Για κάποιους ο Σταμάτης Γονίδης είναι καλός λαϊκός τραγουδιστής. Για κάποιους άλλους είναι είδωλο, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που αδιαφορούν παντελώς για σουξεδάκια της σειράς που ξεχνιούνται σε λίγο καιρό.

Διότι, και είναι προσωπική άποψη αυτό, μη μου πείτε ότι είναι παρακαταθήκη για το ελληνικό λαϊκό ρεπερτόριο τραγούδια όπως «έχω πετάξει μαζί σου», «γιατί κλαις», «όλα σ’ αγαπάνε», «αμοιβαία τα αισθήματα» ή το «μόνος σε διπλό κρεβάτι».

Γούστα είναι αυτά, φυσικά, όποιος θέλει πάει και πληρώνει να τον ακούει, όποιος δεν θέλει ακούει… Μαζωνάκη που και εξαιρετικός λαϊκός τραγουδιστής ήταν και με το θάνατό του απέδειξε ότι ήταν πραγματικά αγαπητός.

Μπορεί, λοιπόν, να τραγουδάει όπως θέλει ο Γονίδης, και μπορεί και να εκφράζει και τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ευτυχώς που δεν έχουμε τη «δημοκρατία» που ευαγγελίζεται, έχοντας εκφράσει ψεκασμένες και ακροδεξιές απόψεις.

Αλλά όταν μιλάει δημόσια και αυτά που λέει έχουν πολιτικό και κοινωνικό βάρος, οφείλει να δέχεται και την κριτική που του αξίζει. Και η δημόσια αποθέωση του Ηλία Κασιδιάρη από τον Σταμάτη Γονίδη είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Ο Κασιδιάρης δεν πήγε απλώς να ακούσει μουσική. Πήγε στα μπουζούκια για να γιορτάσει την αποφυλάκισή του, λίγες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της ποινής του για τη συμμετοχή του στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Δικαίωμά του να πάει όπου θέλει, αλλά έχει τη σημασία του.

Και ο Γονίδης δεν περιορίστηκε σε ένα τυπικό «καλωσόρισες». Από την πίστα τον αποκάλεσε «φίλο» και του είπε: «Ευχαριστώ που επέλεξες εμένα για να γιορτάσεις την αποφυλάκισή σου», ενώ του ευχήθηκε «ό,τι ονειρεύεσαι να το βρεις μπροστά σου».

Ας αφήσουμε λοιπόν τα μισόλογα. Αυτό δεν είναι απλώς φιλοξενία. Είναι δημόσια νομιμοποίηση.

Γιατί ο άνθρωπος που βρέθηκε εκεί δεν είναι ένας οποιοσδήποτε πρώην κρατούμενος.

Είναι ο Ηλίας Κασιδιάρης, ένα από τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής, ο οποίος καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Και μόλις αποφυλακίστηκε, δεν δήλωσε ότι αποσύρεται από την πολιτική. Το αντίθετο. Δήλωσε ότι επιστρέφει «στην πρώτη γραμμή» και μίλησε για νέο «εθνικό κόμμα».

Άρα το σκηνικό στα μπουζούκια δεν είναι άσχετο με την πολιτική συγκυρία. Συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που ο Κασιδιάρης επιχειρεί να επιστρέψει στη δημόσια ζωή και να ξαναχτίσει την εικόνα του.

Και τα μπουζούκια γίνονται το καλύτερο πλυντήριο για ένα χρυσαυγίτη. Ειδικά αν αυτός που επιχειρεί να τον ξεπλύνει είναι ένας λαϊκός τραγουδιστής.

Εδώ έχουμε το πραγματικό πρόβλημα.

Ο Κασιδιάρης σήμερα δεν χρειάζεται να εμφανίζεται όπως παλιά. Δεν χρειάζεται να φωνάζει, να προκαλεί να εμφανίζεται με τις γνωστές εικόνες της Χρυσής Αυγής.

Μπορεί να εμφανίζεται στα μπουζούκια. Να χαμογελάει. Να κάθεται ήσυχα. Να χαιρετάει τον τραγουδιστή, να μιλάει χαμηλόφωνα, να δείχνει «κανονικός».

Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο.

Η πολιτική κανονικοποίηση δεν αρχίζει όταν ένας φασίστας επιστρέφει με στολή και συνθήματα.

Αρχίζει όταν παύει να προκαλεί αντιδράσεις η παρουσία του. Όταν από πολιτικό στέλεχος μιας εγκληματικής οργάνωσης γίνεται «ο Ηλίας που πήγε στα μπουζούκια».

Γίνεται ο «Λιάκος» και οι φίλοι του, τα λαϊκά παιδιά που πήγαν να διασκεδάσουν.

Και κανονικοποίηση είναι όταν η φυλάκισή του μετατρέπεται σε αφορμή για γιορτή. Όταν ένας δημοφιλής καλλιτέχνης του προσφέρει δημόσια μια σκηνή για να αισθανθεί ξανά αποδεκτός.

Η Χρυσή Αυγή, όμως, δεν ήταν και δεν είναι lifestyle. Δεν ήταν «μια διαφορετική πολιτική άποψη».

Η ελληνική Δικαιοσύνη την έκρινε εγκληματική οργάνωση. Και πίσω από τη λέξη υπάρχουν θύματα, επιθέσεις, δολοφονίες και οργανωμένη βία.

Υπάρχει ο Παύλος Φύσσας, ο Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις εναντίον μεταναστών και πολιτικών αντιπάλων. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντιμετώπισαν τη Χρυσή Αυγή ως τηλεοπτικό θέαμα, αλλά ως πραγματική απειλή.

Κι όμως, σήμερα βλέπουμε να στήνεται η εικόνα του «ήρεμου Κασιδιάρη».

Το ερώτημα είναι τι ακριβώς προσφέρει ο Γονίδης σε αυτή την προσπάθεια.

Η απάντηση είναι ότι προσφέρει κύρος, δημοσιότητα και μια εικόνα κοινωνικής αποδοχής.

Ο Γονίδης βεβαίως έχει δικαίωμα να έχει όποια πολιτική άποψη θέλει. Όπως έχει δικαίωμα να συναναστρέφεται όποιον θέλει.

Ομοιος ομοίω αεί πελάζει άλλωστε ή όπως λέει ο λαός «όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη». Εννοείται σχήμα λόγου είναι αυτό.

Έχει όμως και η κοινωνία δικαίωμα να κρίνει τις επιλογές του, ιδιαίτερα όταν τις κάνει από μικροφώνου, μπροστά σε κοινό.

Και δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξαφνικά βρέθηκε σε αυτή τη συζήτηση.

Εχει και τηλεπάθεια

Ο Γονίδης έχει αφήσει κατά καιρούς άφωνη την κοινή γνώμη με δηλώσεις που ξεπερνούν τα όρια του ασυνήθιστου.

Έχει υποστηρίξει επανειλημμένα ότι μπορεί να μετακινεί αντικείμενα με τη σκέψη ή την ενέργειά του. Το 2024 δήλωσε ότι έχει αυτό το «χάρισμα» και ότι «με την πίστη μου μετακινώ αντικείμενα».

Το είχε πει και παλαιότερα, εξηγώντας ότι μπορεί να μετακινεί από μακριά λεπτά αντικείμενα και ότι αυτό μπορεί να το κάνει, όπως υποστήριξε, ο κάθε άνθρωπος εφόσον το «δουλέψει».

Φυσικά, ένας άνθρωπος δικαιούται να πιστεύει ό,τι θέλει. Το ζήτημα δεν είναι να ειρωνευτεί κανείς τις μεταφυσικές του πεποιθήσεις. Το ζήτημα είναι άλλο.

Πόσο εύκολα κάποιοι απαιτούν να αντιμετωπίζονται με σεβασμό οι δικές τους πεποιθήσεις, ενώ την ίδια στιγμή επιλέγουν να προσφέρουν σε έναν καταδικασμένο ηγέτη εγκληματικής οργάνωσης τη δική τους δημόσια πλατφόρμα.

Αλλά τι φταίει κι ο Γονίδης; Τόσος ήτανε, δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο.

Το πιο επικίνδυνο λάθος, και το έχω γράψει επανειλημμένα, είναι να πιστέψουμε ότι ο φασισμός έχει πρόβλημα μόνο όταν φωνάζει.

Δυστυχώς ο φασισμός γίνεται πιο επικίνδυνος όταν χαμογελάει, όταν τραγουδάει, όταν… μεταφέρει γιαγιάδες στο πεζοδρόμιο, όταν φοράει κοστούμι, κανονικό και πολιτικό, όταν εν πάση περιπτώσει εμφανίζεται ως ένας «κανονικός άνθρωπος» που απλώς είχε κάποιες «πολιτικές περιπέτειες».

Αυτή είναι η διαδικασία της κανονικοποίησης.

Πρώτα ξεχνάμε. Μετά συνηθίζουμε. Και στο τέλος απορούμε πώς ξαναβρέθηκε μπροστά μας.

Ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται να αποδείξει σήμερα ότι μπορεί να σταθεί σε μια πίστα. Χρειάζεται να πείσει ότι μπορεί να σταθεί ξανά στο πολιτικό σύστημα. Και κάθε τέτοια εικόνα κοινωνικής αποδοχής τον βοηθά.

Γι’ αυτό η στάση του Γονίδη είναι μαύρη κηλίδα. Επέλεξε να προσφέρει δημόσια αναγνώριση και θερμό καλωσόρισμα σε έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, την ώρα ακριβώς που εκείνος επιχειρεί να επιστρέψει στην πολιτική.

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το «ήταν απλώς ένα τραγούδι».

Δεν ήταν. Ηταν ένα ακόμη λιθαράκι στην προσπάθεια να ξεχάσουμε ποιος ήταν ο Κασιδιάρης πριν γίνει ο «ήρεμος κύριος των μπουζουκιών».

Αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Η δημοκρατία δεν φοβάται αλλά δεν οφείλει να χειροκροτεί τους εχθρούς της.

Και κανένα μικρόφωνο δεν μπορεί να κάνει τη Χρυσή Αυγή λιγότερο εγκληματική, ούτε τον Κασιδιάρη λιγότερο υπόλογο για τον πολιτικό και οργανωτικό του ρόλο σε αυτήν.

Το «ξέπλυμα» μπορεί να γίνεται με κοστούμι, με χαμόγελο ή με ζεϊμπέκικο.

Αλλά θα παραμένει ξέπλυμα και τίποτε άλλο.

Διαβάστε επίσης:

Χαμός με την αποδοχή δωρεάς του Κασιδιάρη σε σχολείο στα Μέγαρα – Αποστάσεις παίρνουν εκπαιδευτικοί και Δήμος
Κασιδιάρης: Η σβάστικα μπορεί να σβήσει από το δέρμα, όχι από τη μνήμη
Το μεγαλύτερο δώρο στην Ακροδεξιά είναι να της εκχωρήσεις την πατρίδα