Δεν γνωρίζω πόσο και σε ποιο βαθμό επηρεάστηκε η «πλατεία» από τα γεγονότα στην Σερβία, στον χώρο της αντιπολίτευσης, πάντως, η ελληνική αντιγραφή του Βελιγραδίου, του Νόβι Σαντ, της Νις,  βρήκαν άμεσα αντανακλαστικά.

Θέματα δεν είχαν, θέμα βρήκαν.

Σ’ αυτό βοήθησαν τα δύο αρχικά λάθη της κυβέρνησης ήταν, πρώτο ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε φροντίσει πριν από δύο χρόνια να αποσαφηνίσει ότι η θέση του βασιζόταν στα υπηρεσιακά έγγραφα, και δεύτερο η βιασύνη με την εξεταστική , που τελικά θυσίασε κατά μία έννοια ένα άξιο στέλεχος της Ν.Δ., τον Δ. Μαρκόπουλο. Δύο λάθη του 2023 ήρθαν να στοιχειώσουν την κυβέρνηση στην αρχή του 2025.

Ορθά ο πρωθυπουργός αρνήθηκε κάθε άλλη μορφή υποχώρησης και συμβιβασμού, πέρα από την δική του ανάληψη ευθύνης για την χωρίς επιφυλάξεις αρχική του τοποθέτηση. Διπλά υπέρ του έτσι θα λειτουργήσει το γεγονός ότι, όπως φαίνεται, οι εξελίξεις έτσι κι αλλιώς θα τον δικαιώσουν.

Η σθεναρή στάση του απέναντι σε εκείνους τους ριψάσπιδες βουλευτές που ήταν σχεδόν έτοιμοι να δώσουν περίπου γη και ύδωρ στην αντιπολίτευση γλύτωσε το κόμμα από ασυγχώρητο λάθος. Και δικαίωσε την διορατικότητα του Μάκη Βορίδη.

Ο υπουργός επικρατείας είναι βαθύς γνώστης της ελληνικής πολιτική ζωής. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η «πλατεία», υποστήριξε την ανάγκη να υπάρχει απάντηση χωρίς ενοχικό για τη Ν.Δ. υπόβαθρο. Η ευθύνη για τα απερίγραπτα χάλια του ΟΣΕ, για την απόλυτη λειτουργική ανεπάρκεια του, την οικονομική καταβαράθρωση του, την άκριτη ιδιωτικοποίηση του, είναι διαχρονική. Αγγίζει όλες τις κυβερνήσεις  της μεταπολίτευσης, όλους τους υπουργούς και υφυπουργούς και, πάνω απ’ όλους τα συνδικάτα. Ο επιμερισμός ευθυνών, όπως έμμεσα επιχείρησε να κάνει ο Χρήστος Σπίρτζης δεν έχει ούτε ουσία, ούτε αντίκρισμα. Αντίθετα, έχει η σε βάθος διερεύνηση των ευθυνών των υπηρεσιακών παραγόντων.

Σημείωσα και το Σάββατο 8/2 ότι οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης υποδηλώνουν πανικό. Είναι ελάχιστοι οι πολίτες που θα ήθελαν κάποιον από την αντιπολίτευση να είχε διαχειριστεί τις κρίσεις που πέρασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης: Covid, εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, κρίση με την Τουρκία, ενεργειακή κρίση, υπερτουρισμός, Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής (κομματική μεν αλλά με εθνικές προεκτάσεις), έλλειψη ηγεσίας στην Ε.Ε., Ουκρανία, και, τώρα, σεισμοί και Σαντορίνη.

Αφήστε την φαντασία σας να καλπάσει και βάλτε το Νίκο Ανδρουλάκη, τον Σωκράτη Φάμελλο,  ακόμη και τον Αλέξη Τσίπρα στον πρωθυπουργικό θώκο στην περίοδο 2019-2025 και φροντίστε να ξυπνήσετε από τον εφιάλτη!

ΟΙ δημοσκοπήσεις στηρίζουν τον πρωθυπουργό προσωπικά και μετά το κόμμα του. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αυτονομηθεί περιχαρακώνοντας εαυτόν από δεξιά και από αριστερά—δύσκολα θα διευρύνει έτσι την βάση του.  Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμη συνέλθει από το στραπάτσο Τσίπρα-Κασσελάκη (ας σημειωθεί ότι ο Κασσελάκης είναι ο μόνος που “έδιωξε” τον Τσίπρα κι αυτό το πλήρωσε μεταξύ άλλων) και είναι σε αναζήτηση θέματος, λόγου και βουλευτών – έτσι ελπίζει τουλάχιστον στην επαναφορά του στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν η αντιπολίτευση προσβλέπει στην εξουσία με αυτές τις συνθήκες, τότε οι ελπίδες της δεν είναι και πολύ εντυπωσιακές – ακόμη λιγότερο ο ρεαλισμός της. Από άχυρα πιάνεται, λοιπόν. Ορθά ο Μάκης Βορίδης θεωρεί πως με σθένος η Ν.Δ. οφείλει να μην αφήνει τίποτα αναπάντητο—όταν η αντιπολίτευση κατέρχεται σε ανακρίβειες και, ενίοτε, σε ψεύδη, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ο στόχος της εργαλειοποίησης του δυστυχήματος των Τεμπών είναι πέρα για πέρα σαφής.

Για την κυβέρνηση, αν υπάρχει βαθμός ανησυχίας αυτός αφορά την άνοδο των ψευδό-λαϊκιστών, στην δεξιά κυρίως πλευρά της.  Ναι, αρκετοί ψηφοφόροι είναι εύπιστοι. Αυτό δεν αλλάζει, όμως, το γεγονός ότι η στήριξη που προσφέρουν σε ανθρώπους παντελώς ανέτοιμους να αναλάβουν και να ασκήσουν εξουσία, προέρχεται από μία βαθιά απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς, από μία βαθιά αίσθηση πως το «σύστημα» οφείλει να αλλάξει. Η αποποίηση ευθυνών,  το σίριαλ της αναρμοδιότητας στα Τέμπη αποτελεί  ένα έξοχο εν προκειμένω παράδειγμα. Τούτη την στιγμή στην Ελλάδα αντιπολίτευση υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Στο θέμα της εμπιστοσύνης των πολιτών στην δημοκρατία και τους θεσμούς, στο σύστημα, οφείλει να ενσκήψει η κυβέρνηση.