ΛΑΡΚΟ: Σε ένα μήνα η μελέτη της Grant Thornton – Στο τραπέζι νέο μοντέλο αξιοποίησης

Σε ένα μήνα αναμένεται να παραδοθεί στο Υπερταμείο η μελέτη της Grant Thornton για τη ΛΑΡΚΟ, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες θα εξετάσει ποιο μοντέλο αξιοποίησής της πρέπει να ακολουθηθεί.

Σήμερα το Υπερταμείο επανεξετάζει τα βήματα που έγιναν στο παρελθόν και τη διαδικασία του διπλού διαγωνισμού, προκειμένου να λάβει αποφάσεις σχετικά με το αν πρέπει να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία ή να ακολουθηθεί ένα διαφορετικό μοντέλο αξιοποίησης της ιστορικής μεταλλουργικής βιομηχανίας.

Η μελέτη της Grant Thornton αναμένεται να αποτελέσει ουσιαστικά τον οδικό χάρτη για την επόμενη ημέρα της ΛΑΡΚΟ, καθώς θα αποτιμήσει τα περιουσιακά της στοιχεία και τις δυνατότητες αξιοποίησής τους υπό τα σημερινά δεδομένα. Το βασικό ερώτημα είναι εάν υπάρχουν πλέον οι προϋποθέσεις για την προσέλκυση επενδυτή μέσω νέας διαγωνιστικής διαδικασίας ή εάν απαιτείται διαφορετική προσέγγιση, η οποία θα μπορεί να καταστήσει ελκυστικότερο και οικονομικά βιώσιμο το εγχείρημα.

Το Υπερταμείο έχει αναλάβει επίσημα την επαναξιολόγηση των προηγούμενων διαγωνιστικών διαδικασιών και των προοπτικών επανάληψής τους. Η αξιολόγηση γίνεται πλέον με βάση τα σημερινά οικονομικά, επενδυτικά και γεωπολιτικά δεδομένα, τα οποία έχουν μεταβληθεί σημαντικά σε σχέση με την περίοδο κατά την οποία σχεδιάστηκε ο πρώτος διαγωνισμός.

Τι είχε γίνει με τον διπλό διαγωνισμό

Το προηγούμενο σχέδιο αξιοποίησης της ΛΑΡΚΟ στηρίχθηκε σε δύο παράλληλους και αλληλένδετους διαγωνισμούς, καθώς τα βασικά περιουσιακά στοιχεία της βιομηχανίας δεν ανήκαν όλα στον ίδιο φορέα.

Ο πρώτος διαγωνισμός, που είχε διενεργηθεί από το τότε ΤΑΙΠΕΔ, αφορούσε περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου και κυρίως τη μίσθωση του εργοστασίου της Λάρυμνας και μεταλλευτικών δικαιωμάτων. Ο δεύτερος διενεργήθηκε από τον Ειδικό Διαχειριστή και αφορούσε την πώληση περιουσιακών στοιχείων της ίδιας της ΛΑΡΚΟ. Η λογική ήταν ότι ο ίδιος επενδυτής θα αποκτούσε στην πράξη τον έλεγχο του παραγωγικού συνόλου και θα μπορούσε να επαναλειτουργήσει τη μεταλλουργία.

Πράγματι, και στους δύο διαγωνισμούς είχε αναδειχθεί το ίδιο επενδυτικό σχήμα ως προτιμητέος επενδυτής. Η διαδικασία, ωστόσο, συνάντησε σειρά προβλημάτων και τελικά δεν οδήγησε στην ολοκλήρωση της μεταβίβασης. Ο διεθνής διαγωνισμός της υπό ειδική διαχείριση ΛΑΡΚΟ για τη μεταβίβαση των περιουσιακών της στοιχείων ματαιώθηκε.

Ακριβώς αυτή την εμπειρία καλείται τώρα να επανεξετάσει το Υπερταμείο. Το ζητούμενο είναι να διαπιστωθεί εάν τα προβλήματα που οδήγησαν στην αποτυχία της προηγούμενης προσπάθειας μπορούν να αντιμετωπιστούν σε έναν νέο διαγωνισμό ή εάν η ίδια η δομή της αξιοποίησης πρέπει να αλλάξει.

Η εναλλακτική λύση

Η δυνατότητα αλλαγής μοντέλου προβλέπεται ήδη στο πλαίσιο που έχει διαμορφώσει η κυβέρνηση. Εφόσον από την αξιολόγηση προκύψει ότι η επανάληψη του διαγωνισμού δεν παρουσιάζει ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας ή ότι δεν αποτελεί πλέον τη βέλτιστη επιλογή, μπορεί να διαμορφωθεί εναλλακτική πρόταση για τη συνολική αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων.

Η νέα πρόταση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια.

Αυτό αφήνει ανοιχτό ένα αρκετά ευρύτερο πεδίο επιλογών για τη ΛΑΡΚΟ. Η συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον στην εξεύρεση ενός επενδυτή που θα αναλάβει το υφιστάμενο παραγωγικό μοντέλο, αλλά επεκτείνεται στο ποια μορφή θα πρέπει να έχει η ίδια η δραστηριότητα ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ανταγωνιστικά.

Κεντρικό ζήτημα παραμένει το εργοστάσιο της Λάρυμνας, το οποίο βρίσκεται εκτός παραγωγικής λειτουργίας για περισσότερο από δύο χρόνια. Πρόκειται για ένα μεγάλο βιομηχανικό συγκρότημα, η επανεκκίνηση του οποίου απαιτεί σημαντικές επενδύσεις και, κυρίως, ένα παραγωγικό μοντέλο που να μπορεί να ανταποκριθεί στο σημερινό κόστος ενέργειας και στις αυστηρότερες περιβαλλοντικές απαιτήσεις.

Το σενάριο της υδρομεταλλουργίας

Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζεται και η δυνατότητα αξιοποίησης διαφορετικών τεχνολογιών. Μία από τις επιλογές που έχουν βρεθεί στο τραπέζι είναι η υδρομεταλλουργία, ως εναλλακτική στην παραδοσιακή πυρομεταλλουργική διαδικασία της ΛΑΡΚΟ.

Η σημασία αυτής της συζήτησης είναι μεγάλη, επειδή ένα από τα διαχρονικά προβλήματα της ΛΑΡΚΟ ήταν η πολύ υψηλή ενεργειακή ένταση της παραγωγής της. Η παλιά παραγωγική διαδικασία απαιτούσε μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, γεγονός που επιβάρυνε σημαντικά το κόστος και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς παράγοντες που δυσχέραναν την οικονομική λειτουργία της εταιρείας.

Μια διαφορετική τεχνολογική προσέγγιση θα μπορούσε επομένως να αλλάξει συνολικά την οικονομική εξίσωση της επένδυσης. Θα απαιτούσε βέβαια σημαντικά νέα κεφάλαια και τεχνική αξιολόγηση, θα μπορούσε όμως να δημιουργήσει ένα διαφορετικό επενδυτικό αφήγημα σε σχέση με την απλή επανεκκίνηση των παλαιών εγκαταστάσεων.

Παράλληλα, το διεθνές περιβάλλον έχει αλλάξει. Η Ευρώπη δίνει πλέον πολύ μεγαλύτερη στρατηγική σημασία στην εξασφάλιση κρίσιμων πρώτων υλών και στην ανάπτυξη εγχώριων αλυσίδων παραγωγής. Για τη ΛΑΡΚΟ, επομένως, το ζητούμενο είναι εάν τα μεταλλευτικά αποθέματα και οι υποδομές της μπορούν να ενταχθούν σε ένα σύγχρονο επενδυτικό σχέδιο που θα συνδέεται με αυτή τη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική.

Η παράταση των προγραμμάτων για τους εργαζομένους

Την ίδια στιγμή, μία εκκρεμότητα που αφορούσε τους πρώην εργαζομένους της εταιρείας αντιμετωπίστηκε τις τελευταίες ημέρες.

Με τη νέα τροποποίηση του ειδικού προγράμματος απασχόλησης παρατείνεται για επιπλέον 24 μήνες η απασχόληση των πρώην εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ ηλικίας έως 54 ετών που έχουν ενταχθεί στο σχετικό πρόγραμμα.

Οι εργαζόμενοι παραμένουν για τα δύο επιπλέον χρόνια στις ίδιες θέσεις και υπό τους ίδιους όρους, ενώ οι ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές των ωφελουμένων καθορίζονται πλέον στα 1.250 ευρώ.

Πρακτικά, η νέα ρύθμιση διπλασιάζει τη μέγιστη περίοδο προστατευμένης απασχόλησης για τη συγκεκριμένη κατηγορία, καθώς από συνολικά δύο χρόνια μπορεί πλέον να φτάσει τα τέσσερα. Για τους πρώτους εργαζομένους που τοποθετήθηκαν σε φορείς του Δημοσίου το καλοκαίρι του 2024 και έφταναν τώρα στη συμπλήρωση του 24μήνου, δημιουργείται έτσι η δυνατότητα παραμονής έως το καλοκαίρι του 2028.

Η ΛΑΡΚΟ βρίσκεται σε ειδική διαχείριση από το 2020, έχοντας προηγουμένως συσσωρεύσει χρέη άνω των 600 εκατ. ευρώ προς τρίτους, από τα οποία περίπου 350 εκατ. ευρώ αφορούσαν τη ΔΕΗ, σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε δημοσιοποιήσει το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Έξι χρόνια αργότερα, το ερώτημα παραμένει η εξεύρεση ενός μοντέλου που θα δώσει πραγματική οικονομική αξία στα περιουσιακά στοιχεία και στα μεταλλευτικά αποθέματα της εταιρείας και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για παραγωγική δραστηριότητα με βιώσιμο κόστος.

Διαβάστε επίσης

Πώς η συμμετοχή της Meridiam αλλάζει τα οικονομικά δεδομένα και το WACC του ΑΔΜΗΕ

Νέος Κώδικας Προμήθειας: Τα χρέη απλήρωτων λογαριασμών ρεύματος θα εμποδίζουν την αλλαγή προμηθευτή

Πέτρος Τζαννετάκης (Μότορ Οιλ): Παραλογισμός να επιβληθεί έξτρα φόρος στα διυλιστήρια