Για τον Τραμπ το θέμα της Ελλάδας είναι περίπου ανύπαρκτο.

Έτσι κι αλλιώς ότι ήταν να γίνει έγινε από τον Πάιατ: έφερε την συμμαχία των δύο χωρών σε στρατηγικό επίπεδο. Στην βάση αυτή,  ως θέμα αμφιβάλλω αν η χώρα μας θα είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα του αρμόδιου για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις υφυπουργού κάτω από τον Ρούμπιο. Εκτός κι αν…. Εκτός κι αν τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ συγκρουστούν με τον αναθεωρητισμό του Ερντογκάν και η προσωπική συμπάθεια μεταξύ Τραμπ και Τούρκου προέδρου δεν θα μπορέσει να την κατευνάσει με μία συμβιβαστική λύση.

Η σχέση Ελλάδα- ΗΠΑ μπορεί, έτσι, να παιχτεί στο γήπεδο της Συρίας, των Κούρδων και του Ισραήλ. Με τα υπάρχοντα στρατιωτικά και στρατηγικά δεδομένα και λαμβάνοντας υπόψη την σχέση του ίδιου του Τραμπ με τον Ερντογκάν, που κάθε άλλο παρά ανέφελη ήταν, για να βρεθούμε στην θέση του χαμένου θα χρειαστεί ανατροπή σε έκταση που δεν μπορεί σήμερα πραγματικά να εκτιμηθεί.

Αυτό δεν σημαίνει, όμως, και εφησυχασμό εκ μέρους μας. Σε μία σύγκρουση της Τουρκίας  με τις ΗΠΑ (που δεν είναι απίθανη) η πρώτη μπορεί να επιδιώξει ως αντιπερισπασμό  να την εξάγει, δημιουργώντας προβλήματα στην Ελλάδα. Ο Τραμπ είναι προβλέψιμα απρόβλεπτος αλλά όσο και να παίρνει αποστάσεις από αυτό, υπάρχει πάντα το βαθύ κράτος των ΗΠΑ. Κι εκεί τα συμφέροντα δεν αλλάζουν. Αν μην τι άλλο, ο νέο-ιμπεριαλισμός του Τραμπ, αυτό αντανακλά: την πρωτοκαθεδρία των συμφερόντων της Αμερικής. Ο Ερντογκάν, από την πλευρά του βαδίζει σταθερά στον δρόμο της Οθωμανικής αναβίωσης. Δύσκολα θα τον εγκαταλείψει—τον εμποδίζουν οι πεποιθήσεις του, η ηλικία του, και εσωτερικοί παράγοντες που σχετίζονται με την αντιπολίτευση και την κούραση του λαού από την δικτατορία του.

Στο πλαίσιο αυτό, η ειρηνική συνύπαρξη Ελλάδας-Τουρκίας θα είναι στην καλύτερη περίπτωση σε τεντωμένο σχοινί, ενώ το Κυπριακό θα συνεχίσει να αποτελεί πιόνι σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό και εθνολαϊκό αφήγημα – χωρίς λύση πέρα από μονομερείς αποφάσεις που ενδέχεται να λάβει η Τουρκία.  Επομένως, η Ελλάδα άριστα πράττει που εκσυγχρονίζει την αμυντική της ισχύ – μακάρι να μπορούσε να αφιερώσει πρόσθετους πόρους.

Στο εσωτερικό πολιτικό παιγνίδι το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κάνει ότι μπορεί για να διευκολύνει την ζωή της Ν.Δ. και της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Πολλοί θεωρούν πως ο κατακερματισμός των δυνάμεων είναι κατά της Ν.Δ. Θα προτιμούσα να επιφυλαχθώ. Από μία άλλη άποψη θα είναι υπέρ της την στιγμή της κάλπης. Διότι, τότε η σύγκριση με τις ευρωεκλογές θα αποδειχθεί  (όπως έχουμε ξανά και ξανά υποστηρίξει) λαθεμένη. Στις εκλογές τίθεται θέμα κυβερνησιμότητας. Και ποιος θα είναι αυτός που θα κυβερνήσει αν όχι η Ν.Δ.;

Το ΠΑΣΟΚ που συναγωνίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ για την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης;  Κάποιο συνονθύλευμα κομμάτων της άκρας δεξιάς ή της άκρας αριστεράς; Προφανώς και όχι. Όσο η Ν.Δ. είναι σε πρώτη θέση και μάλιστα με τόσο μεγάλη διαφορά από το δεύτερο κόμμα, τόσο το άγχος συνολικά της αντιπολίτευσης μεγαλώνει, τόσο η πρόκληση διογκώνεται, τόσο το μέλλον διαγράφεται απαισιόδοξο. Διότι κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα δεν προκύπτει.

Κατά μία έννοια το ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένο. Δείχνει τον καλό του εαυτό επισημαίνοντας προβλήματα, προτείνοντας λύσεις και ισχυριζόμενο στην συνέχεια πως αυτό σύρει την κυβέρνηση. Ταυτόχρονα δεν κρύβει σε καμία περίπτωση την έχθρα που εκτρέφει προσωπικά για τον πρωθυπουργό. Ερώτημα: αρκεί αυτή η στρατηγική για να πάρει την εξουσία στα χέρια του; Θα έλεγα όχι, πολύ απλά επειδή έτσι εξακολουθεί να μην αυτοπροσδιορίζεται.

Ας μην εθελοτυφλούμε. Το πολιτικό παιγνίδι είναι στα χέρια της Ν.Δ. για να το χάσει – αν το επιλέξει. Και η επιλογή της μπορεί να έρθει έμμεσα αν εξακολουθήσει να αγνοεί το βαθύτερο νόημα της καθημερινότητας του πολίτη. Υπάρχουν πασίγνωστα χρόνια προβλήματα και η επίλυση τους επιδιώκεται όταν με κάποιο πάντα αρνητικό γεγονός έρχονται στην άμεση, ενίοτε σκανδαλοθηρική, επικαιρότητα. Λυπάμαι, αλλά τότε, πολιτικά είναι πολύ αργά. Τόσο δύσκολο είναι να τα καταγράψει, ξανά, ναι ξανά, το επιτελικό κράτος και να λειτουργήσει προκαταβολικά, προληπτικά, διαρθρωτικά; Είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα κατανομής βαρών, χρονοδιαγραμμάτων και απόδοσης ευθυνών. Δεν μπορεί η επικέντρωση να είναι μόνο στην οικονομία όπου γίνεται σοβαρή δουλειά από τον Κωστή Χατζηδάκη ή στην δικαιοσύνη με τον Γιώργο Φλωρίδη.  Σε ορισμένους άλλους τομείς επικρατεί μπάχαλο – με επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, τεράστια γραφειοκρατία, ανυπολόγιστες καθυστερήσεις, άγνοια, προχειρότητα, σύγκρουση συμφερόντων.

Τα δύο χρόνια μέχρι τις εκλογές έχουν μεταρρυθμιστικό και πολιτικό βάθος – αρκεί να τεθούν οι ορθές για την εποχή μας προτεραιότητες  και να λαμβάνονται ουσιαστικές και εφαρμόσιμες αποφάσεις — όπως αποδεικνύει διαρκώς ο Νίκος Δένδιας.

Η αντιπολίτευση δεν πείθει. Η ετυμηγορία για την πιθανή αυτοδυναμία της Ν.Δ. είναι στην κόψη του ξυραφιού. Η Ν.Δ. αποφασίζει.

Διαβάστε επίσης

Σε τίποτα δεν χρησιμεύουν πλέον οι επόμενες ψηφοφορίες για την Προεδρία