Οι παλιοί κουβαλούσαν κουβάδες με κόλλα και έκαναν αφισοκόλληση. Οι επόμενοι ξεροστάλιαζαν στα κομματικά γραφεία, μπας και κάποιος τους χαϊδέψει το κεφάλι, όπως κάνουμε στους πιστούς μας φίλους. Κάποιοι κληρονομούν το βιλαέτι.

Στον αντίποδα υπάρχουν και εκείνοι που προσγειώνονται κατευθείαν στον πυρήνα της εξουσίας. Κουβαλούν μαζί τους την επιστημονική σκευή τους, αλλά όχι απαραίτητα και την πλήρη συναίσθηση του πολιτικού πεδίου. Ο Άκης Σκέρτσος φαίνεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και αυτό τον διαφοροποιεί από τους κομματικούς hoi polloi.

Τι είπε ο άνθρωπος; Για να το κάνουμε λιανά, είπε ότι οι βουλευτές δεν πρέπει να μεσολαβούν στην εξυπηρέτηση πολιτών. Αντιτίθεται στη μεσολάβηση και σε πρακτικές που περιγράφονται (άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα) ως «πελατειακές». Ήθελε να πει, με απλά λόγια, ότι κανονικά ένα κράτος πρέπει να λειτουργεί μόνο του, χωρίς «γνωριμίες», χωρίς πολιτικούς μεσάζοντες. Αυτό σηκώνει συζήτηση. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, οι βουλευτές να εξυπηρετούν όλους τους κατοίκους του νομού τους και όχι μόνο τους ψηφοφόρους τους.

Δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται κανείς για μια τέτοια συζήτηση. Η λογική και τα επιχειρήματα έχουν προ πολλού αντικατασταθεί από το θυμικό και τα αισθήματα. Πολλοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ένιωσαν ότι ο Σκέρτσος τούς αδειάζει δημόσια, ότι υποβαθμίζει το ρόλο τους. Η αντίδραση του Γιάννη Οικονόμου ήταν η πιο ηχηρή εκδήλωση μιας ευρύτερης δυσφορίας. Κι άλλοι, όμως, πιστεύουν ότι ο υπουργός Επικρατείας δεν καταλαβαίνει από εσωκομματικά, ίσως επειδή δεν υπήρξε ο τυπικός αφισοκολλητής, κλακαδόρος, ημέτερος. Για σκεφτείτε: να γνωρίζονται από τα νεανικά χρόνια όλοι, να έχουν χοροπηδήσει φωνάζοντας «και α και ου και δαπ-νου-δυο-φου-κού» και να έρχεται ένας, ολίγον φλώρος, να παίρνει το καλό το πόστο.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι: οι βουλευτές είναι εκείνοι που εκτίθενται καθημερινά στον πολίτη, που ακούνε τα παράπονα, που δέχονται τα γιούχα, που καλούνται να δώσουν λύσεις. Όταν, λοιπόν, ένας μη εκλεγμένος παράγοντας εμφανίζεται να αποδομεί αυτόν το ρόλο, η αντίδραση είναι μοιραία συντεχνιακή.

Υπάρχει και εξωτερική πίεση που εντείνει την ένταση. Η αντιπολίτευση, και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, έχει ήδη στοχοποιήσει τον Σκέρτσο για ζητήματα όπως οι αναθέσεις του Δημοσίου σε μεγάλες συμβουλευτικές εταιρείες (τις γνωστές «Big 4») θέτοντας ερωτήματα διαφάνειας και κόστους. Όταν όλα αυτά μπαίνουν στον ίδιο κουβά, εκείνον τον ίδιο κουβά με την κόλλα της αφισοκόλλησης, χάνουμε το νήμα της συζήτησης. Αλλιώς ξεκινάει, αλλιώς εξελίσσεται και, με λίγα κρεσέντο, δεν καταλήγει πουθενά.

Το ερώτημα δεν είναι αν είχε δίκιο ο Άκης Σκέρτσος σε όσα είπε. Είναι αν αντιλαμβάνεται το πλαίσιο μέσα εργάζεται. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι το κόμμα που νομίζουν μέσα στο Μαξίμου. Είναι ένα πολύ πιο, ας πούμε, παραδοσιακό κόμμα, με το ρουσφέτι να αποτελεί διαχρονικά βασικό συστατικό της επιτυχίας του. Το να αγνοεί κανείς αυτή την πραγματικότητα δεν τον καθιστά μεταρρυθμιστή. Τον καθιστά αποκομμένο. Σαν να μην έχει πλήρη συναίσθηση σε ποιο κόμμα ανήκει και, κυρίως, σε ποια πολιτική πραγματικότητα καλείται να λειτουργήσει.

Διαβάστε επίσης:

Ντίτζιταλ και καουτσούκ