Τούτες τις ημέρες οι ενδείξεις υποστηρίζουν πως ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει το μεγάλο βήμα. Το νέο κόμμα του δεν θα έχει καμία σχέση ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τη Νέα Αριστερά, θα είναι αυτόνομο—διότι μόνο έτσι μπορεί να ισχυριστεί πως έχει αποκοπεί από το σημερινό αντιπολιτευτικό μπάχαλο και, κυρίως, από το παρελθόν του.

Το κίνητρο είναι πολύ ισχυρό για να αγνοηθεί από ένα «πολιτικό ζώο» όπως ο Αλέξης Τσίπρας.

Βλέπει μία κυβέρνηση που βάλλεται πανταχόθεν, τον πληροφορούν εμπιστευτικά πως ακολουθούν νέα σκάνδαλα, εξανίσταται πως κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Άσε που η άνοδος της Ζωής Κωνσταντοπούλου του προξενεί…φλύκταινες!

Δεν θα επιδιώξει –και δεν θα περιμένει—την πρωτιά. Θα το «παίξει» όπως Ανδρέας Παπανδρέου του 1977. Αξιωματική αντιπολίτευση θα επιδιώξει να είναι. Κι αν τα νούμερα το επιτρέψουν μπορεί να προσδοκά να παρασύρει το ΠΑΣΟΚ (ως τρίτο κατά τεκμήριο κόμμα) σε μία μορφή συγκυβέρνησης—παραβλέποντας το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι Πάνος Καμμένος.

Το rebranding του Τσίπρα απαιτεί την εμφάνιση του ως statesman. Όποιος άκουσε την ομιλία του στο συνέδριο του Economist μπορεί εύκολα, άμεσα, τάχιστα, να κατανοήσει την διαφορά. Δεν ήταν πολέμιος, ήταν ήρεμος. Δεν εκστόμισε ακρότητες, μίλησε με μετριοπάθεια. Δεν ήταν συγκρουσιακός, περισσότερο εμφανίστηκε ως συγκαταβατικός. Έκανε την κριτική του και πρόσφερε δομημένο όραμα. Δεν έχει σημασία αν ακούστηκαν μόνο κοινοτυπίες. Σημασία είχε ότι ήταν οι σωστές κοινοτυπίες, με σύγχρονη ορολογία.

Κατά μία έννοια ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο σωτήρας της αριστεράς, η οποία με την αποχώρηση του από την ενεργό πολιτική, διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Το εγχείρημα είναι δύσκολο. Το 2015 δεν επαναλαμβάνεται. Έτσι, σχεδόν, αναπόφευκτα, ο rebranded Τσίπρας θα στραφεί στην κεντροαριστερά. Αυτό, εξάλλου, απαιτεί το νέο του προφίλ. Η σύγκρουση θα είναι επίσημα τριμέτωπη –με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. – στην ουσία και στην πράξη θα είναι διμέτωπη –με το ΠΑΣΟΚ.

Στην βάση αυτή εξηγείται και η αναφορά στο 1977. Σε πρώτο στάδιο – εδώ συντετμημένο—ο Τσίπρας διαλύει τα γκρουπούσκουλα της Aριστεράς και αναλαμβάνει ως ο νέος ηγέτης που θα αντιπαρατεθεί με τον Μητσοτάκη. Δύσκολο να συμβεί το 2027, πολύ εύκολο 2 ή 3 χρόνια αργότερα. Διότι, το 2030 θεωρείται ορόσημο που ο Μητσοτάκης δεν θα ξεπεράσει. Το 2030 ποιος θα θυμάται το 2015 – που ο Αλέξης ήδη αποδομεί εξάλλου;

Ο κίνδυνος, βέβαια, είναι να βγει το 2027 τρίτο κόμμα, πίσω από το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό, ο Τσίπρας αντιγράφει την περίφημη τριγωνοποίηση του Μητσοτάκη – με αριστερή στροφή.

Από την ομιλία του προέκυψε ότι ο σχεδιασμός του δεν είναι με αναφορά μόνο στη μανιχαϊστική διάσταση «Αριστερά-Δεξιά» αλλά και στα επιμέρους ακροατήρια που σχηματίζονται, συνέρχονται, συν-ενεργούν ανάλογα με το θέμα—όπως για την μετανάστευση, την κλιματική κρίση, την τεχνολογία. Που είναι η ιστορική ταυτότητα της Aριστεράς;