Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Λαμβάνοντας, όμως, υπόψη την μακροχρόνια άκαμπτη στρατηγική του Ισραήλ σε συνδυασμό με την στρατιωτική του ισχύ, οι πιθανότητες είναι πλέον πως όντως θα αλλάξει ριζικά το τοπίο στην περιοχή αυτή που δεν μπορεί ποτέ να βρει ησυχία.

Ίσως, μεταξύ άλλων, να ευθύνονται γι’ αυτό οι υφέρπουσες αλλά και οι φανερές θρησκευτικές διαστάσεις με όλες τις πολιτισμικές  προεκτάσεις τους.

Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν θα δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα, με όλο τον θρησκευτικό ζήλο που χαρακτηρίσει τις ηγεσίες του.

Πλην, όμως, είναι ένα καθεστώς που τώρα θα χάσει έναν σημαντικό πόλεμο, ενώ έχει ήδη χάσει την στήριξη μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών του.

Η επιβίωση του είναι εξαιρετικά αμφίβολη – ακόμη κι αν υποχρεωθεί να τερματίσει με σκληρές εγγυήσεις και συχνές σε βάθος επιθεωρήσεις το πυρηνικό του πρόβλημα.

Το κάλεσμα του Τραμπ να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι για το θεαθήναι. Η Δύση συνολικά δεν πρόκειται ποτέ ξανά να εμπιστευτεί διαβεβαιώσεις του Ιράν ότι εγκαταλείπει τον στόχο απόκτησης πυρηνικών όπλων. Κι αν, παρ’ ελπίδα η Δύση το ξεχάσει είναι βέβαιο πως το Ισραήλ θα είναι εκεί να της το θυμίσει.

Το Ισραήλ, με την συμφωνία των ΗΠΑ, έχει ουσιαστικά καταστρέψει τον άξονα τρομοκρατίας Ιράν- Χεζμπολά-Χαμάς-Χούθι. Η αναγκαστικά επαμφοτερίζουσα στάση της Δύσης απέναντι στην Τουρκία άφησε έδαφος για τις γνωστές εξελίξεις στην Συρία.

Και πάλι, όμως, το νέο καθεστώς τελεί υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ – όχι της Τουρκίας όπως βιαστικά συμπεραίνεται.

Το χέρι φιλίας του Τραμπ είναι μάλλον θανάσιμος εναγκαλισμός για τον Αχμέντ αλ-Σάραα—σιγά να μην αφήσουν οι ΗΠΑ τους τζιχαντιστές ανεξάρτητους.  

Οι εξελίξεις αυτές αποδυναμώνουν την Ρωσία (που στήριζε το Ιράν) και που τώρα έχει χάσει τα ερείσματα της και στην Συρία.

Οι ίδιες εξελίξεις θα οδηγήσουν αρκετά σύντομα σε εκεχειρία Ρωσίας-Ουκρανίας, με την δεύτερη υποχρεωτικά να χάνει μεγάλο μέρος των εδαφών που έχει κατακτήσει η πρώτη.

Με αυτό το μέτωπο να κλείνει έτσι σε δεύτερο στάδιο, η εδώ και 200 χρόνια έχθρα Ρωσίας-Τουρκίας θα περάσει σε νέα φάση που δεν θα διακρίνεται από αμοιβαίες ευφρονήσεις.  

Το μεγάλο ερωτηματικό, λοιπόν,  είναι η Τουρκία. Έχοντας συνταχθεί με τον άξονα της τρομοκρατίας θα υποχρεωθεί τώρα να αναθεωρήσει την στάση της.

Έχοντας προβληθεί ως ηγέτης του νέο-μουσουλμανικού κόσμου, ήδη αντιμετώπισε την έχθρα του Αραβικού κόσμου και τώρα θα υποχρεωθεί να αναδιπλωθεί και σ’ αυτόν τον τομέα.

Έχοντας συμπεριφερθεί ως  αναθεωρητική δύναμη – με ιδιαίτερη αναφορά στην Ελλάδα –τώρα θα κληθεί να αποσαφηνίσει την θέση της, και δεν θα είναι σε όφελος της Γαλάζιας Πατρίδας.

Οι έντονες αντιδράσεις της Τουρκίας κατά του Ισραήλ αντανακλούν την συνειδητοποίηση ότι με την πτώση του τρομοκρατικού  Ιράν η Τουρκία χάνει—σιγά να μην κόπτεται ο Ερντογκάν για το διεθνές δίκαιο, που ο ίδιος δεν διστάζει να καταπατεί όταν τον συμφέρει. 

Η ιδέα ότι με την αποδυνάμωση του μουλάδων θα ανοιχτεί έδαφος που θα επιτρέψει στην Τουρκία να αυξήσει την επιρροή της, δεν λαμβάνει υπόψη στον αναγκαίο βαθμό την έχθρα του Αραβικού κόσμου κατά του Οθωμανισμού, τις προσωπικές αντιπάθειες που έχει δημιουργήσει ο πρόεδρος της Τουρκίας με τις προσβλητικές, αμετροεπείς, ακραίες δηλώσεις του, την γεωπολιτική πραγματικότητα της Δύσης που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την έχθρα του προς το Ισραήλ.

Σύμφωνα με αμερικανικά think tanks η αποκαθήλωση του Ερντογκάν έχει ξεκινήσει έτσι κι αλλιώς.  Θα είναι η μετάβαση ήπια ή θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει το φάντασμα του εξωτερικού εχθρού για να γραπωθεί στην εξουσία ή και να διαπραγματευτεί τους όρους της αποχώρησής του;

Για την ταυτότητα του εξωτερικού εχθρού δεν χρειάζεται σε βάθος έρευνα. 

Διαβάστε επίσης: 

Νέα επικοινωνία Τραμπ-Ερντογάν για το Μεσανατολικό – Τι ειπώθηκε

Ποιοι είναι οι 9 κορυφαίοι Ιρανοί πυρηνικοί επιστήμονες που σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά

Τραμπ: Απέρριψε ισραηλινό σχέδιο για τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, λένε Αμερικανοί αξιωματούχοι