Ζούμε παράδοξες ημέρες. Ναι, τα Τέμπη εξέφρασαν την βουβή αγανάκτηση της κοινωνίας. Τώρα, γιατί η έλλειψη νταντούκας στο Σύνταγμα κάνει το συναίσθημα βουβό, ομολογώ δεν μπορώ να το καταλάβω. Η συγκεκριμένη έκφραση ακούγεται ωραία, όμως.

Ναι έχουμε και την Σαντορίνη. Εκεί ούτε ο αέρας δεν είναι βουβός, όπως εξηγεί γνωστός και καταρτισμένος επιστήμονας, πολύ περισσότερο βουβά δεν τα ΜΜΕ που έχουν στην κυριολεξία ξετινάξει το θέμα. Κι αν δεν φοβόμουνα,  βλέποντας τηλεόραση και διαβάζοντας τα έντυπα. θα είχα πανικοβληθεί,

Το περιβάλλον αυτό, της καταστροφής στα Τέμπη και της δυνητικής καταστροφής στην Σαντορίνη εκμεταλλεύεται ο πολιτικός κόσμος για να προκύψουν κομματικά οφέλη. Στην σύγχρονη εποχή όπου οι ηθικές αξίες των πέντε τελευταίων αιώνων έχουν αντικατασταθεί από την woke culture, κι αυτή η εκμετάλλευση ίσως να είναι θεμιτή.

Το ΠΑΣΟΚ έχει βάλει τα δυνατά του και χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμο κοινοβουλευτικό όπλο σε συνδυασμό με ηχηρές δημόσιες εμφανίσεις στελεχών του για να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση. Πρόκειται για την κομματική εκμετάλλευση μίας τραγωδίας, που καλύπτεται από τον μανδύα της ανθρώπινης συμπόνοιας. Στην ουσία είναι άσκηση σε διμέτωπο αγώνα, καθώς το ΠΑΣΟΚ  επιχειρεί να αποδομήσει ταυτόχρονα την διαχειριστική επάρκεια και την ηθική της κυβέρνησης και να περιορίσει την κομματική εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην προσπάθεια αυτή το κόμμα της κατά τεκμήριο αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέρχεται σε ακραίες μεθόδους. Η πρόταση για προανακριτική όταν δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η συγκέντρωση των στοιχείων δείχνει κομματικό άγχος. Η ακόμη πιο ακραία πρόταση (που αιωρείται) για κατάθεση πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, επιβεβαιώνει το άγχος αλλά ταυτόχρονα παρασύρει το κόμμα σε πεδία μάχης, κοινοβουλευτικά και μη,  που θα οδηγήσουν σε ήττα.

Για Ν.Δ. ο τρόμος της Σαντορίνης προσφέρεται ως πρώτης τάξης ευκαιρία για να φανεί αυτή ακριβώς η τεχνοκρατική-διαχειριστική ικανότητα της, παράλληλα με την ικανότητα της κυβέρνησης να εστιάσει στον ανθρώπινο φόβο και να τον απαλύνει. Δεν χρειάζεται να πει πολλά. Οι προετοιμασίες για την αντιμετώπιση της καταστροφής, αν και όταν έρθει, μιλάνε από μόνες τους. Ουαί κι αλίμονο όμως, αν αποδειχθούν ανεπαρκείς.

Δύο καταστροφές κονταροχτυπιούνται για την προσοχή του πολίτη. Αναρωτιέμαι ποιο θα είναι τελικά το αποτέλεσμα; Θα χάσει ο πολίτης το ενδιαφέρον του για τις καταστροφές ή για τα κόμματα;

Διαβάστε επίσης

Γιατί δεν καταλαβαίνουν οι ταγοί μας τι θα πει «καθημερινότητα»;