Η κλιματική κρίση είναι εδώ. Δεν έχει, τελικά, σημασία αν γι’ αυτήν ευθύνεται ο άνθρωπος ή αν πρόκειται για δομικές αλλαγές που σχετίζονται με τον πλανήτη ή και για τα δυο μαζί.

Το μενού του Σαββατοκύριακου είχε πρωταρχικά «Ιανό» και «κορωνοϊό». Χόρτασε το μάτι φυσικές καταστροφές, ανθρώπινο πόνο και φόβο.

Μέχρι, που δεν πήγαινε άλλο. Υπάρχει, τελικά, κάτι το μαζοχιστικό στην συνεχή επανάληψη των ίδιων βίντεο, των ίδιων ρεπορτάζ, των ίδιων στημένων συνεντεύξεων.

Αλλά, φαντάζομαι, μαζοχιστικό είναι να μην αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να αλλάξει η πολιτική μας ως προς τις υποδομές. Η κλιματική κρίση είναι εδώ. Δεν έχει, τελικά, σημασία αν γι’ αυτήν ευθύνεται ο άνθρωπος ή αν πρόκειται για δομικές αλλαγές που σχετίζονται με τον πλανήτη ή και για τα δυο μαζί.

Σημασία έχει ότι αυτά τα φαινόμενα που άλλοτε χαρακτηρίζαμε ως «ακραία», τώρα παρουσιάζονται με αυξανόμενη συχνότητα. Προσπαθώ να ανακαλέσω κάποια εβδομάδα που δεν άκουσα από τους μετεωρολόγους την λέξη αυτή – ή έστω την φράση «επικίνδυνα φαινόμενα».

Κάτι το επαναλαμβανόμενο δεν είναι ακραίο. Είναι συνηθισμένο. Οπότε είναι ρουτίνα πλέον οι εικόνες δρόμων που κόβονται, γεφυριών που καταρρέουν, χωριών που αποκλείονται, συρμάτων της ΔΕΗ που σπάνε, τηλεφωνικών συνδέσεων που ακυρώνονται, εδαφών που πλημμυρίζουν, σπιτιών που πνίγονται στη λάσπη, αυτοκινήτων που έχουν παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά; Ζωών που χάνονται χωρίς λόγο.

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή είναι η νέα κανονικότητα. Σ’ αυτήν οφείλουμε να προσαρμοστούμε—όπως με την πανδημία.

Απαιτείται πλέον αναθεώρηση των προδιαγραφών για τις υποδομές, ώστε να μπορούν να αντέξουν στις νέες καιρικές συνθήκες.

Πριν από 50 περίπου χρόνια καταλάβαμε ότι οι σεισμοί είναι ένα σύνηθες φαινόμενο. Ανακαλύψαμε, επίσης, ότι είχαμε να τεχνικά μέσα για να περιορίσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις τους. Και, αλλάξαμε τις προδιαγραφές κτιρίων ώστε να τα κάνουμε πιο ανθεκτικά και να προστατέψουμε έτσι περιουσίες και ζωές.

Σήμερα, είμαστε σε αντίστοιχο σημείο. Πληρώνουμε την μανία της φύσης, τις εκπτώσεις στις τεχνικές προδιαγραφές κατασκευής των υποδομών (βάλε λιγότερο τσιμέντο, δεν πειράζει, θα αντέξει), την παράκαμψη των νόμων (κτίσε μέσα στο ρέμα, δεν πειράζει, έχει στεγνώσει), την άρνηση μας να αποδεχτούμε ότι τα πράγματα άλλαξαν και, τελικά, την αδιαφορία μας, το «ωχ αδελφέ»

Στο αρμόδιο υπουργείο προΐσταται ικανός υπουργός με βαρύ όνομα. Μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει στραβοπερπατήματα.

Η έγκαιρη προετοιμασία της χώρας για την κλιματική αλλαγή που είναι ήδη εδώ, θα είναι μία μεγάλη συνεισφορά του Κώστα Αχ. Καραμανλή στον τόπο.

Τα στατιστικά στοιχεία υπάρχουν. Χρειάζεται εκτεταμένη έρευνα και ανάλυση τους (data mining). Τα μοντέλα πρόβλεψης επίσης.

Χρειάζεται η προσαρμογή τους στα επεξεργασμένα στοιχεία. Από εκεί και πέρα, οι αναγκαίες αλλαγές στις τεχνικές προδιαγραφές, στο χώρο ανέγερσης, στην συντήρηση, θα προκύψουν αγόγγυστα.

Διότι, κλιματική αλλαγή δεν είναι μόνο η απολιγνιτοποίηση. Είναι, πάνω απ’ όλα, η έγκαιρη προετοιμασία για τις φυσικές καταστροφές που αποτελούν ήδη μέρος της καθημερινότητας μας.