Καμία εξουσία δεν μπορεί να στηριχθεί επ’ αόριστον στη βία και στον αφανισμό της αντίπαλης πλευράς. Η περίπτωση της Γάζας αποδεικνύει ακριβώς αυτό: όσο ο πόλεμος διαιωνίζεται, τόσο εντονότερη γίνεται η απαίτηση για την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Από το στρατόπεδο της Χαμάς μέχρι τα πολιτικά γραφεία της Ευρώπης, από τα πεζοδρόμια των λαών μέχρι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, το πολιτικό αίτημα είναι σαφές: σύσταση κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους.

Οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίζονται και το ανθρώπινο κόστος είναι ανυπολόγιστο. Οι εικόνες παιδιών που λιμοκτονούν, σπιτιών, νοσοκομείων, σχολείων που κατεδαφίστηκαν, έχουν γονατίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι του Ισραήλ φαίνονται πλέον να επανεξετάζουν τη στάση τους. Χώρες που επί δεκαετίες ήταν επιφυλακτικές ως προς κάθε μορφή άσκησης πίεσης προς την ισραηλινή ηγεσία εμφανίζονται διατεθειμένες να επανακαθορίσουν τις θέσεις τους, καθώς αυξάνεται η δυσαρέσκεια στις κοινωνίες. Η διπλωματική απομόνωση του Τελ Αβίβ έχει πάψει να αποτελεί ταμπού.

Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, ο Νετανιάχου απαντά με την κλιμάκωση. Δηλώνει έτοιμος για πλήρη κατάληψη της Γάζας και παρατείνει τον πόλεμο σε χρόνο που πλέον δεν εξυπηρετεί ούτε την ασφάλεια του Ισραήλ ούτε την αναζήτηση λύσης. Η στρατηγική του έχει πάψει να είναι αμυντική και προχωρά σε επιχείρηση εξάλειψης. Υπό άλλες συνθήκες, μια τέτοια επιμονή θα ήταν πολιτικά αυτοκτονική. Αλλά ο πρωθυπουργός του Ισραήλ γνωρίζει καλά ότι όσο μαίνεται ο πόλεμος, οι ποινικές διώξεις που τον βαραίνουν μένουν σε εκκρεμότητα. Δεν πρόκειται μόνο για στρατιωτική επιλογή, αλλά για προσωπική πολιτική επιβίωση.

Η διεθνής κοινότητα οφείλει να κινηθεί άμεσα, όχι με ευχολόγια αλλά με πράξεις. Ήδη κάποιες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες τάσσονται δημόσια υπέρ του αφοπλισμού της Χαμάς, με τον όρο όμως ότι θα τεθούν τα θεμέλια ενός παλαιστινιακού κράτους που θα λειτουργεί με εκλεγμένη ηγεσία. Η ευκαιρία δεν είναι ιδανική, ίσως όμως να είναι και η τελευταία.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο θα μπορούσε να αποτελέσει το σημείο καμπής. Εκεί θα δοκιμαστούν οι πολιτικές αντοχές, η αξιοπιστία των υποσχέσεων και η πρόθεση της διεθνούς κοινότητας να βρει βιώσιμη λύση. Το ερώτημα είναι αν θα έχει ισοπεδωθεί εντελώς η Λωρίδα της Γάζας, αν θα υπάρχει ψυχή ζώσα. Δηλαδή, θα φτάσουμε στο σημείο να υπάρχει παλαιστινιακό κράτος αλλά να μην έχει απομείνει κανείς για να το κατοικεί.

Διαβάστε επίσης

Ιδεολογία, τραγωδία