Παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον τα βασικά αποσπάσματα της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών. Και ομολογώ ότι έχει βελτιωθεί αρκετά στην επικοινωνία.

Προφανώς έχουν κάνει καλή δουλειά οι «επαγγελματίες» που έχει προσλάβει και του κάνουν το rebranding, τουλάχιστον σε επίπεδο εικόνας, ετοιμότητας. Γιατί από ουσία… μηδέν.

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι ότι γίνεται μια ξεκάθαρη προσπάθεια να μπει στο ράφι της πολιτικής ένα παλιό προϊόν σε νέα συσκευασία. Ομορφη, λουστραρισμένη, με κανάλια προώθησης μεγάλα και ισχυρά.

Είναι δηλαδή σα να θέλει κάποιος να… «ρεμπραντάρει» (που λένε και στον χώρο του εμπορίου) κάτι μακαρόνια της δεκαετίας του 90 με λογική του 2026.

Ή για να το πούμε πιο ρεαλιστικά, διότι περί αυτού πρόκειται, οι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων να συνιστούν ξανά το παλιό – νέο απορρυπαντικό με την ονομασία Αλέξης Τσίπρας.

Οπου πλυντήρια βεβαίως κάτι τελειωμένοι αρθρογράφοι της κακιάς ώρας, κάτι ψευτοεπαναστάτες της συμφοράς, δουλικά των «εξοργισμένων» μονίμως αφεντικούληδων, και κάτι κλασσικά τζουκ μποξ που λένε ό,τι τραγούδι τους βάλεις, αρκεί να πέφτει το κέρμα.

Κι όλοι αυτοί βεβαίως προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Αλέξη Τσίπρα σαν ένα νέο πολιτικό προϊόν, με όρους καθαρά διαφημιστικούς. Να υπάρχει το φαίνεσθαι, αλλά από πίσω να κρύβεται η ίδια συνταγή, το ίδιο φθαρμένο, ξεπερασμένο και τελικά «ληγμένο» ως προς την ημερομηνία λήξης προϊόν.

Κι επειδή θα με πείτε υπερβολικό και εμμονικό να δούμε και την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Εμένα μου θύμισε κάτι από εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στο ίδιο σκηνικό, μόνο που αυτή τη φορά υποτίθεται πως είναι «πιο ώριμος», «πιο σοφός» και φυσικά… χωρίς ευθύνες για το παρελθόν.

Με λόγο προσεκτικά ισορροπημένο ανάμεσα στο «επιστρέφω» και στο «δεν είχα φύγει ποτέ», ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει να δοκιμάζει ξανά τα νερά. Όχι βιαστικά, άλλωστε η βιασύνη είναι για όσους δεν έχουν ήδη υπάρξει στην εξουσία. Εδώ μιλάμε για μια πιο εκλεπτυσμένη στρατηγική: Δημόσιες παρεμβάσεις, διεθνές προφίλ, και μια διαρκής υπόνοια ότι «κάτι ετοιμάζεται», χωρίς ποτέ να λέγεται ξεκάθαρα τι.

Και βεβαίως με την πρόθυμη «χορηγία» μιας κυβέρνησης ανίκανης να πολεμήσει τον κακό της εαυτό και δίνοντας συνεχώς αφορμές να λέει ο κόσμος «καλύτερα να ψηφίσω Αλέξη ή Μαρία, παρά τον Μητσοτάκη».

Ετσι, λοιπόν, η ιδέα ενός νέου κόμματος αιωρείται σαν trailer που παίζει ξανά και ξανά χωρίς να αποκαλύπτει την υπόθεση. Θα είναι restart; rebranding; sequel; Ή απλώς μια νέα συσκευασία ενός γνώριμου προϊόντος; Το κοινό, πάντως, καλείται να ενθουσιαστεί πριν μάθει το περιεχόμενο.

Κι ενώ οι αναλύσεις μιλούν για «χώρο στο κέντρο-αριστερά» και «πολιτικό κενό», η πραγματικότητα είναι λιγότερο ρομαντική: Πρόκειται για μια προσπάθεια επανατοποθέτησης, με προσεκτική δόση αυτοκριτικής, τόση όση χρειάζεται για να ακούγεται, αλλά όχι τόση που να πονάει.

Στο μεταξύ, κάθε εμφάνιση λειτουργεί σαν υπενθύμιση: Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποσύρθηκε, απλώς κάνει ένα παρατεταμένο διάλειμμα με φόντο διεθνή φόρα και εγχώριες προσδοκίες.

Και ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα κάνει νέο κόμμα, αλλά αν το κοινό είναι έτοιμο για άλλη μια «νέα αρχή» από κάποιον που ξέρει ήδη πολύ καλά το τέλος.

Αλλά ακόμη κι αν είχα μια θετική προδιάθεση για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, σε καμιά περίπτωση δεν θα το προσομοίαζα με ένα «επαναστατικό κίνημα», με ένα «κοινωνικό κίνημα» ή απλά με μια «κοινωνική διεργασία» που συντελείται εδώ και καιρό κάτω από τη μύτη μας.

Δεν είναι δηλαδή ούτε ο Τσίπρας, ούτε το προϊόν που πουλάει, κάτι που εξεγείρει τα πλήθη, που δείχνει έτοιμο να συνταράξει το πολιτικό σκηνικό και να ρίξει την κυβέρνηση.

Το αντίθετο θα έλεγα. Ενας νεόγερος της πολιτικής μπροστά στον οποίον ακόμη και ο «βαρύς» Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει με τον… Μάο που έρχεται να κάνει επανάσταση.

Γιατί εδώ που τα λέμε, η βελόνα στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι κολλημένη, τα στρατηγικά λάθη να είναι πολλά, αλλά είναι και το μόνο κόμμα που κάνει αντιπολίτευση με προτάσεις.

Απέναντι σε αυτό, λοιπόν, το σκηνικό έρχεται ο Αλέξης και με αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ που θα πέρναγε άνετα στο δεκαπενταμελές, λέει «μήπως να ονομάσω το κόμμα ΜΑΡΙΑ».

Παίζοντας προφανώς με το όνομα της άξιας δημοσιογράφου Μαρίας Νικόλτσιου που του πήρε τη συνέντευξη και της Μαρίας Καρυστιανού με την οποία τρέχουν να προλάβουν ποιος θα κάνει πρώτος κόμμα.

Εγώ, πάντως, θα έλεγα του Αλέξη να το ξανασκεφτεί το όνομα και πράγματι βαφτίσει το κόμμα του Μ.Α.Ρ.Ι.Α. και θα του πρότεινα τα αρχικά να σημαίνουν «Μόνιμα Ασαφής Ρίχνω Ιδέες Ατάκτως».

Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο Αλέξης και βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναγίνει πρωθυπουργός. Διότι ο κόσμος έχει διαφορετικά κριτήρια να ψηφίζει, του αρέσει το «παπατζηλίκι», μαγεύεται από τις ατάκες με μηδέν ρεαλισμό και από τις ρηχές πολιτικές αναλύσεις και προτάσεις με απόλυτη ιδεολογική ασάφεια.

Τι είναι λοιπόν ο Τσίπρας σήμερα; Είναι «βαθιά» ριζοσπαστική αριστερά; Είναι μια ώριμη εκδοχή της ευρωπαϊκής αριστεράς; Είναι ολίγον από σοσιαλισμό; Ή είναι ένας βαθύτατα, μέχρι το κόκκαλο συμβιβασμένος πολιτικός, ο οποίος έχει αγκαλιαστεί από την επιχειρηματική κι όχι μόνο διαπλοκή;

Μπορεί να μην είναι τίποτε από όλα αυτά, μπορεί να είναι και όλα μαζί. Διαλέγετε και παίρνετε. Το πολιτικό ράφι έχει τα πάντα…