Ποιον εξυπηρετεί η Ρένα Δούρου με τις εντάσεις μέσα στο κόμμα της; Διώχνει επίσημα την Νίνα Κασσιμάτη από την κοινοβουλευτική ομάδα, και λέμε «επίσημα» επειδή η Κασσιμάτη ήταν ήδη στη γωνίτσα της, από επιλογή. Εγκαλεί την Όλγα Γεροβασίλη, που έχει φύγει χωρίς να φύγει, σαν κάτι συζύγους που κοιμούνται στον καναπέ μέχρι να βγει το διαζύγιο.

Η αποφασιστικότητα της αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε νόημα αν περίσσευαν βουλευτές. Πλέον, με δέκα έδρανα, καταλαμβάνει την πέμπτη θέση στο Κοινοβούλιο. Επιστροφή στα αισθήματα του Ρήγα Φεραίου, λίγοι και καλοί, λίγοι και φιλοσοφημένοι, λίγοι και ποιοτικοί. Επιστροφή στην αβεβαιότητα, στο μπαίνω – δεν μπαίνω στη Βουλή, στην πολιτική που δεν έχει στόχο τη διακυβέρνηση αλλά τον στοχασμό, την συνύπαρξη με συντρόφους, την ονειροπόληση για έναν καλύτερο κόσμο.

Ας δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται, από πλευράς εκλεγμένων στελεχών, δύο από τα κόμματα που προέκυψαν από διαφωνίες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, διαφωνίες για αρχηγιλίκια, που χάθηκαν ή που εκλάπησαν. Η Νέα Αριστερά ξεκίνησε με έντεκα βουλευτές και ξέμεινε με τέσσερις. Το ζεύγος που τους ξεσήκωσε όλους, σηκώθηκε κι έφυγε, ελπίζοντας σε κάτι άλλο που δεν ήρθε και πιθανά να μην έρθει ποτέ. Νέοι είναι, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Οι Δημοκράτες ξεκίνησαν με έξι βουλευτές, έχουν πλέον έναν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε δημοκρατία από τη βάση, αλλά επειδή η βάση έχει άποψη, δημιουργήθηκε πρόβλημα. Πάμε όμως να κάνουμε υπολογισμούς, όπως μάθαμε στην Γ´ τάξη του Δημοτικού. Δέκα της Δούρου, τέσσερις της παρολίγον προέδρου και ένας του προέδρου που τον φάγανε, έχουμε το δεκαπενταμελές της εθνοσυνέλευσης. Πού είναι οι άλλοι; Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2023 εξέλεξε 47 νοματαίους.

Κάθε εκλεγμένος βουλευτής έχει τον λαό του. Γι’αυτό και η απαίτηση «φέρε πίσω την έδρα» δεν έχει νόημα. Ο σταυρός πάει στον άνθρωπο και ο άνθρωπος πάει στο κόμμα. Όλοι αυτοί λοιπόν οι εκλεγέντες, που έχουν φύγει από τα τρία λιμά της Αριστεράς, αφήνουν τον πολιτικό τους χώρο σε κατάσταση limbo. Βρίσκονται έξω από την κόλαση χωρίς να έχουν την εύνοια του πιο δυνατού. Χωρίς την εύνοια, ακόμη, εκείνου που θα πάρει τις τελικές αποφάσεις.

Αποδυναμώνοντας την ομάδα της, η Ρένα Δούρου καθιστά απόλυτο ρυθμιστή τον Αλέξη Τσίπρα. Επειδή η μεγάλη εικόνα είναι η εξής: οι τρεις μικροί όλο μικραίνουν και η ΕΛΑΣ διευρύνεται, χωρίς να κάνει περιττές κινήσεις, χωρίς να παρακαλάει αποχωρήσαντες και διαγραφέντες να προσχωρήσουν στο νέο κόμμα. Χωρίς όμως να τους έχει αποκληρώσει.

Θα πει κανείς, μιλώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ: δεν είναι η πρώτη φορά που μικρό κόμμα της Αριστεράς μένει εκτός Βουλής. Υπάρχουν σχήματα που επέζησαν δεκαετίες ως εξωκοινοβουλευτικά. Τόσοι και τόσοι τροτσκιστές έκαναν την προσπάθεια, τόσοι και τόσοι επαναστάτες το πάλεψαν και είδαν κέρδος στον αγώνα, στη διαδρομή. Είναι όμως η πρώτη φορά που η Πρώτη Φορά Αριστερά, γίνεται κομματάκια από επιλογή.

Θα πει κανείς, μιλώντας για την Αριστερά: είναι η πρώτη φορά που τα προσωπικά, οι εμμονές, οι εγωισμοί, οι μικρότητες, οι φιλοδοξίες έχουν τόσο καθοριστικό ρόλο σε εκλογές. Αυτό δεν πάει στη Δούρου, πάει σε όλους, ακόμα και στον Τσίπρα που συνέβαλε στη διάλυση πριν την αξιοποιήσει για να φτιάξει κάτι καινούργιο. Τόσο καινούργιο όσο το ρούχο που το πήγαμε στον ράφτη επειδή παχύναμε λίγο και πρέπει να προσαρμόσουμε τις ραφές.

Δεν έχει νόημα να αναλύουμε προγράμματα και να συγκρίνουμε τα σχήματα που παραμένουν στο παιγνίδι. Επί της παρούσης, δεν έχει καμία σημασία η πολιτική υπόσχεση. Τα ίδια θα πει και ο Τσίπρας, τα ίδια θα πει και η Δούρου. Αυτά που καθορίζουν την εξέλιξη είναι η διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και η επικοινωνία. Και για τούτο είναι όλοι συνυπεύθυνοι_ όλοι, μα όλοι. Απλά δεν χάνουν όλοι. Ο Αλέξης Τσίπρας σε αυτό το συμπούρμπουλο, έχει το προβάδισμα. Το έχει και επειδή του το δίνουν.

Διαβάστε επίσης

Σπίτια υπάρχουν – Λείπει η στεγαστική πολιτική

Τα αυθαίρετα, στη θέα όλων

Greece Retirement Guide: Ένας πρακτικός οδηγός για αλλοδαπούς συνταξιούχους