Βράδυ Κυριακής, Λονδίνο, αεροδρόμιο Χίθροου, στην αίθουσα αναμονής για την πτήση προς Αθήνα. Οι επιβάτες ενημερώνονται ότι μετά την προσγείωση του αεροσκάφους στην Αθήνα και την έξοδό τους από το αεροδρόμιο θα πρέπει να κατευθυνθούν στα σπίτια τους, όπου θα μείνουν σε κατ’ οίκον περιορισμό για 14 μέρες.

Όσοι ήταν εκεί, τα έχασαν! Διότι στη συνέχεια ή πριν από την ανακοίνωση που αφορούσε στους Έλληνες επιβάτες, δεν υπήρξε καμία ανακοίνωση σχετικά για άλλη χώρα, οι επιβάτες της οποίας πετούσαν πριν ή μετά την ώρα αναχώρησης για Αθήνα. Ούτε για την Πράγα, ούτε για το Παρίσι, ούτε για την Φραγκφούρτη, ούτε για την Βιέννη!

Κάτι που μας λέει ότι η κυβέρνηση έχει κάνει δουλειά φροντίζοντας να ενημερώσει τους επιβάτες και τον κόσμο που ταξιδεύει για το τι ισχύει στην Ελλάδα τις μέρες του κοροναϊου και πως η Ελληνική Δημοκρατία αντιμετωπίζει με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο, αλλά και σεβασμό τους ταξιδιώτες.

Για πρώτη φορά λοιπόν, σε ένα θέμα που αφορά όλους μας, το πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε, το γιατί πρέπει να πειθαρχήσουμε, η χώρα μας, μας κάνει περήφανους. Λαμβάνοντας εγκαίρως όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα που μπορούν να περιορίσουν την μάστιγα και να εξαλείψουν τον «αόρατο εχθρό».

Αν και κατά την άποψη του γράφοντος, ο στόχος του Κυριάκου είναι με όσο το δυνατόν λιγότερα κρούσματα, η επόμενη μέρα. Ποια θα είναι η οικονομία που θα βρει μετά την παρέλευση του κοροναϊού.

Προφανώς, η μεταμνημονιακή εποπτεία παύει να ισχύει. Ή μπαίνει «αστερίσκος», για κάποια στιγμή στο μέλλον. Η ένταξη της Ελλάδος στο QE, πρόλαβε τους οίκους αξιολόγησης και το θεμιτό, υπό αντίξοες συνθήκες πράγματι, ήρθε έναν χρόνο νωρίτερα. Δηλαδή, μέσα στο 2020 περιμέναμε την αναβάθμιση από κάποιον οίκο αξιολόγησης και εν συνεχεία θα εντασσόταν η χώρα στην περίφημη ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ. Όμως, ο… κοροναϊός, έφερε το QE νωρίτερα.

Ο Κυριάκος έχει την ευθύνη να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της έπειτα από μία οδυνηρή δεκαετία κι έπειτα από ένα θανατηφόρο 15θήμερο, που γκρεμίστηκαν, επιχειρήσεις, ζωές, κοινωνία, δομές, συνήθειες. Απαλλαγμένος από εμπόδια και κρατήματα.

Η ευκαιρία του. Και η δική μας.