Πέτρος Παρθένης: Ο Ελληνας «βασιλιάς» του γύρου στην Αμερική που έκανε πραγματικότητα το «american dream»

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής προχώρησε στην αναγόρευση του ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Peter Parthenis σε επίτιμο Διδάκτορα του τμήματος Διοίκησης Τουρισμού της Σχολής Διοικητικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του ιδρύματος. Η τιμητική εκδήλωση έγινε παρουσία του Υφυπουργού Παιδείας Κώστα Βλάση, της αμερικανίδας πρέσβη, Κίμπερλι Γκιλφόιλ και πολλών άλλων.

Και πολλοί αναρωτήθηκαν ποιος είναι αυτός ο επιχειρηματίας. Ομως, το στόρι του Πέτρου Παρθένη (Peter Parthenis) τα έχει όλα: Φτώχεια στην ελληνική επαρχία, μετανάστευση, σκληρή δουλειά, επιτυχία και τελικά πλήρης επιβεβαίωση ότι το αμερικανικό όνειρο το κυνήγησαν και το πέτυχαν αρκετοί πολυμήχανοι Ελληνες.

Ο Πέτρος Παρθένης δεν γεννήθηκε για να πετύχει. Γεννήθηκε για να παλέψει. Και αυτό κάνει την ιστορία του πολύ πιο ουσιαστική από ένα απλό success story της ομογένειας.

Γεννήθηκε το 1945 στη Βόνιτσα της Αιτωλοακαρνανίας, σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές της από τον πόλεμο και τον εμφύλιο. Η ζωή του ξεκίνησε με απώλεια: ο πατέρας του πέθανε μόλις σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή του. Από εκεί και πέρα, η επιβίωση της οικογένειας πέρασε αποκλειστικά στους ώμους της μητέρας του, που μεγάλωσε τον ίδιο και τις δύο αδελφές του μέσα σε συνθήκες που σήμερα δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς.

 

Το σπίτι τους δεν είχε ούτε ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό. Δεν υπήρχε τουαλέτα, ούτε οι στοιχειώδεις ανέσεις. Η καθημερινότητα περιστρεφόταν γύρω από το βασικό ερώτημα: θα υπάρξει φαγητό; Δεν ήταν μια “φτωχική αλλά αξιοπρεπής” ζωή με τη ρομαντική έννοια. Ήταν σκληρή φτώχεια. Από εκείνες που χαράζουν χαρακτήρα, αλλά και περιορίζουν ορίζοντες.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο μικρός Πέτρος δεν μεγάλωσε με μοιρολατρία. Μεγάλωσε με μια έντονη ανάγκη να ξεφύγει. Δεν υπήρχε σχέδιο από την αρχή, αλλά υπήρχε όμως μια βαθιά αίσθηση ότι η ζωή δεν τελειώνει στα όρια ενός χωριού. Αυτή η αίσθηση, μαζί με το πείσμα που του καλλιέργησαν οι στερήσεις, ήταν η πρώτη ύλη της διαδρομής του.

Όταν τελικά πήρε την απόφαση να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν έφυγε ως “έτοιμος επιχειρηματίας” αλλά ως ένας νέος άνθρωπος με τεχνική κατάρτιση και, κυρίως, με τη διάθεση να δουλέψει περισσότερο από όλους. Στην Αμερική δεν τον περίμενε κανείς. Δεν υπήρχε δίχτυ ασφαλείας. Υπήρχε μόνο η πραγματικότητα του μετανάστη: δουλειά, προσαρμογή και συνεχής προσπάθεια.

Εκείνο που ξεχωρίζει στην περίπτωσή του είναι ότι πολύ γρήγορα άρχισε να παρατηρεί, να αναλύει και να σκέφτεται σαν άνθρωπος που θέλει να δημιουργήσει κάτι δικό του.

Η καθοριστική στιγμή ήρθε μέσα από κάτι φαινομενικά ασήμαντο. Στην ελληνική κοινότητα του Σικάγο, όπου δραστηριοποιούνταν πολλά εστιατόρια, υπήρχε ένα επαναλαμβανόμενο πρόβλημα: οι μηχανές γύρου χαλούσαν συχνά και τα ανταλλακτικά έπρεπε να έρχονται από την Ελλάδα. Για τους περισσότερους αυτό ήταν απλώς μια ενόχληση. Για τον Παρθένη ήταν ευκαιρία.

 

Με την τεχνική του γνώση ως μηχανικός, δεν σκέφτηκε πώς να διορθώσει απλώς τις υπάρχουσες μηχανές. Σκέφτηκε πώς να φτιάξει καλύτερες. Και αυτό έκανε. Σχεδίασε και κατασκεύασε πιο ανθεκτικές και λειτουργικές μηχανές γύρου, λύνοντας ένα πρακτικό πρόβλημα με τρόπο δημιουργικό.

Αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Ο γύρος, μέχρι τότε, ήταν κάτι περιορισμένο: ένα παραδοσιακό φαγητό που καταναλωνόταν κυρίως μέσα στην ελληνική κοινότητα. Δεν είχε βιομηχανική υπόσταση, ούτε δυνατότητα μαζικής διάδοσης.

Ο Παρθένης είδε κάτι διαφορετικό. Είδε ότι αν μπορούσε να τυποποιήσει και να αυτοματοποιήσει την παραγωγή, ο γύρος θα μπορούσε να ξεφύγει από τα στενά όρια της εθνοτικής κουζίνας και να μπει στην ευρύτερη αμερικανική αγορά.

Πριν προχωρήσει, έκανε αυτό που κάνουν οι σοβαροί επιχειρηματίες: έλεγξε την αγορά. Οι περισσότεροι του είπαν ότι δεν υπάρχει προοπτική. Ότι ο γύρος δεν θα γίνει ποτέ mainstream προϊόν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ότι οι Αμερικανοί δεν θα τον υιοθετήσουν.

Εκείνος δεν συμφώνησε.

Το 1974 ίδρυσε στο Σικάγο την εταιρεία Grecian Delight. Στην αρχή, ήταν κυριολεκτικά μια one-man operation. Έκανε τα πάντα μόνος του: παραγωγή, πωλήσεις, διανομή. Δεν υπήρχε πολυτέλεια για λάθη. Κάθε απόφαση είχε βάρος.

Η καθοριστική του κίνηση ήταν η εισαγωγή της αυτοματοποίησης στην παραγωγή γύρου. Μετέτρεψε ένα χειροποίητο, ασταθές προϊόν σε ένα τυποποιημένο, ποιοτικά σταθερό και μαζικά παραγόμενο τρόφιμο. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για κάτι που μέχρι τότε δεν ήταν εφικτό: τη διάθεση του γύρου σε μεγάλη κλίμακα.

Από εκεί και πέρα, η ανάπτυξη ήταν σταδιακή αλλά σταθερή. Η εταιρεία δεν εκτοξεύθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Μεγάλωσε μέσα από συνεχή βελτίωση, επέκταση και στρατηγικές συνεργασίες. Ο γύρος άρχισε να εμφανίζεται σε όλο και περισσότερα σημεία: εστιατόρια, αλυσίδες, πανεπιστήμια, χώρους μαζικής εστίασης.

Τεράστια γκάμα προϊόντων

Με τον καιρό, η Grecian Delight δεν περιορίστηκε στον γύρο. Εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους προμηθευτές μεσογειακών προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια τεράστια γκάμα που περιλαμβάνει πίτες, ντιπ, φαλάφελ και άλλα προϊόντα. Η παρουσία της επεκτάθηκε σε δεκάδες χιλιάδες σημεία πώλησης.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της πορείας της εταιρείας είναι η σταθερότητά της. Δεν πρόκειται για μια επιχείρηση που γνώρισε ακραία σκαμπανεβάσματα αλλά χαρακτηρίζεται από συνεχή ανάπτυξη και οικονομική πειθαρχία σε βαθμό που, όπως αναφέρεται, δεν έχει καταγράψει ζημιογόνες περιόδους.

Σήμερα, η εταιρεία παράγει πάνω από 350 προϊόντα που πωλούνται σε περισσότερα από 50.000 σημεία στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό. Διαθέτει τρεις μεγάλες εγκαταστάσεις παραγωγής στο Σικάγο και απασχολεί σχεδόν χίλιους εργαζομένους.

 

Το 2020 η Grecian Delight συγχωνεύτηκε με την Kronos, μια άλλη κορυφαία εταιρεία στον κλάδο των ελληνικών και μεσογειακών προϊόντων. Η συγχώνευση αυτή επέτρεψε στην εταιρεία να επεκτείνει περαιτέρω την παρουσία της και να ενισχύσει την ηγετική της θέση στην ελληνική και μεσογειακή κουζίνα. Ο στόχος της οικογένειας Παρθένη και των επενδυτικών εταίρων ήταν να δημιουργήσουν μια εταιρεία που θα κυριαρχεί στον κλάδο και θα φέρνει τις μεσογειακές γεύσεις στα τραπέζια παγκοσμίως.

Παρά την επιτυχία του, ο Παρθένης δεν αποκόπηκε ποτέ από την Ελλάδα. Η Βόνιτσα είναι το σημείο αναφοράς του. Επιστρέφει συχνά, διατηρεί δεσμούς και κουβαλά την ταυτότητά του σε κάθε επίπεδο της ζωής και της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Η αναγνώριση που έλαβε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, με την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα, λειτουργεί σαν μια συμβολική επιστροφή. Όχι απλώς ενός επιτυχημένου επιχειρηματία, αλλά ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από το απόλυτο μηδέν και κατάφερε να επηρεάσει έναν ολόκληρο κλάδο σε μια ξένη χώρα.

Η παρουσία διεθνών προσωπικοτήτων στην τελετή δεν αλλάζει την ουσία της ιστορίας του. Αυτό που την καθορίζει είναι η διαδρομή: από ένα σπίτι χωρίς ρεύμα στη Βόνιτσα, σε μια βιομηχανία που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο καταναλώνεται ένα ελληνικό προϊόν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα από την πορεία του Πέτρου Παρθένη, δεν είναι απλώς ότι “πέτυχε”. Είναι ότι είδε κάτι που οι άλλοι δεν είδαν — και είχε την επιμονή να το υλοποιήσει, ακόμη κι όταν όλα έδειχναν ότι δεν αξίζει.

Και αυτή είναι, τελικά, η πιο αυθεντική μορφή του αμερικανικού ονείρου.

Διαβάστε επίσης:

Γιώργος Στάσσης: Θα επεκτείνουμε την γκάμα των προϊόντων στα ΔΕΗ stores- Τα σχέδια για τη λιανική
Αριστείδης Πίττας (Eurobulk): Η σκληρή δουλειά για να φτιάξει τον στόλο του και μια ζωή χωρίς πολυτέλειες – «Δεν έχω σκάφη και αεροπλάνα»