Κανένας πρωθυπουργός δεν είναι ισόβιος ή αναντικατάστατος, τουλάχιστον στις γνήσιες δημοκρατίες. Τις αλλαγές, όμως, τις κάνει κυριαρχικά ο λαός, η μόνη νόμιμη πηγή εξουσίας, όπως ορίζει το ίδιο το Σύνταγμα και όχι οι καμαρίλες των παρασκηνίων  – ιδιαίτερα όταν αυτές συντίθενται από ονόματα που στην μεγάλη τους πλειοψηφία φέρουν ανεξίτηλη ως στίγμα την λέξη «πρώην» και, επιπλέον βαρύνονται με κρίσιμες εθνικές αποτυχίες— για να μιλήσουμε χωρίς ευφημισμούς ουσιαστικά με καταστροφές —  στην πολιτική τους  καριέρα.

Η λύση που λέγεται πως προτείνεται  για την «επόμενη ημέρα» αν δεν πάρει η Ν.Δ. το στην πραγματικότητα αυθαίρετα καθοριζόμενο δήθεν μαγικό όριο του 30%, είναι όχι μόνο βαθύτατα αντιδημοκρατική αλλά, επιπρόσθετα, δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα της διακυβέρνησης. Οι ζηλωτές που θέλουν να αναλάβουν τον ρόλο που πάλαι ποτέ έπαιζαν –π.χ., τα ανάκτορα, οι Απριλιανοί, ορισμένοι επιτετραμμένοι ξένων πρεσβειών– αναβιώνουν, με άλλο μανδύα, την ίδια απέχθεια για τη λαϊκή ετυμηγορία, προσβάλουν τους πολίτες, υποβαθμίζουν την δημοκρατία, θίγουν το Έθνος.

Ουδείς ηγέτης της αντιπολίτευσης, υπάρχουσας ή υπό εκκόλαψη, δεν συγκεντρώνει την προτίμηση των πολίτων όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η σκέψη και μόνο πως κάποια κρυφή καμαρίλα μπορεί να ανατρέψει αυτήν την εικόνα και, ουσιαστικά, να επιβάλει νέα ηγεσία χωρίς την άδεια της κάλπης, χαρακτηρίζει τους συμμετέχοντες ως βαθιά παλαιοκομματικούς σε επίπεδο Μαυρογιαλούρου, και διαφθορείς της δημοκρατίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δίκαιο να υποστηρίζει πως μία είναι η εκλογή – θέλει να αναδείξει την σοβαρότητα της ψήφου, το ασόβαρο της αποχής και την πολιτική ρηχότητα της ψήφου διαμαρτυρίας. Αυτό δεν σημαίνει πως αν απαιτηθεί δεύτερος γύρος το πολίτευμα είναι ανεπαρκές και η χώρα καταστράφηκε.

Το Σύνταγμα προβλέπει τις διαδικασίες με απόλυτη σαφήνεια, προσφέρει την ασφαλιστική δικλείδα. Μόνο όσοι υποκινούνται από προσωπικές αντιπάθειες και φιλοδοξίες, μόνο όσοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως φεουδάρχες με βαρονίες, μόνο όσοι δεν πιστεύουν στο ίδιο το πολίτευμα παρά μόνο ως εργαλείο εξυπηρέτησης της δικής τους ανόδου,, επεξεργάζονται λύσεις αυτής της μορφής. Δεν θυμάμαι παρόμοιες προειδοποιητικές κινήσεις  το 2023—και τότε η αυτοδυναμία δεν ήταν εξασφαλισμένη, και τότε υπήρχε γκρίνια για τον πρωθυπουργό. Σε θεσμική εκτροπή δεν έφτασε, όμως, η σκέψη και η πρόθεση.

Ακόμη περισσότερο, δεν θυμάμαι η χώρα να καταστράφηκε όταν χρειάστηκαν τρεις εκλογικοί γύροι στην περίοδο 1989/1990 για να αποκτήσει η χώρα κυβέρνηση. Η Δημοκρατία άντεξε τότε—αντέχει και σήμερα.

Εδώ και μερικούς μήνες έχει σκόπιμα καλλιεργηθεί από συγκεκριμένους κύκλους η άποψη ότι το 30% είναι το ελάχιστο που πρέπει να πάρει η Ν.Δ. για να πάει με αξιώσεις αυτοδυναμίας στο δεύτερο γύρο. Πρόκειται για συνειδητή απάτη εντυπώσεων, μια στοχευμένη επιχείρηση αποσταθεροποίησης, θα λέγαμε,  που στρέφεται προσωπικά κατά του πρωθυπουργού. Κι αν η Ν.Δ. πάρει 29% το θα συμβεί, δηλαδή; Θα γίνει νέα κυβέρνηση εκτρώματος συνεργασιών για να αποφευχθεί ο δυνητικός από το πολίτευμα δεύτερος γύρος; Θα λύσει ξαφνικά τα προβλήματα ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων βουλευτών; Θα γίνει ξαφνικά η χώρα των διχασμών, των ιδεολογικών χασμάτων, της ασυνεννοησίας και της μεγαλομανίας, υπόδειγμα συνεργασίας και…ευγενούς πολιτικής άμιλλας με απόψεις που συγκλίνουν, πρόγραμμα κοινό, προσωπικό πανδημεί αποδεκτό;

Μπορεί με την λογική του «μη χείρον βέλτιστον» να απαιτηθούν και δύο και τρεις εκλογικοί γύροι για την αυτοδυναμία. Μπορεί να προκύψουν αλλαγές στρατοπέδων. Μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή δημοκρατικά θεμιτής  αναταραχής. Η δημοκρατία δεν είναι το άριστο πολίτευμα αλλά είναι το καλύτερο α’ όλα τα άλλα, για να παραφράσουμε τον Churchill. Είναι το άριστο πολίτευμα, εφόσον μπορούμε να το διαφυλάξουμε, για να επαναλάβουμε τον Benjamin Franklin. Και η φύλαξή του, όπως δίδαξε ο ίδιος ο Αριστοτέλης όταν διέκρινε τη δημοκρατία από την ολιγαρχία, δεν είναι έργο των λίγων εκλεκτών αλλά καθήκον του σώματος των πολιτών. Στους πολίτες επαφίεται η πρωτοβουλία και η ευθύνη για την αλλαγή – όχι στις κρυφές καμαρίλες—όποια και να είναι η σύνθεση τους.

Ας μην βιάζονται οι έωλοι και φορτωμένοι με βαριά αμαρτήματα υποψήφιοι καραγκιοζοπαίχτες, πρωταγωνιστές ενός παρωχημένου θεάτρου σκιών. Τα επόμενα χρόνια, αν όχι από τους επόμενους μήνες, η χώρα θα έχει να αντιμετωπίσει πρωτόγνωρα προβλήματα που θα αγγίξουν την ίδια την ύπαρξη της. Η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή που δημιουργήθηκε–ας μην το ξεχνάνε πολύ βολικά οι επικριτές της– με τη συμβολή του Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά και που ο Μητσοτάκης διεύρυνε προς το κέντρο με διορατικότητα απορροφώντας μέρος του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ –θα κριθεί από την βούληση και την ικανότητα της να φέρει τις μεγάλες ανατροπές και προσαρμογές στο ίδιο το κράτος.

Είναι η μόνη παράταξη που μπορεί να το κάνει. Αν αποτύχει — όπως η στήλη αυτή υπογράμμισε και χθες — η αποτυχία δεν θα είναι απλώς κομματική, θα είναι θεσμική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη σταθερότητα της χώρας. Βλέπει κανείς σοβαρά άλλη δημοκρατική διέξοδο; Όσο η απάντηση παραμένει «όχι», κάθε απόπειρα να την αντικαταστήσει μια καμαρίλα «πρώην» είναι απόπειρα να αντικατασταθεί ο λαός ο ίδιος. Κι αυτό σε μία δημοκρατία, δεν διαπραγματεύεται.

Η κάλπη δεν θέλει συνοδούς…

Διαβάστε επίσης:

Τρίτη τετραετία: Aν δεν αλλάξει το κράτος θα το πληρώσει η δημοκρατία
4+2 λόγοι συνηγορούν για άνοδο των επιτοκίων
Τουρκία, οικονομία και η μεγάλη πολιτική τύφλωση