Ένα άδικο μέτρο είναι άραγε λιγότερο άδικο όταν αφορά ισχνή μειονότητα; Όταν μια πολιτική απόφαση θίγει πολύ κόσμο, γίνεται θέμα συζήτησης στη δημόσια σφαίρα, βρίσκει παρτιζάνους και θα δημιουργεί φασαρία. 

Ένα άδικο μέτρο, μια νομοθετική παράλειψη, ένα στραβοπάτημα σε κρατικούς χειρισμούς δημιουργεί συγκίνηση όταν αφορά κοινωνική ομάδα από το περιθώριο, το μηδέν τοις εκατό, όταν θίγονται συμφέροντα μειονότητας υπό την προστασία ακτιβιστών.

Τί γίνεται όμως στην περίπτωση αδικίας σε βάρος του 1% των φορολογουμένων και μάλιστα των πιο ευκατάστατων; Θα μου πείτε, γιατί δεν ασχολούμαι με τη μεγάλη εικόνα, με το σχέδιο για τις ελαφρύνσεις, με τις αναβαθμίσεις, με το δημόσιο χρέος; Επειδή οι αρχές κρύβονται στη λεπτομέρεια. Αν η κυβέρνηση θέλει δίκαιη φορολόγηση, θα την καταστήσει δίκαιη με κοινές αρχές για όλους.

Υπάρχει εύγλωττο παράδειγμα από τη φορολόγηση στο εισόδημα από ενοίκια. Αναφερόμαστε στον συντελεστή 45%, δηλαδή μισά-μισά με το κράτος. Ναι, είναι ανθυπολεπτομέρεια που δεν αφορά τον μικροσυνταξιούχο, τον χαμηλοσυντήρητο, τον υπάλληλο που νιώθει ταχυπαλμία ανοίγοντας λογαριασμό ρεύματος, τον ελεύθερο επαγγελματία που ζει με κέρματα την τελευταία εβδομάδα του μήνα.

Καταλαβαίνουμε ότι το ενδιαφέρον εστιάζεται σε όσους βγαίνουν από την κρίση, όσους προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Υπάρχει όμως και το 1% που, έχοντας υψηλό εισόδημα, αδικείται. Εντούτοις η αδικία αντί συμπάθειας δημιουργεί χαιρεκακία. Ποιος θα πάρει το μέρος εκείνου που ζει «από τα έτοιμα» και δηλώνει ενοίκια 35 ή 50 χιλιάρικα το χρόνο; Επεκτείνεται η χολή σε όσους έχουν υψηλό μισθό. Μια αταβιστική προσέγγιση οδηγεί στο σκεπτικό ότι πήγαν σε καλό πανεπιστήμιο επειδή μπορούσαν να πληρώσουν τα δίδακτρα, ανέβηκαν στην ιεραρχία επειδή ήταν γλείφτες, πήραν διευθυντική θέση επειδή έπιναν το αίμα του εργάτη. Ακόμη κι αν ισχύουν όλα αυτά, μαζί και συνδυαστικά, παραμένει η αδικία του συντελεστή φορολόγησης.

Δεν ξέρουμε πόσοι έχουν τέτοια εισοδήματα, ξέρουμε μόνο πόσοι τα δηλώνουν. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Σε σύνολο έξι εκατομμυρίων φορολογουμένων με βασική πηγή εισοδήματος το μισθό ή τη σύνταξη, περίπου 125.000 άτομα ξεπερνούν το όριο των 42.000 ευρώ ατομικού εισοδήματος. Αντί να χαρούν τους καρπούς της προσπάθειας ή της κληρονομιάς, πρέπει να τα μοιραστούν με το κράτος. Θα πάρει τα λεφτά και θα τα κάνει επιδόματα για όσους βρίσκονται κάτω από το ραντάρ. Δεν λέει κανείς να μην υπάρχει κοινωνική συνοχή, να μην δίνονται επιδόματα διακοπών, υπολογιστών, θέρμανσης και οτιδήποτε άλλο επινοήσει η κυβέρνηση. Όχι όμως στην αρπαγή του 45%.

Αν θέλει η κυβέρνηση σώνει και καλά να αφαιμάξει τα υψηλά εισοδήματα, ίσως να ανεβάσει το όριο. Να είναι στις 65.000 ευρώ, στις 85.000 και παραπάνω. Να μην κόβονται τα πόδια όποιου ψηλώσει λίγο παραπάνω από το μέσο όρο.

Διαβάστε επίσης

Τι έκανε ο Αρίστος Δοξιάδης με τα ξενόγλωσσα βιβλία