Βλέποντας τα καμώματα του δίδυμου Ανδρουλάκη- Βενιζέλου, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να μειδιά ευχαριστημένος. Δεν έφτανε η εσωτερική διαμάχη που έχει ξεσπάσει με αφορμή το τρίπτυχο «καταλληλότητα προέδρου – διεύρυνση – μετεκλογικές συνεργασίες» τώρα προστέθηκε και το θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης. Φαίνεται πως ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν μπορεί να αποβάλει το σύνδρομο της βιασύνης (ας μην ξεχνιέται το δικό του «Ζάππειο» — η χρονικά άκαιρη και πολιτικά ανώριμη σπουδή του να αναλάβει τα ηνία από τα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου) και αποφάσισε να ναρκοθετήσει προσωπικά την πρωτοβουλία της Ν.Δ. πριν καλά-καλά ξεκινήσει ( «Βενιζέλος και αναθεώρηση: η πολιτική της ναρκοθέτησης», 11/2). Στην μήνη του, όμως, κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη πήρε…μπάζα και το ΠΑΣΟΚ. Διότι, η αναθεώρηση είναι ένα ακόμη θέμα στο οποίο η αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνει την ελάχιστη συμφωνία.  Το τρίπτυχο των διαφωνιών έγινε τετράπτυχο. Αν το εγχείρημα της «Ιθάκης» περάσει στην επόμενη φάση, που θα πάνε τα ορφανά της εσωστρέφειας του ΠΑΣΟΚ;

Εργαλειοποίηση; Σίγουρα. Δεν είναι μόνο τα αποδιδόμενα προσωπικά κίνητρα. Είναι η ευκολία με την οποία επιχειρεί να εκτροχιάσει ένα θέμα με εθνικές διαστάσεις, προκειμένου να κόψει ορισμένες γέφυρες μεταξύ της Ν.Δ. και μέρους του ΠΑΣΟΚ—ουσιαστικά με κατάλοιπα της Σημιτικής παράδοσης του κόμματος που δεν παρασύρθηκαν από το σύνδρομο της φυγής προς την κεντροδεξιά. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί πως και η κυβέρνηση κάνει το ίδιο, καθώς με την αναθεώρηση ξεκάθαρα φέρνει το ΠΑΣΟΚ σε πολιτική αμηχανία. Θα ίσχυε, αν ο ίδιος ο Μητσοτάκης δεν είχε με σαφήνεια και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο εντάξει την συνταγματική αναθεώρηση στο πρόγραμμα της Ν.Δ. και στις ξεκάθαρες προθέσεις της κυβέρνησης.

Οδεύοντας προς τις εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναβιώνει την τριγωνοποίηση, στοχεύοντας με την συνταγματική αναθεώρηση στην ανάδειξη πολιτικών ( ενδεικτικά και σύμφωνα με τις λιγοστές πληροφορίες: παιδεία-πανεπιστήμια, λογοδοσία υπουργών, αξιολόγηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα) με απήχηση στον κεντρώο πολίτη. Έστω κι αν θεωρείται πως σε σύγκριση με τα προβλήματα της οικονομικής επιβίωσης, η συνταγματική αναθεώρηση υστερεί σε εκλογική απήχηση και επήρεια, το κέρδος μίας ή και δύο ποσοστιαίων μονάδων είναι κρίσιμο στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία.

Με την «ηγετική» πρωτοβουλία του ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αν δεν υποκαθιστά το Νίκο Ανδρουλάκη, αναρριχείται τουλάχιστον σε εξωκοινοβουλευτικό ισότιμο του. Το γεγονός ότι η συζήτηση εξελίσσεται κάτω από το πέπλο της ακαδημαϊκής- συνταγματικής σωφροσύνης, δεν την καθιστά λιγότερο διάφανη ως προς τις πολιτικές-κομματικές προεκτάσεις της και επιδιώξεις της. Κι εδώ εντοπίζεται ένα πρόσθετο ερώτημα: πέρα από την αποδιδόμενη στον ίδιο προσωπική εκδικητικότητα (γιατί δεν με έκανες πρόεδρο Μητσοτάκη;) σε τι ακριβώς στοχεύει ο Ευάγγελος Βενιζέλος; Διότι, στο κάτω-κάτω ουδείς μπορεί να διαχωρίσει τον ακαδημαϊκό από την πολιτικό Βενιζέλο. Η στόχευση του δεν μπορεί να κινείται σε τόσο βραχύβιο ορίζοντα. Μήπως, τελικά, έχει ήδη προεξοφλήσει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών (3^η θητεία Μητσοτάκη ακόμη και με τρεις εκλογικούς γύρους αλά 1989/1990) και το ενδιαφέρον του εστιάζεται στην επόμενη ημέρα; Ο Ανδρουλάκης, εξάλλου, ότι και να συμβεί στο συνέδριο, είναι αρχηγός υπό αίρεση.

Το ερώτημα μπορεί να έχει απάντηση—μπορεί και όχι. Προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η απερίγραπτη πολιτική αφέλεια της Μαρίας Καρυστιανού, η εξωπραγματική λεκτική βιαιότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η ουσιαστική οργανωτική διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ  υπό τον Σωκράτη Φάμελλο, η ανυπαρξία θέσεων του Κυριάκου Βελόπουλου, συνδυασμένα λειτουργούν σε όφελος του Τσίπρα.

Η στήλη αυτή είχε πάντα διαφωνήσει με τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Με την δυνατότητα της πολιτικής επιβίωσης του Αλέξη Τσίπρα ποτέ.

Διαβάστε επίσης

Μητσοτάκης – Τσίπρας: Μέσω Στουρνάρα η μάχη μεταφέρεται στην ηθική