Όταν η κριτική προς την κυβέρνηση για την επέκταση του  εξοπλιστικού προγράμματος (4^η φρεγάδα) είναι  «δεν μας το είπατε», κι όταν η αντίδραση στην δημοσίευση του χάρτη για τα ανώτατα όρια της ελληνικής ΑΟΖ είναι «γιατί δεν το κάνατε νωρίτερα», τότε γίνεται απόλυτα σαφής η απελπισία στην οποία έχουν πέσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μην έχοντας ουσιαστικό αντίλογο, μην υιοθετώντας ξεκάθαρες πολιτικές, μην αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες.

Βαριά η λέξη «μικρόνοια»: μικρός νους σημαίνει. Δεν έχει βάθος η σκέψη, είναι επιπόλαια. Δεν σε αφήνει να δεις την μεγάλη εικόνα,  γιατί δεν υπάρχει ευρύτητα πνεύματος. Αν δεν κάνω λάθος η γνωστή θυμοσοφία λέει «η μικρόνοια δεν σε αφήνει να δεις πέρα από τον εαυτό σου». Στενοκεφαλιά δηλώνει.

Εξίσου βαριά η λέξη «μικροψυχία». Εδώ δεν μιλάμε πλέον για το νου αλλά για το συναίσθημα. Για έλλειψη γενναιοδωρίας για κακεντρέχεια, ζήλια, εγωκεντρισμό. Για φθόνο.

Από μία άποψη, ακόμη κι αυτά τα επίθετα δεν επαρκούν για να χαρακτηρίσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς η αναφορά είναι στον τομέα της εθνικής άμυνας – όπου η εθνική ομοψυχία είναι το ζητούμενο σε όλα τα κράτη. Η επιλεκτική εθελοτυφλία τους στον αναθεωρητισμό της Τουρκίας, τα καθιστά υπόλογα στην εθνική συνείδηση.

Από μία δεύτερη άποψη, και πάλι τα διάφορα επίθετα που παρατίθενται δεν αποδίδουν το μέγεθος του φάουλ των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς με την συγκεκριμένη κριτική τους επέλεξαν τα ίδια να παραδεχτούν ότι είναι περιορισμένη η κατανόηση των συνταρακτικών γεωπολιτικών και οικονομικών γεγονότων των ημερών μας.

Η Ελλάδα έπραξε αυτό που επέβαλλε το Ευρωπαϊκό (κοινοτικό) κεκτημένο: δικαιωμάτων, υποχρεώσεων, κανόνων και αρχών που ισχύουν για όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για την ολοκλήρωση μίας χρονικά μακράς, τεχνικά δύσκολης, πολιτικά εθνικής διαδικασίας, που λαμβάνει υπόψη της και ενσωματώνει όλες τις σχετικές συμφωνίες που έχει υπογράψει η χώρα μας.

Το ενδιαφέρον σημείο επικεντρώνεται στο ερώτημα «τι θα κάνει η Τουρκία» που μάλλον φαίνεται πως πιάστηκε στον ύπνο. Ας περιμένουμε να δούμε όχι πως θα αντιδράσει στρατιωτικά (δύσκολο να εμπλακεί) και φραστικά (μάλλον θα υπερβάλλει)  αλλά διπλωματικά. Διότι, αν αύριο καταθέσει τον δικό της χάρτη με βάση τις δικές της αρχές της Γαλάζιας Πατρίδας, τότε θα υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στην Ευρώπη και την Τουρκία. Και η διαφωνία αυτή λύνεται μόνο με προσφυγή στην δικαιοσύνη. Εκτός κι αν η Τουρκία αρχίσει ξανά τις υπερπτήσεις, τις  προκλήσεις, τις φοβέρες, τα αντίποινα στο επίπεδο της θρησκείας και της ελληνικής μειονότητας.

Ουδείς προφήτης στον τόπο του, αλλά δεν θα είναι μεγάλη έκπληξη αν σε σύντομο χρονικό διάστημα από σήμερα δούμε την επανέναρξη των εργασιών για την πόντιση του καλωδίου του GSI και την ταχεία μετεξέλιξη του σε  EuroAsia Interconnector—παρά τις αντιδράσεις της Γείτονας χώρας.

Κάποιος έγραψε ότι «η μικρόνοια δεν είναι απλώς αδυναμία αντίληψης· είναι εκείνο το εσωτερικό σκοτάδι που φυλακίζει την ψυχή σε ένα κελί βολικών βεβαιοτήτων.» Και για την μικροψυχία ότι «γνέφει πίσω απ’ τα μάτια που δεν μπορούν να χαρούν με τη χαρά του άλλου· είναι το δηλητήριο που στάζει αθόρυβα».

Ο εξοπλισμός της χώρας, η σύναψη συμμαχιών, η τόλμη διεκδίκησης δεν ταιριάζει να αποτελούν αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης. Όπως τόνισε ο Νίκος Δένδιας «Κατανοώ το υπαρξιακό πρόβλημα της αντιπολίτευσης. Όταν συμφωνεί με την κυβέρνηση αισθάνεται ότι δεν υπάρχει. Όταν διαφωνεί με την κυβέρνηση για θέματα εξοπλισμών, αισθάνεται ανασφαλής. Δεν μπορώ  να βοηθήσω».