφωνεί, είτε σύρεται από τα άλλα κόμματα.

Είναι σαφές ότι η πολιτική διαχείριση μίας κρίσης εμπίπτει στις αρμοδιότητες των κομμάτων – κυβερνητικών ή μη. Το ερώτημα, όμως, που πρέπει να απαντήσει η αντιπολίτευση και δει το ΠΑΣΟΚ από την θεωρητική θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το εξής: που τελειώνει η πολιτική διαχείριση και αρχίζει ο ανενδοίαστος κυνισμός της εκμετάλλευσης; Διότι, με τις ακραίες θέσεις της, την θυμωμένη εκφορά της, την δήθεν ιερή αγανάκτηση της, με την εργαλειοποίηση των πάντων σε πρώτο πλάνο έχει ήδη θέσει σε κίνδυνο την δημοκρατία.

Διαβάστε επίσης

Τα φαντάσματα του 2008 ψιθυρίζουν ξανά