Εικάζω ότι το πρόβλημα με τις πολιτικές αναλύσεις του Αυγούστου —και όχι μόνο—, ειδικά μάλιστα στην «ειδική» περίπτωση της χώρας, εντοπίζεται στην έλλειψη ουσιαστικού αντικειμένου.

Καταντάμε έτσι να ασχολούμαστε με τη… βαθυστόχαστη θέση της Μαρίας Καρυστιανού ότι «θα υπάρξουν νομικές συνέπειες για όσους δεν εξηγήσουν όσα λένε» και με τις ερμηνείες που ακολουθούν —ότι, για παράδειγμα, η δήλωση αναδεικνύει τον αυταρχισμό της— λες και υπάρχει λογοκρισία στην έκφραση μιας πολιτικής θέσης.

Η καθοδική πορεία, εξάλλου, της «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είχε ήδη προβλεφθεί με αρκετή ακρίβεια, μέχρι και την επικείμενη τελική κατάρρευση του δήθεν κόμματος.

Εδώ και μήνες, το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς ψύξης, με μικρές μόνο περιόδους… απόψυξης. Τα επιχειρήματα έχουν ακουστεί ξανά και ξανά. Οι γραμμές έχουν χαραχθεί — και στην πλειονότητά τους είναι κόκκινες. Το σύστημα παρέμεινε ανοικτό επειδή η δεύτερη τετραετία της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη άφησε πολιτικά ανοίγματα, αποδεικνύεται όμως ταυτόχρονα σκληρό και απαιτητικό τόσο για τους νεοεισερχομένους όσο και για τους θεσμικούς παίκτες.

Η μετατροπή ενός παν λαϊκού αισθήματος σε αξιόπιστο πολιτικό κίνημα απαιτεί όραμα και οργάνωση. Όταν αποδείχθηκε ότι η χαροκαμένη μάνα δεν διέθετε ούτε το ένα ούτε το άλλο, το μηδέν στο πολιτικό πηλίκο ήταν περίπου νομοτελειακό.

Για την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, η ΕΛ.ΑΣ. ήταν απλώς η αφορμή. Ό,τι είχε απομείνει από το κόμμα είχε ήδη εξαερωθεί όταν εγκατέλειψε την ιδεολογική αρένα και εξέπεσε σε μια προσωπική διαμάχη — ελέω Νίκου Παππά (13-0) και Παύλου Πολάκη. Ο Σωκράτης Φάμελλος ήταν, έτσι κι αλλιώς, αναλώσιμος από την πρώτη στιγμή.

Η Πλεύση Ελευθερίας κέρδισε ό,τι μπορούσε να κερδίσει με τις άναρθρες κραυγές, αλλά ακόμη και η καινοτομία της τυμπανοκρουσίας έχει ημερομηνία λήξης. Δυστυχώς για την ίδια, άλλο δρόμο πέρα από τη διαρκή αντιπαράθεση δεν φαίνεται να γνωρίζει η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα αναπόφευκτα τάραξε τα ελώδη πολιτικά νερά. Ήταν, όμως, αναμενόμενη και έγινε με σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένες συνέπειες. Εκείνο που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν ο επαγγελματισμός της επαναφοράς του — κι ας εξακολουθούν ορισμένοι να τον υποτιμούν.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου (Θυμωμένου) Ανδρουλάκη, πέρα από τον αυταρχισμό του ηγέτη του και τη μονοδιάστατη μορφή αντιπολίτευσης που επέλεξε να ασκήσει, υπέφερε και εξακολουθεί να υποφέρει από το πανευρωπαϊκό πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας: την αδυναμία να διατυπώσει μια πρόταση εξουσίας που να διαφοροποιείται ουσιαστικά από εκείνη της κεντροδεξιάς. Στο πλαίσιο αυτό, η στάση του Χάρη Δούκα κάθε άλλο παρά παράδοξη είναι. Στο κάτω κάτω, με συμμαχία εξελέγη– σε νέες συμμαχίες προσβλέπει.

Ο μόνος μερικά άγνωστος του συστήματος παραμένει ο Αντώνης Σαμαράς. Ο φόβος της κίνησής του πλανάται κυρίως πάνω από την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου — και αυτό ίσως εξηγεί τη σχεδόν απόλυτη σιωπή του. Ο άλλοτε λαλίστατος έχει επιλέξει, προς το παρόν, την πολιτική αφωνία.

Με αυτό το πολιτικό σκηνικό, η κυβερνησιμότητα θα είναι τελικά εκείνη που θα κρίνει την έκβαση των εκλογών.

Ο πρώτος εκλογικός γύρος θα είναι ο γύρος της διαμαρτυρίας. Οι πολίτες θα θελήσουν να εκφράσουν την πολύμορφη δυσαρέσκειά τους. Η ψήφος θα διασπαρθεί σε ευκαιριακούς και θεσμικούς πολιτικούς σχηματισμούς, χωρίς να προκύπτει κυβέρνηση. Το γαϊτανάκι των διερευνητικών εντολών θα παιχτεί και η ωριμότητα των πολιτικών ηγετών θα φανεί, μεταξύ άλλων, από την ταχύτητα με την οποία θα αντιληφθούν το αυτονόητο και θα επιστρέψουν την εντολή.

Στον δεύτερο γύρο θα αρχίσει να επικρατεί ο ρεαλισμός. Το κρίσιμο ερώτημα θα είναι πολύ πιο απλό: «Ποιος μπορεί να είναι πρωθυπουργός;». Η πρωτοκαθεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αμφισβητείται — ούτε φαίνεται ότι θα αμφισβητηθεί, ακόμη και αν το εκλογικό σώμα δεν αντιδράσει στην προσωπική βεντέτα του Αντώνη Σαμαρά.

Το μόνο πραγματικά αβέβαιο είναι αν θα απαιτηθεί και τρίτος εκλογικός γύρος. Με την ελληνική Προεδρία της Ε.Ε. προ των πυλών, θα ήταν ευχής έργον να μη χρειαστεί. Λύση, πάντως, υπάρχει — όπως απέδειξε και η περίοδος 1989-1990.

Το σκηνικό, λοιπόν, έχει στηθεί. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί και οι περισσότεροι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ήδη τις ατάκες τους. Εξάλλου, The show must go on — η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.

Μόνο που αυτή τη φορά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στο ποιος θα κερδίσει το χειροκρότημα όσο στο ποιος, όταν ανάψουν τα φώτα της πλατείας, θα μπορεί πράγματι να κυβερνήσει.

Το φινάλε μοιάζει σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένο. Η πραγματική πολιτική σύγκρουση μετατίθεται για την επόμενη τετραετία, όταν θα ξανανοίξει ουσιαστικά το παιχνίδι της εξουσίας.

Μέχρι τότε, οι φιγούρες θα κινούνται πίσω από το πανί, θα μεγαλώνουν ή θα μικραίνουν ανάλογα με το φως και θα διεκδικούν τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Γιατί, προς το παρόν, η ελληνική πολιτική δεν βρίσκεται ακόμη στην κεντρική σκηνή.

Βρίσκεται στο Θέατρο Σκιών.

Διαβάστε επίσης

Η νέα βιομηχανική πολιτική απαιτεί ένα διαφορετικό κράτος