Τρεις πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος. Οι δύο παλεύοντας με τη μεγάλη φωτιά στην Κρήτη και ο τρίτος στην Πελοπόννησο από παθολογικά αίτια, αλλά και αυτός την ώρα που ήταν σε εξέλιξη επιχείρηση κατάσβεσης πυρκαγιάς.

Τρεις άνθρωποι που φόρεσαν τη στολή γνωρίζοντας ότι κάθε έξοδος μπορεί να είναι και η τελευταία. Δεν έπεσαν σε πόλεμο. Έπεσαν στη μάχη με τις φλόγες, υπερασπιζόμενοι ζωές, περιουσίες και το φυσικό περιβάλλον.

Κάθε φορά που η Ελλάδα θρηνεί έναν πυροσβέστη, η κοινωνία στέκεται με σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που επιχειρούν εκεί όπου όλοι οι υπόλοιποι απομακρύνονται. Τους αποκαλούμε ήρωες, καταθέτουμε στεφάνια, τηρούμε ενός λεπτού σιγή και υποσχόμαστε ότι η θυσία τους δεν θα ξεχαστεί.

Φυσικά η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία βγάζει ανακοινώσεις για τους ήρωες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Δεν τους αδικώ. Πιστεύω ότι και οι πολιτικοί μπορεί να θρηνούν, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που θρηνούμε εμείς.

Διότι οι τρεις νεκροί χθες και οι τόσοι άλλοι που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος είναι σάρξ εκ της σαρκός μας.

Είναι παιδιά μας κι αδέρφια μας, είναι πατεράδες μας και συγγενείς μας. Είναι άνθρωπο της διπλανής πόρτας μας, μεροκαματιάρηδες, βιοπαλαιστές.

Και σίγουρα δεν είναι οι «τεμπέληδες, που κάθονται 9 μήνες και δουλεύουν μόνο 3».

Διότι όσοι τα λένε αυτά από τα ευρύχωρα και καλογυαλισμένα γραφεία τους απλά επιβεβαιώνουν την μικρότητά τους.

Πίσω ωστόσο από όλα αυτά. Πίσω από μια εθνική τραγωδία σαν τη χθεσινή, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο.

Τι αλλάζει μετά;

Η κλιματική κρίση έχει μετατρέψει τις πυρκαγιές σε φαινόμενα μεγαλύτερης έντασης, διάρκειας και επικινδυνότητας. Οι αντιπυρικές περίοδοι είναι πλέον μεγαλύτερες, τα μέτωπα πολλαπλά και οι επιχειρήσεις εξαιρετικά απαιτητικές.

Η Ελλάδα μας καίγεται και θα καίγεται και για τα επόμενα χρόνια. Και αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Κι όμως, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή συνεχίζουν εδώ και χρόνια να ζητούν τα αυτονόητα.

Η συνολική δύναμη του Πυροσβεστικού Σώματος για τη φετινή αντιπυρική περίοδο ανέρχεται περίπου στους 18.800 πυροσβέστες, αριθμός αυξημένος σε σχέση με προηγούμενες χρονιές, καθώς περιλαμβάνει μόνιμους, πενταετούς υποχρέωσης, εποχικούς και εθελοντές. Παράλληλα, έχουν ανακοινωθεί νέες προσλήψεις, ενώ τα τελευταία χρόνια εντάχθηκαν περίπου 2.500 εποχικοί πυροσβέστες για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών της αντιπυρικής περιόδου.

Ωστόσο, οι ίδιοι οι πυροσβέστες επισημαίνουν ότι οι αριθμοί από μόνοι τους δεν αρκούν. Οι οργανικές ανάγκες αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο, ενώ οι απαιτήσεις των επιχειρήσεων έχουν αλλάξει δραματικά.

Οι εποχικοί πυροσβέστες ζητούν επίμονα μόνιμη και σταθερή εργασιακή σχέση, 12μηνη απασχόληση αντί για συμβάσεις λίγων μηνών, αναγνώριση της πολυετούς εμπειρίας τους, κατάργηση ηλικιακών περιορισμών που αποκλείουν έμπειρο προσωπικό, περισσότερες οργανικές θέσεις ώστε να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες του Σώματος.

Ούτε βεβαίως πρέπει να αφήνουμε στο συρτάρι αιτήματα όπως σύγχρονο εξοπλισμό και ανανέωση του στόλου, καλύτερες συνθήκες εργασίας και ασφάλειας, αξιοπρεπείς αποδοχές.

Κανένα από αυτά τα αιτήματα δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι προϋποθέσεις για να μπορεί ένας πυροσβέστης να επιστρέψει ζωντανός στο σπίτι του μετά από κάθε επιχείρηση.

Αλλά και η απόδειξη ότι δεν τους θυμόμαστε μόνο όταν πέφτουν νεκροί στο καθήκον.

Η Πολιτεία οφείλει να αντιμετωπίσει το Πυροσβεστικό Σώμα όχι ως έναν μηχανισμό που ενεργοποιείται μόνο όταν ξεσπά η καταστροφή, αλλά ως έναν κρίσιμο πυλώνα πολιτικής προστασίας που χρειάζεται συνεχή ενίσχυση.

Η πρόληψη, η εκπαίδευση, η τεχνολογία, τα σύγχρονα μέσα, η σωστή στελέχωση και η διατήρηση έμπειρου προσωπικού δεν είναι δαπάνες, είναι επένδυση στην ανθρώπινη ζωή.

Η μεγαλύτερη τιμή στους τρεις πυροσβέστες που έπεσαν στο καθήκον δεν θα είναι οι επικήδειοι ούτε οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Θα είναι να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να μετρήσουμε κι άλλα θύματα μιας πυρκαγιάς.

Γιατί οι ήρωες δεν ζητούν δόξα αλλά ζητούν να έχουν τα μέσα, τους ανθρώπους και την υποστήριξη που απαιτεί η αποστολή τους.

Και η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους ήρωες. Στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε ήρωες, χρειαζόμαστε ζωντανούς πολίτες που θα κάνουν οικογένειες, που θα προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, που θα ζήσουν μια καλή ζωή.

Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από μια Πολιτεία που θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της ώστε να μη χρειαστεί να θρηνήσει άλλους.