Δεν ήταν απλώς άλλη μία κοινοβουλευτική αντιπαράθεση. Η χθεσινή (27/2) σύγκρουση στη Βουλή ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Νίκο Ανδρουλάκη — σε συνδυασμό με  το ύφος και ο περιεχόμενο των παρεμβάσεων (π.χ. Φέντυ Παρασύρη, Μιλένα Αποστολάκη) —  ανέδειξε το χάσμα ιδεολογίας και γενεών μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και των άλλων αρχηγών της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν πρόκειται για σύγκρουση προγραμμάτων. Πρόκειται για σύγκρουση αντιλήψεων για την  πραγματικότητας.

Στην εικόνα προστίθεται η εκτός Βουλής παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία έχει πάρει σβάρνα τα ΜΜΕ (αξιοποιώντας όποιο της προσφέρει βήμα), για να τοποθετηθεί  επί παντός επιστητού με το ύφος του Παπικού Αλάθητου. Δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική είναι στίβος άμιλλας — άλλοτε ευγενούς, άλλοτε όχι —  και όχι πεδίο ηθικής αυταρέσκειας. Είναι στίβος σύγκρουσης θέσεων, θεμελιωμένων άλλοτε στη λογική της πραγματικότητας και άλλοτε στην ιδεολογική στρέβλωση. Η ρητορική χωρίς αντίκρισμα δείχνει ανευθυνότητα. 

Ταυτόχρονα, ο Σωκράτης Φάμελλος, κινείται χωρίς προσανατολισμό, μην ξέροντας από  πού να φυλαχθεί: από τον Α. Χαρίτση, από τον Παύλο Πολάκη ή από τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτός κι αν είναι εγκλωβισμός. 

Πολύ έμπειρος, ο Τσίπρας, συνεχίζει να παίζει το σκάκι του rebranding και της επαναφοράς με τρόπο που δεν προκαλεί. Επενδύσει στην σιωπή που λειτουργεί υπέρ του. Η πρόσφατη, σχεδόν μοναδική, παρέμβαση του προκάλεσε δυσανάλογες αντιδράσεις — ακριβώς επειδή την έσπασε Αντίθετα, η αβεβαιότητα ως προς τις προθέσεις του του προσφέρει ένα είδος ασυλίας από τις άμεσες επιθέσεις, δημιουργεί σωρεία ερωτηματικών για τον τρόπο αντιμετώπισής του και του δίνει βαθμούς ελευθερίας να αποφασίσει χωρίς να παρασύρεται από εξελίξεις που δεν ελέγχει. Οι εκπλήξεις, σε ό,τι αφορά τον πρώην πρωθυπουργό, δεν έχουν τελειώσει. Ίσως οι σημαντικότερες να βρίσκονται ακόμη μπροστά μας.

Στη Βουλή φάνηκε ξεκάθαρα γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν δεν έχει απλώς αποδυναμωθεί– έχει χάσει τον εαυτό του. Επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης στερείται σαφούς πολιτικής ταυτότητας, επιχειρεί να καλύψει την πολιτική γύμνια ισορροπώντας — πολύ συχνά χωρίς επιτυχία — ανάμεσα σε διαφορετικές παραδόσεις: του Παπανδρεϊκού (Ανδρέα) και του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα επεκτείνεται στο σύνολο του κόμματος, που φιλοξενεί ετερόκλητα στοιχεία, με μόνο συνδετικό δεσμό την αντίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη — και, κάπου στο βάθος, υπάρχει και η νοσταλγία για τις «παλιές καλές ημέρες».

Τι σχέση μπορεί να έχουν η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Παύλος Γερουλάνος με το «αίμα του λαού» του Παρασύρη ή με τις κορώνες της Μιλένας Αποστολάκη που παραπέμπουν στα πράσινα καφενεία; Το βαθύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ — πέρα από τον αρχηγό του, που δεν δείχνει να μαθαίνει από τα λάθη του (όπως δείχνει ο χειρισμός της πρωτόδικης απόφασης για τις υποκλοπές) — είναι ότι η μεν Νέα Δημοκρατία έκανε γιουρούσι στη δεξιά πτέρυγα του κόμματος, ο δε ΣΥΡΙΖΑ άφησε μόνιμο αποτύπωμα αναξιοπιστίας στην αριστερή. Τα κατάλοιπα αναζητούν ιδεολογία να πατήσουν και αρχηγό να βάλει τάξη. Έτσι, το κόμμα αναλώνεται στη μάχη για τον έλεγχο του Συνεδρίου και στη διαμάχη για την — κατά βάση φαντασιακή — μετεκλογική συνεργασία (ή μη) με τη Νέα Δημοκρατία.

Εκλογές, όμως, δεν κερδίζονται με εσωστρέφεια, ούτε με δανεική ρητορική.

Όσο για τη Μαρία Καρυστιανού, φαίνεται να κινείται σε μια δική της πραγματικότητα. Η πολιτική είναι, πρώτα απ’ όλα, η τέχνη του εφικτού και, δευτερευόντως, η αποφυγή της αμετροέπειας. Πέρα από τα ζητήματα οργάνωσης, στελέχωσης και διακλάδωσης ενός κόμματος, η Καρυστιανού δείχνει να διαθέτει έπαρση χωρίς αντίστοιχη εμπειρία — και, κυρίως, να μην διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των δύο. Επειδή η έπαρση την έχει κυριεύσει, θεωρεί ότι αυτομάτως διαθέτει και εμπειρία. Η πορεία της, όμως, βάσιμα κινδυνεύει να απωλέσει το μοναδικό ηθικό της κεφάλαιο —  την ταυτότητα της «Μάνας των Τεμπών».

Στο περιβάλλον αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος του παιχνιδιού, παρά τα λάθη που έχουν γίνει — και εκείνα που αναπόφευκτα θα γίνουν. Για τον Έλληνα πολίτη του 2027, τα ελλείμματα της Νέας Δημοκρατίας δεν επαρκούν — όπως ίσως σε άλλες εποχές — για να της στερήσουν τη διακυβέρνηση. Ο πολίτης αναζητά ένα θετικό, πειστικό εναλλακτικό αφήγημα. Και αυτό η αντιπολίτευση, προς το παρόν, ούτε μπορεί ούτε φαίνεται ότι θα μπορέσει να το προσφέρει.

Σε τελική ανάλυση, εκεί συμπυκνώνεται και το πραγματικό στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα: όχι η επιστροφή του ως πρόσωπο, αλλά η ικανότητά του να διατυπώσει ένα αφήγημα που να υπερβαίνει τη φθορά και να πείθει πέρα από τον πυρήνα που τον στηρίζει σήμερα.  Χωρίς αυτό, ακόμη και η πιο επιδέξια στρατηγική σιωπής δεν θα αρκεί.

Διαβάστε επίσης 

Τράπεζες σε καμπή: Μήπως το μοντέλο αμφισβητείται;

Orcel – JP Morgan – Alpha Bank: Το trade που αλλάζει το παιχνίδι

Ο Dimon βλέπει ανόητα πράγματα – Το Λιμενικό τα ζει