Ζούμε σε πρωτόγνωρο περιβάλλον, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, που δεν έχει καμία σχέση με ότι έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα στο παρελθόν. Διασκεδάζω όταν διαβάζω για συγκρίσεις με την Βιομηχανική Επανάσταση (Β.Ε.) που πράγματι έφερε τότε τα πάνω-κάτω στο ευρύτερο περιβάλλον αλλά, τότε δεν υπήρχε ούτε το διαδίκτυο για την άμεση μετάδοση των εξελίξεων, ούτε η κλιματική κρίση (αντίθετα η φύση μπορούσε εύκολα να απορροφήσει τις αρνητικές επιπτώσεις της Β.Ε.) ούτε η τεχνητή νοημοσύνη που φέρνει τον άνθρωπο κάπου μεταξύ ανείπωτου θαυμασμού και ακραίου φόβου.

Το περιβάλλον έχει γίνει σαν μπαλόνι. Προκύπτει ένα πρόβλημα, προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και ανακαλύπτουμε ότι η όποια λύση είτε δεν είναι εφικτή, είτε δημιουργεί άλλα προβλήματα αλλού. Άσε που συχνά υιοθετούμε λύσεις χωρίς να έχουμε πραγματικά σκεφτεί τις απαιτήσεις της για να είναι αποτελεσματική και την ουσιαστική επίπτωση της αν υιοθετηθεί. 

Τι πιο απλό από τον Τραμπ που δήλωνε ότι θα τελειώσει την σύγκρουση Ρωσίας – Ουκρανίας μέσα σε μία ημέρα. Και τι πιο απλό από την ελληνική μεταναστευτική πολιτική της άρνησης ασύλου για να ανακαλύψουμε πως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τους φυλακισμένους. 

Δεν ισχυρίζομαι πως έχω τις απαντήσεις, βέβαια, ούτε πως ο Θάνος Πλεύρης και η κυβέρνηση έκαναν λάθος. Απλά επισημαίνω ότι βιώνουμε μία περίοδο διαρκών και πρωτόγνωρων – για την Ελλάδα και για παγκόσμια—κρίσεων χωρίς να υπάρχει    πλήρης κατανόηση τους που να οδηγεί σε αντίστοιχο σχέδιο και να καταλήγει σε απτά αποτελέσματα. Αβεβαιότητα πάντα θα υπάρχει, αλλά συνολικά ως ανθρωπότητα συμπεριφερόμαστε ωσάν να ζούμε ακόμη στον 20ο αιώνα. 

Ουσιαστικά αντιμετωπίζουμε την κάθε κρίση μεμονωμένα, δηλαδή ως μόνη, αυθύπαρκτη και, περίπου, …εθνική, όταν οι διασυνδέσεις είναι υπαρκτές και μάλιστα σαφείς, οι λύσεις οφείλουν να είναι διεπιστημονικές και όχι μονοδιάστατες, η προσέγγιση ενιαία και όχι τοπική ή(στην καλύτερη περίπτωση) περιφερειακή. 

Πάρτε ένα απλό παράδειγμα: τις τράπεζες, τους servicers και τα funds. Η λύση που υιοθετήθηκε ήταν αναγκαία για να μπορέσει να λειτουργήσει ξανά το τραπεζικό σύστημα. Για την οικονομία ως σύνολο το κέρδος περιορίζεται στις μειώσεις -εκπτώσεις που προσφέρονται έναντι του αρχικού ποσού του οφειλέτη. Κατά τα άλλα, το βάτος των σχεδόν 80 δις. ευρώ εξακολουθεί να βαραίνει το οικονομικό σύνολο. Τι κι αν γίνονται πλειστηριασμοί, κατασχέσεις κοκ. Το όφελος για την οικονομία συνολικά δεν αλλάζει και γίνεται καλύτερο επειδή αλλάζει η ιδιοκτησία του χρέους. 

Η Αγγλία προσπαθεί να αποκτήσει προβάδισμα μέσα από την ειδική σχέση με τις ΗΠΑ – ελέω Τραμπ. Και η Ευρώπη; Η Πολωνία ξεκινά συνεργασία  με την Ουκρανία. Και η Ρωσία; Η Ε.Ε, εξοπλίζεται; Και η Ουγγαρία; Η FED μειώνει τα επιτόκια. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Αναφέρω απλά γεγονότα που καταδεικνύουν την ανάγκη κοινής συνεννόησης και δεν πιάνω περίπλοκα (και επικίνδυνα) όπως η κλιματική κρίση και η τεχνητή νοημοσύνη. 

Αυτή η ανθρωπότητα δεν θα επιβιώσει αν δεν υπάρξουν κοινοί στοίχοι, κοινή προσπάθεια, διάχυτα αποτελέσματα σε διεπιστημονική βάση. Η εποχή του εγώ τελείωσε.  

Διαβάστε επίσης: 

Ο Τραμπ, ο καπετάν-Τσάκος και ο τρόμος των αναλυτών

Το αναγκαίο αλλά τολμηρό στοίχημα Μητσοτάκη-Παπαχρήστου

Φάγαμε το έλλειμμα, τώρα μας τρώει ο πληθωρισμός