Το ομολογώ. Ο Αλέξης Τσίπρας με δίχασε χθες. Ή όπως λέει η νεολαία «μου έκαψε το μυαλό». Τι να πρωτοσκεφτώ άραγε για την εκδήλωσή του στο Θησείο και την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ;

Ότι μόλις το άκουσα θυμήθηκα το «Ελλάς – Ελλήνων – Χριστιανών»; Όχι δεν τολμώ να σκεφτώ ότι ο αριστερός Αλέξης Τσίπρας, αυτός ο αγωνιστής της Δημοκρατίας θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και δεξιός.

Εστω κι αν δεν ήθελε να φορολογήσει τους εφοπλιστές και προτίμησε να πετσοκόψει τις συντάξεις, αριστερός είναι ο άνθρωπος. Ή έτσι νομίζει, εμείς θα του χαλάσουμε το αφήγημα του προοδευτικού;

Σκέφτηκα επίσης ακούγοντας το ΕΛΑΣ, μήπως αποφάσισε να κάνει άνοιγμα στην πολυπληθή τάξη των στυνομικών. Για σκεφτείτε: Εχουμε 55 χιλιάδες αστυνομικούς στη χώρα, βάλτε και τις οικογένειές τους, μάνι μάνι τους έπιασε τους 200.000 σταυρούς ο Αλέξης μας.

Από την άλλη σκέφτηκα: Αδύνατον ο άνθρωπος που έκανε καριέρα στις καταλήψεις και πουλάει αριστεριλίκι με την οκά να συμπαθήσει ξαφνικά την ελληνική αστυνομία.

Και τότε στο μυαλό μου ξεπήδησαν αναμνήσεις από τα βιβλία που διάβαζα μικρός για τον ελληνικό εμφύλιο. Για τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ), για τον Αρη Βελουχιώτη, για τον εμφύλιο που αιματοκύλισε την πατρίδα μας.

Μέχρι και τους «Αδερφοφάδες» του Καζαντζάκη θυμήθηκα, τον Παπα – Γιάνναρο και τον Καπετάν Δράκο. Αλλά και τον Μάνο Κατράκη και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο θυμήθηκα στην ταινία του Αγγελόπουλου «Ταξίδι στα Κύθηρα», τότε που οι δύο εχθροί συναντιούνται και λέει ο δεύτερος στον πρώτο: «

Μας βάλανε και πολεμήσαμε. Βγάλαμε τα μάτια μας. Εσύ από ‘δω, εγώ από την άλλη μεριά. Χάσαμε και οι δυο. Ο άνθρωπος με τον άνθρωπο και ο λύκος με τον λύκο. Τίποτα δεν απόμεινε εδώ πέρα».

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί ο Τσίπρας μας έκανε να θυμηθούμε τον Εμφύλιο; Γιατί εν έτει 2026 ένας 50άρης, γεννημένος τη δεκαετία του ’70 να θέλει να φέρει το καινούργιο στην πολιτική σκηνή ανασκαλεύοντας τις μνήμες από την πιο τραγική περίοδο της χώρας;

Αραγε τι πιστεύει; Ότι είναι ο νέος Βελουχιώτης; Ότι συγκροτεί νέο αντάρτικο και θα βγει στο βουνό να πολεμήσει τη Δεξιά του Μητσοτάκη;

Ότι αυτός θα επαναφέρει τη Δημοκρατία στη χώρα; Αυτός που έχει δοκιμαστεί ως πρωθυπουργός καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατικού θεσμού; Αυτός που δεν έχει ζητήσει ούτε μια φορά συγγνώμη για την διακυβέρνηση 2015-2019;

Αυτός που συγκυβέρνηση με την πιο ψεκασμένη, ομοφοβική, ρατσιστική ακροδεξιά του συντρόφου Πάνου;

Τι μας περιμένει άραγε; Να ακούσουμε από τον… Μπάμπη Κλάρα από τα Lidl:

«Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ’ Άγραφα, σείεται η στεριά.
Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα,
για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»

Βέβαια, επειδή με μπέρδεψε ο Αλέξης σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου. Χρόνια τώρα τον αντιγράφει. Δεν θα το έκανε με το νέο του κόμμα; Από το κοριτσάκι με τα λευκά που φέρνει το πολυπόθητο χαρτί με το όνομα, μέχρι το πώς κρατάει την διακήρυξη της ΕΛΑΣ, όπως ο Παπανδρέου κρατούσε τη διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ στην ίδρυσή του;

Αδύνατον σκέφτηκα. Ο Αλέξης είναι αυτόφωτος, δεν χρειάζεται να ετεροπροσδιορίζεται. Αλλωστε η… μόρφωσή του, η πολιτική του παιδεία και οι εμπειρίες του ως πολιτικός τον έχουν κάνει και πάλι επιλογή του κάθε πικραμένου. Επιλογή ενάντια στον Μητσοτάκη που τα έχει κάνει μαντάρα. Στον Ανδρουλάκη που είναι ολίγιστος, στους υπόλοιπους της Αριστεράς που αυτογελοιοποιούνται καθημερινά.

Γιατί λοιπόν να μην του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία; Μα απλά γιατί η Ιστορία τη δεύτερη φορά μοιάζει με φάρσα…

Στα σοβαρά τώρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να πιστεύει ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ακόμη στο 1981 ή ακόμη χειρότερα, στο 1945. Κάθε νέα πολιτική του απόπειρα θυμίζει ένα κακέκτυπο παλιών εποχών, ένα πολιτικό déjà vu γεμάτο δανεικές λέξεις, φθαρμένα σύμβολα και ιστορικούς υπαινιγμούς που η χώρα έχει πληρώσει ακριβά.

Και που εν πάση περιπτώσει δεν χρειάζεται το 2026.

Για παράδειγμα, για άλλη μία φορά, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να φορέσει το κοστούμι του Ανδρέας Παπανδρέου. Η ρητορική περί «λαού», «συστήματος», «δημοκρατικής παράταξης» και «επιστροφής της ελπίδας» δεν είναι πολιτική καινοτομία, είναι ανακύκλωση. Μόνο που ο Ανδρέας, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί μαζί του, υπήρξε αυθεντικό πολιτικό φαινόμενο. Ο Τσίπρας μοιάζει περισσότερο με πολιτικό μιμητή που αναζητά ρόλο σε μια εποχή που έχει αλλάξει δραματικά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η επιλογή συμβόλων και ονομάτων που παραπέμπουν στον ΕΛΑΣ ανοίγει μια ακόμη πιο σκοτεινή συζήτηση. Σε μια χώρα που κουβαλά ακόμη τα τραύματα του Εμφυλίου, η αναβίωση τέτοιων ιστορικών αναφορών δεν είναι «ριζοσπαστισμός». Είναι πολιτική ανευθυνότητα. Ο ελληνικός λαός χρειάζεται ενότητα, θεσμούς και σοβαρότητα, όχι αναμοχλεύσεις φαντασμάτων του 1940.

Τι ακριβώς προσπαθεί να συμβολίσει ο κ. Τσίπρας; Και κυρίως τι σχέση μπορεί να έχει ένας επαγγελματίας πολιτικός της μεταπολίτευσης με τον Άρη Βελουχιώτη; Η επίκληση εκείνης της περιόδου σήμερα δεν προσδίδει επαναστατικό κύρος αλλά δείχνει πολιτική αδυναμία παραγωγής σύγχρονου λόγου.

Το 2026 δεν είναι ούτε 1981 ούτε 1945. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει γεωπολιτικές προκλήσεις, τεχνολογικές αλλαγές, δημογραφική κατάρρευση και οικονομικό ανταγωνισμό. Κι όμως, ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να πολιτεύεται με όρους εμφυλιοπολεμικής πόλωσης, λες και η χώρα πρέπει να επιστρέψει 80 χρόνια πίσω για να βρει πολιτική ταυτότητα.

Η κοινωνία όμως έχει προχωρήσει. Δεν συγκινείται πλέον από τα συνθήματα της «αντίστασης», ούτε από σκονισμένα λάβαρα ιστορικών συγκρούσεων. Οι πολίτες ζητούν σχέδιο, αξιοπιστία και αλήθεια, όχι πολιτικό cosplay του παρελθόντος.

Και θα κλείσω εμφυλιοπολεμικά: Ραντεβού στα γουναράδικα Βελουχιώτη από τα Lidl…

 

ΥΓ: Για όσους δεν το ξέρουν, η συγκεκριμένη φράση «καλή αντάμωση στα γουναράδικα», ήταν μια από τις αγαπημένες λαϊκές ρήσεις του Άρη Βελουχιώτη.

Αυτό τον χαιρετισμό συνήθιζε να απευθύνει ο Βελουχιώτης στους αντάρτες του, αναγνωρίζοντας τους καθημερινούς κινδύνους που διέτρεχαν οι τελευταίοι.