Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε, με τρόπο που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, ένα βαθύτερο πρόβλημα διαχείρισης κρίσεων και πολιτικής πρόνοιας στο Μέγαρο Μαξίμου. Δεν πρόκειται μόνο για ένα επιμέρους διοικητικό ζήτημα ή για μια ακόμα υπόθεση που βαραίνει τη δημόσια σφαίρα.

Πρόκειται για ένα πολιτικό λάθος με πολλαπλές διαστάσεις, το οποίο θα μπορούσε να είχε περιοριστεί, αν υπήρχε μεγαλύτερη ετοιμότητα, προνοητικότητα και αποφασιστικότητα.

Το πρώτο και βασικό λάθος αφορά την ίδια τη διαχείριση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ένας οργανισμός με κρίσιμο ρόλο στη διανομή ευρωπαϊκών πόρων, που αγγίζει άμεσα τον πρωτογενή τομέα και την περιφέρεια, δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς αυστηρή εποπτεία και χωρίς μηχανισμούς πρόληψης προβλημάτων. Όταν αρχίζουν να εμφανίζονται σκιές, φήμες ή ενδείξεις για πιθανές παρατυπίες, η πολιτική ηγεσία οφείλει να αντιδρά άμεσα και όχι εκ των υστέρων. Η καθυστέρηση δημιουργεί την εντύπωση είτε αδυναμίας είτε ανοχής.

Και στις δύο περιπτώσεις, το πολιτικό κόστος είναι αναπόφευκτο. Και ο κόσμος αδιαφορεί ή χλευάζει στην καλύτερη περίπτωση τις εκ των υστέρων μεταρρυθμίσεις ενός φορέα που εδώ και χρόνια βαρύνεται με τις φήμες (και την πραγματικότητα τελικά) για σκανδαλώδη διακίνηση κοινοτικού χρήματος. Σε ημετέρους και μη, σε αγρότες και μη, σε πραγματικούς δικαιούχους αλλά και σε λαμόγια της πιάτσας που είδαν φως και μπήκαν.

Δεύτερο κρίσιμο σημείο είναι η εμφανής έλλειψη ετοιμότητας απέναντι στις δικογραφίες και στις εξελίξεις που αυτές φέρνουν. Σε μια εποχή όπου η πληροφορία διακινείται ταχύτατα και οι θεσμικές διαδικασίες κινούνται με αυξανόμενη διαφάνεια, η κυβέρνηση δεν μπορεί να δείχνει αιφνιδιασμένη.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά καίριο: Πώς είναι δυνατόν το Μέγαρο Μαξίμου να μην έχει έγκαιρη εικόνα για υποθέσεις που αφορούν πρόσωπα εντός της κυβέρνησης ή του κόμματος;

Η απουσία ενός αποτελεσματικού μηχανισμού πολιτικής πρόβλεψης και τεκμηρίωσης των φημών ή των πραγματικών καταγγελιών υπονομεύει την αξιοπιστία της ηγεσίας. Είναι αυτό που ο κόσμος λέει απλά: «Κάποιος να μαζέψει το μαγαζί ρε παιδιά. Κάποιος να κάνει τη δουλειά, να προβλέπει, να σκέφτεται στρατηγικά, να σχεδιάζει και να υλοποιεί.

Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα των επιλογών προσώπων. Η τοποθέτηση στελεχών σε θέσεις ευθύνης, ενώ ήδη υπήρχαν φήμες ή υπόνοιες για εμπλοκή τους σε επίμαχες υποθέσεις, συνιστά πολιτικό ρίσκο. Γιατί δηλαδή έπρεπε να μπει γραμματέας της ΝΔ ο Κώστας Σκρέκας μόλις 10 μήνες πριν;

Γιατί μετά από όλα όσα έχουν γίνει πρέπει να μένει στη θέση του ο Κώστας Τσιάρας αντί να έχει απομακρυνθεί ώστε να μειώνονται οι κραδασμοί; Και πολλοί άλλοι που παίζουν ρόλο στην κυβέρνηση ενώ ο… κόσμος το έχει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι ότι έχουν εμπλοκή (έμμεση ή άμεση) με διάφορα σκάνδαλα, όπως με τον ΟΠΕΚΕΠΕ;

Η πολιτική δεν λειτουργεί μόνο με αποδείξεις, αυτό είναι σε όλους γνωστό. Λειτουργεί και με την αντίληψη της κοινωνίας. Όταν η κοινή γνώμη έχει ήδη διαμορφώσει ερωτήματα ή επιφυλάξεις για συγκεκριμένα πρόσωπα, η επιμονή στη διατήρησή τους σε καίριες θέσεις ενισχύει την καχυποψία.

Και τελικά έρχεται το πλήρωμα του χρόνου που ο αποκεφαλισμός τους κάνει τεράστια ζημιά στην κυβέρνηση. Κι άντε μάζεψε τα ασυμμάζευτα…

Εδώ αναδεικνύεται και το τρίτο μεγάλο λάθος: Η καθυστέρηση στις διορθωτικές κινήσεις. Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς ότι αρχικά οι επιλογές έγιναν με βάση διαφορετικά δεδομένα, η πολιτική πραγματικότητα είναι δυναμική.

Οι συνθήκες αλλάζουν και απαιτούν προσαρμογή. Το γεγονός ότι επί μήνες δεν έγιναν οι αναγκαίες αλλαγές, ενώ τα σημάδια ήταν ορατά, οδήγησε σε μεγαλύτερους κραδασμούς από όσους θα υπήρχαν αν οι αποφάσεις είχαν ληφθεί εγκαίρως. Η έγκαιρη απομάκρυνση ή αντικατάσταση προσώπων δεν είναι παραδοχή ενοχής·, αλλά είναι περισσότερο ένδειξη πολιτικής ευθύνης.

Τελικά, το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η επαναλαμβανόμενη εικόνα αιφνιδιασμού. Μια κυβέρνηση που εμφανίζεται διαρκώς να «τρέχει πίσω από τις εξελίξεις» χάνει το πλεονέκτημα του ελέγχου της πολιτικής ατζέντας. Το Μέγαρο Μαξίμου οφείλει να προβλέπει, να προετοιμάζεται και να προλαμβάνει. Διαφορετικά, κάθε νέα υπόθεση μετατρέπεται σε κρίση, και κάθε κρίση σε πλήγμα αξιοπιστίας.

Η πολιτική ηγεσία κρίνεται όχι μόνο από τις προθέσεις της, αλλά κυρίως από την ικανότητά της να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις με ψυχραιμία και διορατικότητα. Στην περίπτωση αυτή, τα λάθη δεν ήταν αναπόφευκτα.

Ήταν αποτέλεσμα επιλογών ή και παραλείψεων. Και αυτά είναι που τελικά κοστίζουν περισσότερο.

Και ξέρετε. Στις μάχες δεν είναι μόνον οι στρατιώτες υπεύθυνοι για την ήττα, είτε αυτή είναι συντριβή είτε λιγότερο επώδυνη.

Την κύρια ευθύνη την έχει ο στρατηγός. Και εδώ ο στρατηγός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Για όλα αυτά λέω: Εκανες λάθος Πρόεδρε!!!

Διαβάστε επίσης:

ΟΠΕΚΕΠΕ: Τη δικογραφία για τους 11+2 αναμένει η κυβέρνηση για την άρση ασυλίας και τον μίνι ανασχηματισμό
Μόνο οι… «γρήγοροι» του fuel pass θα πληρωθούν μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα – Γιατί δεν έχει φανεί ακόμα ολόκληρη η επιδότηση στο diesel
Απόκοσμες εικόνες σε Κρήτη και Κυκλάδες από την αφρικανική σκόνη