«Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα / Η άλλη μισή στο …Παρίσι  βρίσκεται».  Ας με συγχωρήσει ο Ναζίμ Χικμέτ, η μεγάλη ποίηση έχει εφαρμογή παντού -άλλωστε στον καιρό του, αυτά ήξερε κι εκείνος…  Οπότε συμπληρώνω και εκσυγχρονίζω:  Με τη στρατιά που κατεβαίνει  τη … Champs-Élysées,  και τα  Luis Vuitton, Dior, Chanel, Gucci, Prada και τα αποδέλοιπα -να μην ξεχάσω τις all time classic  Galeries Lafayette – να ακτινοβολούν ολόγυρα.   Με μπροστάρη τον Alexis, μπαρουτοκαπνισμένο επαναστάτη από την εποχή που έσκιζε μνημόνια στα ψηλά πατώματα των Βρυξελλών (τι να λέμε τώρα…). Με τη γροθιά υψωμένη, σύμβολο και αντίστασης και προσταγή στα νταούλια να βαρούν και στις αγορές να χορεύουν… Κι  ένα Bella Chao απ΄ άκρη σ΄ άκρη να τραγουδά του επαναστάτη τα πάθη …

Τι μεγαλειώδεις στιγμές! «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι…», που έλεγε κι ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην «Καζαμπλάνκα».  Όχι σαν εκείνες τις ψόφιες μαζώξεις  στην Ελλάδα, τόση φασαρία και μηδέν το αποτέλεσμα, δηλαδή… Καθ΄ όσον το rebranding  πέθανε εν μέσω διακηρύξεων για πατριωτικές εισφορές, κάτι ντου σε θυρίδες, κάτι για παγκόσμιες τράπεζες δεδομένων (!) και εσχάτως –πλην και οριστικώς-  μέσα από οχετούς ύβρεων, διότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος ως γνωστόν.  Κατανοώ την απελπισία της αποτυχίας και την απόγνωση της  σύγχυσης για τα περαιτέρω. Πλην ετοιμαστείτε για κορύφωση του φαινομένου.

1

Την αυτή συμπόνια, διότι είμαι ανώτερος άνθρωπος, θα εκφράσω και για τον παλαιό εταίρο του προαναφερθέντος, καθώς  δεν είναι λίγο να σου γυρίζει στη μούρη το χαστούκι, που κάποτε, εν καιρώ υπεροχής, έδινες προς πάσα κατεύθυνση. Εδώ ακριβώς είναι που επιβεβαιώνεται ο Μαρξ, ότι  η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη φορά ως φάρσα. Διότι φάρσα άγρια, αγαπητοί, επιφύλαξε η μοίρα -και η τράπεζα ομοίως- στον Γιάνη Βαρουφάκη, διάσημο υπουργό Οικονομικών ανά τον κόσμο χάρις σε κείνα τα νόστιμα καμώματά του στις διαπραγματεύσεις  για το ελληνικό χρέος.  Αλλά …αυτά είναι κόλπα ζόρικα, τα ξέρουν στην Ινδία, που  τραγουδούσαν κι οι Κατσιμιχαίοι, διότι αμείλικτοι τύποι αυτοί οι Βέλγοι, πρέπει να πω, σαν να είχαν προηγούμενα μαζί του ένα πράγμα, που ούτε τα 60 ευρώ της δικής μας, αλήστους μνήμης εμπειρίας δεν του επιτρέπουν να πάρει. Από την άλλη δεν φαντάζεστε βέβαια, ολόκληρο Γιάνη σε ουρά μπροστά σε τράπεζα…  Αν είναι δυνατόν! Quel décadence! Αλλ΄ ούτε κι εκείνο το παράλληλο νόμισμα που θα βολευόμασταν κι εμείς, δεν λέει… Τι δυστυχία! Οπότε  «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό; Κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω», κατά το σουξέ των ημερών, πλην άγνωστο αν εμφανίστηκε κανείς υπεύθυνος…  ανεύθυνος… κάποιος  τέλος πάντων.

Στα σοβαρά θέματα τώρα, και ερωτώ εκείνη την ευρωπαία επίτροπο: Δηλαδή, αντί για κραγιόν και κονσίλερ θα έχω τώρα στην τσάντα μου τόνο κονσέρβα, ζαμπονάκι Zwan και χαρτιά για μπιρίμπα; Χώρια εκείνον τον ελβετικό σουγιά, που άμα με πιάσουν, θα με πάνε για τρομοκράτη… Και τι να τους πω; Ότι τον θέλω για τις πεταλίδες το καλοκαίρι; Και μετά τις 72 ώρες παρακαλώ, και αφού έχω καταναλώσει τα προαναφερθέντα, έχω κάψει τα σπίρτα, έχω εξαντλήσει τις μπαταρίες, έχω πιεί φυσικά το νερό, θα είμαι επιπλέον, αχτένιστη, αμακιγιάριστη και κακομοίρα;  Απαράδεκτο το σχέδιο, απορρίπτεται.

Αντιθέτως με εξαιρετικό ενδιαφέρον παρακολουθώ τις δυνατότητες του hacking στον τομέα των παραγγελιών, διότι εσχάτως παρουσιάζονται ορισμένες αρρυθμίες στην αποστολή τους. Και δεν ξέρω γιατί διαμαρτυρήθηκε ο Άδωνις που του παράγγειλαν μερικές Porsche, Mercedes κλπ. Να έχει να αλλάζει  ο άνθρωπος. Τόσο απλό.

Με μία τροποποίηση,  όσον με αφορά: Παρακαλώ χακάρετε και τον δικό μου λογαριασμό, όπως και της τράπεζας  ομοίως, για να μου σταλεί το εμπόρευμα –εκείνη η Mercedes Maybach  μου κάνει- , και να το πληρώσει μόνη της. Ιδίοις εξόδοις. Μόνο, όχι η αποστολή σε box now, θα τσαλακωθεί.

Διαβάστε επίσης 

Γιαν Φαμπρ – Τα καταφύγια του καλλιτέχνη στην Αθήνα

Πώς είναι να φωτογραφίζεις τον Τραμπ και τον Πούτιν; Ο Platon ξέρει

Το μυστικό του Μιχαήλ Άγγελου στη ζωγραφική – Η αποκάλυψη στη «Δευτέρα παρουσία»