Παρακολουθώ εδώ και ημέρες, αλλά ιδιαίτερα μετά την Eurovision όλα τα μέσα ενημέρωσης να ασχολούνται με τον Ακύλα και την ελληνική υποψηφιότητα.

Πέρα από το γεγονός ότι όλοι εμείς πληρώνουμε για όλη αυτή την ανοησία, δεν μπορώ παρά να μην κατακρίνω αυτή την υπερβολή στα όρια της παράνοιας.

Δεν είναι πρόβλημα ο Ακύλας. Καλό παιδί, να τον κεράσουμε μια πάστα, ειλικρινές χαμόγελο, ενδεχομένως και καλός καλλιτέχνης που θα τον δούμε σε καμιά νυχτερινή πίστα να κάνει support σε κάποιο «μεγάλο» αοιδό.

Όχι, δεν είναι πρόβλημα ένα παιδί που θέλει να κυνηγήσει το όνειρό του, το δικό του, το προσωπικό κι όχι μιας ολόκληρης χώρας.

Πρόβλημα είναι η κοινωνία που έχει ανάγκη να κατασκευάζει «ήρωες» από το τίποτα. Να στήνει κάμερες στα αεροδρόμια, να μιλά για «εθνική υπερηφάνεια» και «φως που έφερε στην Ελλάδα» επειδή κάποιος εμφανίστηκε σε ένα τηλεοπτικό πανηγύρι με φώτα, γκλίτερ και χορογραφίες των τριών λεπτών.

Ενας τύπος στα όρια του κλόουν (ή μπορεί και να τα ξεπέρασε κι αυτά), ντυμένος αστεία, φορώντας και πλασάροντας κάτι σκούφους – σκυλιά, κάνοντας γκριμάτσες αστείες και κωλοτούμπες λες και βρίσκεται σε τσίρο.

Και το ερώτημα είναι: Πώς ακριβώς τιμήθηκε η Ελλάδα; Με τι έργο; Με ποια προσφορά; Με ποιο αποτύπωμα στην κοινωνία, στην επιστήμη, στην παιδεία, στον πολιτισμό; Από πότε η συμμετοχή στη Eurovision αντιμετωπίζεται σαν εθνική αποστολή; Από πότε ένα τηλεοπτικό σόου έγινε υπόθεση σχεδόν κρατικής σημασίας;

Κάπου έχουμε χάσει εντελώς τη μπάλα ως κοινωνία. Αποθεώνουμε την εικόνα και αδιαφορούμε για την ουσία. Δίνουμε ώρες τηλεοπτικού χρόνου σε ποπ περσόνες της στιγμής, ενώ οι άνθρωποι που πραγματικά κρατούν όρθια τη χώρα περνούν σχεδόν αόρατοι.

Επιστήμονες που διακρίνονται στο εξωτερικό. Γιατροί που λιώνουν στα νοσοκομεία. Μηχανικοί, ερευνητές, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι που δίνουν καθημερινές μάχες χωρίς κάμερες και χειροκροτήματα. Παιδιά που αριστεύουν, που παλεύουν, που χτίζουν κάτι ουσιαστικό για το μέλλον τους. Αυτοί δεν έχουν υποδοχές στο αεροδρόμιο. Δεν τους κυνηγούν μικρόφωνα. Δεν γίνονται πρώτο θέμα στα πρωινάδικα.

Αντίθετα, έχουμε φτάσει στο σημείο να παρουσιάζεται ως πολιτιστικός θρίαμβος μια βιομηχανία εύπεπτης κατανάλωσης, με τραγούδια που ξεχνιούνται σε μια εβδομάδα και εικόνες σχεδιασμένες αποκλειστικά για viral αποσπάσματα και τηλεθέαση. Μια ποπ υποκουλτούρα φτιαγμένη για δυο ώρες ξεφάντωμα και μετά περισπούδαστες αναλύσεις από τηλεριαλιτζούδες που πουλάνε «συγκίνηση», «μήνυμα» και «εθνική επιτυχία».

Το πιο θλιβερό δεν είναι καν η υπερβολή των καναλιών. Τα κανάλια πάντα θα πουλήσουν ό,τι φέρνει νούμερα. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι μια ολόκληρη κοινωνία φαίνεται να έχει αποδεχθεί πως η επιτυχία μετριέται πλέον με views, hashtags, τηλεοπτικά πλάνα και followers. Σαν να μην έχει σημασία τι παράγεις, τι προσφέρεις ή τι αφήνεις πίσω σου.

Σαν όλα να κινούνται γύρω από έναν κακόγουστο μικρόκοσμο. Και κάπως έτσι μεγαλώνουν γενιές ανθρώπων που μαθαίνουν να αποθεώνουν το εφήμερο, το ψεύτικα λαμπερό, το επιφανειακό.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό. Ή γιατί απέχουν από τα κοινά. Μα γιατί νιώθουν ότι εδώ δεν επιβραβεύεται η αξία αλλά ο θόρυβος. Και ο θόρυβος από τους τενεκέδες ξέρετε είναι εκκωφαντικός.

Όταν μια ολόκληρη χώρα συγκινείται περισσότερο με ένα τρίλεπτο τηλεοπτικό γεγονός παρά με μια επιστημονική διάκριση, μια καινοτομία, μια πραγματική υπέρβαση ζωής, τότε υπάρχει πρόβλημα

Δεν είναι κακό να διασκεδάζεις. Ούτε να κάνεις την πλάκα σου. Ούτε να αφήνεις τον εαυτό σου για λίγο να ξεφεύγει από το σοβαρό.

Κακό είναι να μπερδεύεις τη διασκέδαση με την αξία.

Να βαφτίζεις «ήρωες» ανθρώπους που απλώς εξυπηρετούν μια βιομηχανία θεάματος, την ώρα που οι πραγματικοί άξιοι αυτής της χώρας παλεύουν στη σιωπή.

Κακό είναι να ασχολείσαι επί μακρόν με το τίποτε και το απόλυτο μηδέν.

Μια κοινωνία που χειροκροτεί πιο δυνατά το glitter από τη γνώση, την προσπάθεια και τη δημιουργία, δεν έχει πρόβλημα πολιτισμού.

Έχει πρόβλημα προτεραιοτήτων. Και ξέρετε, δεν έχουμε ανάγκη από τηλεοπτικούς σωτήρες της κακιάς ώρας.

Εχουμε ανάγκη από πρότυπα.